Mot

Op de terugweg van een voorstelling die ook door ideeënarmoede gekweld werd, zagen we een fel licht. Naast het fietspad gebeurde iets. Een lamp voor een opgespannen wit doek. Als motten gingen we er op af. Dat bleek ook de bedoeling. Als onderdeel van een onderzoek naar motten op het eiland stond een mottenkenner daar te determineren en te vertellen. Met veel plezier vertelde hij over huismoeders, vogelwiekjes en witte tijgers. Mijn opmerking dat hij die namen terplekke verzon negeerde hij. Het witte doek zat vol nachtvlinders, maar of we misschien nog meer wilden zien? Tuurlijk.

Maanden geleden had ie de droesem van twee flessen La Trappe opgewarmd, zelf de biertjes opgedronken, suiker en water toegevoegd en dat laten rotten. Nu opnieuw een beetje opgewarmd om het extra aantrekkelijk te maken en op vijftien bomen gesmeerd. Het was zoet genoeg om een variëteit aan motten te lokken. Met hun kleine slurfjes zogen ze het van de bast. Het smeersel bevatte net genoeg alcohol om de dieren een beetje te verdoven en ze minder schichtig te maken. Een paar keer ontdekte hij een soort op de bomen die hij niet verwacht had. Er zijn zo'n 800 soorten op het eiland waarvan er nu 600 in kaart gebracht zijn. Meteen kwam zijn notitieboekje tevoorschijn op het moment dat een onverwacht exemplaar zijn opwachting maakte.

Motten blijken net als alle vlinders geen regeneratievermogen te hebben. Gaat een onderdeel stuk, dan blijft dat zo.  Is er teveel stuk, dan is de vlinder op en gaat ie dood. Sommige hebben drie dagen, sommige drie weken. Om te kunnen vliegen hebben ze veel energie nodig dus er moet veel gegeten worden. Hun leven bestaat uit vreten, een partner vinden, meer vreten en dood gaan. Als ze teveel afgeleid worden door fel licht en daar omheen gaan vliegen, gaat dat van de andere acties af. 

Door de felle lamp naast het fietspad zullen enkele motten er dus niet aan toekomen om een partner te vinden, maar hadden wij een onverwacht leuke ontmoeting met een bevlogen specialist. Een duidelijk geval van één-nul voor de grote mensen.

De Huismoeder en een blauw hokspringertje, of blokhuftertje, 

of aquamarijn pokkevleugeltje, dat ben ik even kwijt.

Tegen mijn gewoonte in plaats ik hier een foto die ik niet zelf maakte, 

maar mijn reisgenoot gaf permissie voor het gebruik

Weerzien

Stiller dan normaal bleef de bok liggen. Hij wilde wel geaaid worden, herkauwde regelmatig, maar verder zat er weinig beweging in. Het was ook niet zo heet dat dat het probleem was. Met zo'n twintig graden aan het eind van de middag heerlijk zomerweer. Nou heb ik geen probleem met dieren die niet wegrennen als ze op de foto gaan. Integendeel. Dan heb ik eindelijk eens de tijd om mijn flitsers te verzetten en fatsoenlijk in te stellen. Na een half uur had ik de foto gemaakt die ik wilde en zat nog even voor me uit te kijken. 

Op een afstand hoorde ik een meisjesstem iets roepen. Direct stond ie op. Een en al aandacht. Oren gespitst, maar duidelijk iets mis met zijn poot.  Een blond meisje kwam er aan fietsen. Die kenden elkaar. Geroutineerd aaide ze hem, keek naar zijn poot, zei dat het wel goed kwam en liep naar de andere geit een meter of tien verderop. Ze kende de weg. 
Ik stelde me voor en vertelde dat ik dit dier ook iedere dag zie, maar dan op een foto boven mijn bank. Omdat in mijn auto een doosje met kaartensets stonden, kon ik haar meteen de foto laten zien. "Hé die ken ik, die heeft mijn vader op internet gevonden". Haar vader bleek ook de eigenaar van de dieren. "Maar heb je het jonkie ook al gezien?" -Nee,waar dan? "Kom maar mee." Zij op de fiets, ik in de auto er achteraan. Een paar honderd meter verderop stonden achter een duin moeder en dochter te blaken en blèren in de zon. Die mochten ook op de foto.

Vandaag kreeg ik een mail van haar vader waarin hij vertelde dat de bok Erik heet en vernoemd is naar een vakantie huisje wat Erika heet. Maar dat was een rare naam voor een bok. Verder dat een hond hem gebeten had en daarom liep ie zo moeilijk. Het was de eerste keer in vijf jaar dat een hond een geit van hem beet. Destijds had ie me zien fotograferen en via Google mijn foto op dit (hier) blog gevonden.

Nu kan ik hem zelf mijn nieuwste foto's sturen. 

Of hij kan ze hier zien natuurlijk.

Bol

Na drie voorstellingen uit de categorie:"Deze anderhalf uur van ons leven krijgen we nooit meer terug / Leuk dat jullie een stukje doen, maar doe dat lekker thuis / Ik val weer eens flink buiten de doelgroep", was ik benieuwd wat me nu te wachten zou staan. De gele halve bol waar de voorstelling plaats zou vinden viel de hele week al op.  Op dag één omdat ie aan flarden hing. De wind was er genadeloos doorheen gegaan. Op de dagen erna vooral omdat er doorgaans weinig hele grote gele halve bollen in het agrarische landschap staan.

Eenmaal in de tent bleek het inderdaad zoals aangekondigd een Powerpoint-presentatie.

In hoog tempo werd er, een tikje chaotisch, één onderwerp,  namelijk de wereldproblematiek, behandeld. In de eerste minuut zat ik, samen met de rest, al te gieren. Fijn om weer serieus genomen te worden als bezoeker met een hoop onzin. Veel referenties, veel feiten, veel van alles. Niet verwacht dat uitgerekend een Powerpoint-presentatie voorlopig het hoogtepunt van het theateraanbod zou zijn.

Vooraf lag het publiek op een van de zonnestralen bij te komen 

van de fietstocht tegen de wind in

Aftocht

Liep ik de eerste avond hier het strand op, zag ik een ondergelopen kleedkamer op het strand. Nu liep ik hetzelfde strand op, vijf minuten na zonsondergang. Het eventuele mooie plaatje had ik vast gemist. Terwijl ik het duin op sjouwde kwamen best veel mensen me tegemoet. Zou de voorstelling al afgelopen zijn? Eenmaal bovenop het duin zag ik dat ze nog aan het spelen waren, maar er wel een stroom bezoekers richting duin kwam lopen.

Ik sprak er een paar aan en iedereen had hetzelfde verhaal:"Normaal zou ik nooit weglopen bij een voorstelling, maar dit  was zo niks en zoveel mensen vertrokken, dan is het niet erg dat ik ook ga. En het is ijskoud in de wind bovenop de tribune".

In de laatste twintig minuten liepen toch al snel 75 mensen weg. Dan is er toch iets mis gegaan in het toneelstukje. Zelf vind ik het leuker als mensen weglopen omdat ze geshockeerd zijn, of boos, of beledigd. Maar niet omdat het 'niks' is. Dat is een gemiste kans.

Van een flinke afstand zoomde ik in op het publiek. 

Niet echt een feeststemming op de tribune.

Op de terugweg viel me het lint van rode achterlichtjes op. Een klassiek Oerol-beeld. 

's nachts in the middle of nowhere rijd er opeens honderden fietsers en na een kwartier is iedereen weer weg.

Een klein verkeersinfarct in de duinen 

Met de juiste hoeveelheid Jutersbitter zijn de scherpe randjes er snel weer af

Lam

Sta ik weer tussen de lammetjes in te flitsen.

Zo moeilijk is het dus niet om mij gelukkig te krijgen.

Plons

Aan het einde van de ANWB-dag kreeg ik een berichtje. Het was een screenshot met de lijst van gecancelde snelboten naar Terschelling. Het gaat morgen waaien en niet zo'n beetje. Oké. Morgen ga ik ook daarheen, niet met een snelboot, maar wel om een tent op te zetten. Er was niet veel voor nodig om tot de conclusie te komen dat een hotel voor één nacht en dan gaan kamperen, best een goed idee is. Ik houd mijn tent graag heel en mijn rug ook. Zo gezegd zo gedaan.

Ondertussen zit ik in dat hotel, met uitzicht op de duinen. De storm valt alles mee. Op de reis hierheen moest ik af en toe twee handen aan het stuur houden om op de weg te blijven. De ruitenwissers in de paniekstand en de aandacht op de weg. Eenmaal op het eiland aangekomen is er geen druppel meer gevallen. Het waait wel flink.

Dat hebben ze bij het NNT ook gemerkt. Op het strand staan twee grote tribunes met een speelvlak ertussen. Dat ligt nu vol met schuim. Het soort wat de Waddenzee de kust op spoelt. De flinke tent ernaast die als kleedkamer en opslag dienst deed werd leeg gehaald. Met man en macht waren ze alles naar buiten aan het slepen. Dertig centimeter water in je kleedkamer is heel onhandig. Blijkbaar heeft de westenwind het water sneller omhooggestuwd dan ze aan zagen komen.

Ik voelde me een beetje schuldig dat ik niet mee aanpakte. Vooral omdat er een aantal bekenden de zaak aan het redden waren. Maar ja, ik heb vakantie. De rest van het jaar help ik met de gekste problemen van theatergezelschappen. Maar nu even niet. Nu ben ik zo'n lul die er een paar foto's van maakt.

Ze hadden er wel een mooie zonsondergang voor uitgekozen om de spullen te laten verdrinken.

De stroomvoorziening was nog droog,

De flightcases niet meer helemaal

Pech

Om 08.00 stapte ik de bus in, zet mijn rugzak en tas met de nieuwe kabels naast me, start de bus. En er gebeurt niets. Geen klik, geen ronkende motor, alleen de radio gaat aan samen met de ventilatie. Mooi, dan kan ik in ieder geval met frisse lucht en slechte muziek hardop vloeken. De bus zorgde al vaker voor oponthoud en gedoe. Zeer recent heeft de garage alles gecheckt en gerepareerd waar nodig. Zeiden ze.
Bij de ANWB namen ze al snel op, helaas kwam onze naam niet voor in hun systeem. Terwijl ik het pasje van een maand oud in mijn hand had. Ja, nou moest ze toch echt even met de ledenadministratie gaan overleggen. Na een minuut of vijf was ze terug. "Nee, die waren er nog niet, zo vroeg in de ochtend." Maar ze wilde me niet laten wachten en ging hulp sturen. Fijn! Die kwam al snel en met drie kwartier vertraging konden we op locatie gaan bouwen. 

Het zaaltje was verre van ideaal, bloedheet en verschillende keren begaven de stoppen het. Maar de show ging goed. Alles weer afgebroken en in de kisten. "Ik zet de bus wel vast voor", riep ik terwijl mijn collega's de laatste spullen pakten. De bus start! Ik rijd tot aan de slagboom voor de ingang, druk op de bel en wacht. Nog eens, nog eens, heel lang. Niks, de slagboom blijft dicht. Ondertussen komt de avondvierdaagse voorbij, heel veel volk. Niet echt de tijd en plek om het contact er op te laten als ik binnen iemand ga zoeken om de boom te openen. Dus bus uit en naar binnen. De conciërge gevonden, "Ja, na 17.00 zijn die van de receptie weg en ik kan de zoemer niet horen". Natuurlijk. Ik stap weer in en inderdaad, het barrel start niet. KAK. We hadden inderdaad eigenlijk na de laatste klus het kreng met benzine moeten overgieten en achteloos uit moeten laten branden. De ANWB had het duidelijk drukker nu en nam meer tijd om op te nemen. 
Nog steeds kwamen we niet voor in de administratie, opnieuw moest ik als Brugman lullen om toch hulp mijn richting op te krijgen.

Vijf kwartier later kwam onze prins op het witte paard aan. Of eigenlijk aan gereden in zijn gele Volkswagen . Waar het vanochtend in een minuut gefikst was, gaf de bus nu geen krimp. Hartstikke dood. Gelukkig was onze redder niet voor een gat gevangen en kon hij zijn trukendoos open trekken.
Uiteindelijk wist ie met een sleepkabel, gemonteerd op een onorthodoxe plek de bus van zijn plek te krijgen en er leven in te blazen. "It's alive, it's alive" stond ik er naast te galmen, tot verbazing van voorbijgangers. Eenmaal terug mochten we alles in de tijdelijk opslag op twee hoog weer kwijt. Mijn collega rolde de kisten er onder in en ik pakte ze boven aan. Daarmee hadden we geen tijd om de sticker in de lift nog te lezen.

Muziek in het park

De linnen tasjes en de sandalen mochten weer mee naar het park. Het jaarlijkse interculturele feestje had mazzel met het weer. Met een zonnetje er op flaneert het makkelijker in je sarong. Op het podium afwisseling tussen tamelijk obscuur en obligaat cultureel. De acts die ik zag kleurden wel heel erg binnen de lijntjes. Misschien morgen net iets ruiger, dan spelen onder andere Los Pirañas! (check hier) 

Kleurrijk was het in iedere geval.

Tot ziens

Op mijn vraag hoeveel hij kon zien antwoordde hij: "Dat kan ik precies zeggen, nul procent".

geen vage vlekken, geen licht en donker, helemaal niets. Op de tast door het leven. En dat deed ie goed. Binnenkort naar het wereldkampioenschap schaken voor slechtzienden. Iedere speler heeft zijn eigen aangepaste bord. Zetten worden hardop uitgesproken en de regel 'aangeraakt is zetten' telt hier niet. 

Terwijl ik al een paar keer eerder portretten maakte van slechtzienden en blinden merk ik iedere keer hoe allesomvattend zo'n beperking is. We liepen nu naar buiten om op straat een paar foto's te maken en prompt loopt ie een struik in. Wat doe ik? Geef ik een hand, geef ik richtingaanwijzingen, vraag ik wat hij wil? Doorgaans is er al een bijzondere verhouding tussen geportretteerde en fotograaf, nu is dat nog gelaagder. De communicatie moet op een andere manier dan ik gewend ben. Ben ik met andere klussen vooral uit op het creëren van een prettige sfeer, nu ben ik opeens ook mede verantwoordelijk voor zijn veiligheid. Doorgaans laat ik tijdens een sessie zien wat ik aan het maken ben, nu was dat zinloos. Hij heeft geen idee wat ik maak en gaat dat nooit zien.

Zelfs bij het afscheid nemen betrapte ik mezelf er op dat ik 'tot ziens' riep.

Opnieuw realiseer ik me hoeveel mazzel ik heb met de dingen die ik wel kan.

(en daar vallen goed schaken of piano spelen zeker niet onder)

Joekels

De afgelopen jaren fotografeerde ik al best een paar vreemde dieren,

maar deze nachtvlinders zijn toch weer wat anders.

Met een spanwijdte van zo'n 25 centimeter(!)

 zijn het verreweg de grootse insecten die ik ooit levend zag.

Terwijl zij sliepen aan het gaas van een kastje kon ik rustig mijn tijd nemen.

Deze was een beetje versleten, waarschijnlijk een paar keer klem gezeten.

Van heel dichtbij zijn ze nog wonderlijker. 

Het lijkt wel haar op het lijf, of veren, 

maar Wikipedia leerde me dat insecten daar niet aan doen.

maar dat het haarvormige schubben zijn.

Allemaal leuk en aardig. ik vind het fijn dat ze in de vlinderkas zitten en niet in mijn huis.

Dan zouden het opeens gewoon griezels zijn.

Hoog

Best gek dat je hoogtevrees kan krijgen als je op je stoel of op de bank zit.
Toch heb ik dat af en toe als ik types op onmogelijke hoogte dingen zie doen
waar ze vast niet voor verzekerd zijn.

Zoals deze gasten
Of deze, die ook nog eens wat trucs uit haalt.

Mijn maag draait dan toch een beetje.
Best gek, want ik zit zelf gewoon op een stoel.
Binnen, op de begane grond.
Geen idee of ik daar eigenlijk voor verzekerd ben.

Ook best hoog, maar toch anders

Heet

Vanochtend mocht ik een hoop spullen verhuizen van de ene opslag naar de andere. Allebei zonder airco. Het was warm, nee het was heet. Heter dan goed voor mij was. Na een paar uur was alles over en mocht ik gaan douchen. Dat was voor iedereen beter.

Vier weken geleden begon de verbouwing van de straat waar ik woon en die net om de hoek. Een verbouwing waar ik niet om vroeg of wilde. Zoals op veel andere plekken in de stad wordt een prima functionerende situatie aangepast in iets waar de komende jaren flink over vergaderd gaat worden. Door de straat drastisch te versmallen wordt het levensgevaarlijk voor fietsers en erg onhandig voor automobilisten. Oh ja, voor chauffeurs met bus of vrachtwagen is het ook feest, die kunnen elkaar niet meer passeren zonder spiegels van geparkeerde auto's te raken. 

Om al dat moois te realiseren starten de mannen in oranje hesjes om 07.00 hun door dikke dieselmotoren aangedreven machines. De straat is goeddeels afgesloten en het gros van de parkeerplaatsen zijn vooralsnog bezet door stapels stoeptegels, bouwketen en graafmachines. Al met al ben ik niet echt enthousiast over het hele feestje.

Maar vandaag had ik toch met ze te doen. Ze waren asfalt aan het storten in de bloedhitte. In mijn woonkamer stegen de chemische stoffen al naar kritieke waarden, maar zij stonden er direct naast. Met volle teugen kregen ze de bloedhete teer- en bitumenlucht binnen. Even later zag ik ze ijsjes eten, dat maakte wel wat goed zo te zien. Waarschijnlijk wilden zij ook wel om 14.00 gaan douchen, maar toen mochten ze nog even. Daarmee komt het werk aan de straat natuurlijk wel sneller af. En dat is ook weer voor iedereen beter.

Tomatensap

De laatste band van het festival komt het podium op. Rook, beetje blauw licht. Onduidelijke introtape. Klassiek. De drummer tikt af en ze gaan loos. Serieus loos. Gekleed en geschminkt als zombies knallen de Spanjaarden er op. Ratelend, beukend, krijsend. De batterij fotografen vooraan staan te wachten op licht. De belichter van dienst had wel de rookmachine en het blauwe tegenlicht aan, maar bruikbaar licht voor een foto ontbrak. Een paar keer ging er heel even wat wit aan. Direct gingen de lenzen omhoog en werd er afgedrukt. Maar omdat het niet veel langer duurde dan een seconde of twee, werden de heren fotografen zichtbaar ongeduldiger. Een kale fotograaf kijkt een paar keer verbaasd op als om hem heen drie langharigen hun pruik in de rondte zwaaien. Plakte hun haar even aan zijn bezwete schedel. 

Ik had had geen camera maar bier binnen handbereik. Bij een band als Noctem de juiste keuze. Na drie nummers zijn de cameras opgeborgen en gaat er opeens frontlicht aan. Bijzondere timing. Druk was het niet meer in de zaal, na 9 bandjes was het grootste deel van het publiek naar huis. Als naprogramma mochten de grootse herriemakers van de dag nog hun kunstje doen. We verbaasden ons over de drummer. De precisie, de techniek en het achterlijke tempo. (hier is ie een nummertje aan het spelen)

De zanger pakt een bekertje er bij. Vreemd, want eerder dronk ie al water uit een flesje. Wij maken een korte rekensom en doen een paar stappen achteruit. Geen zin om onder het tomatensap te komen zitten. Het valt mee, hij laat het smaakvol uit zijn mond druipen, het publiek blijft droog. Verder geen show, gewoon een achterlijk strakke bak herrie. 

Fijn. Zeker zonder camera.

Big Brother

Tijdens de afwas hoorde ik een discussie over Big Data en privacy. Een van de deelnemers aan het gesprek vertelde dat bedrijven die inzicht hebben in onze zoekopdrachten online, vaak meer over ons weten dan wij zelf. Hij haalde een voorbeeld aan waarbij mensen van een bepaalde leeftijd, in bepaalde gebieden, die zochten met zoektermen als moeilijke stoelgang of maagklachten niet direct een patroon waarneembaar was. Maar als dat in de juiste volgorde met de juiste tussenpozen gebeurde, bleken ze verrassend vaak maanden later ook naar alvleesklierkanker te zoeken. Omdat ze dat zelf hadden. Aan alvleesklierkanker blijken dus een aantal symptomen vooraf te gaan die kunnen duiden op die ziekte, maar door de toekomstige patient niet herkend worden als zodanig. 

Terecht werd de vraag gesteld:"Moet Google of Microsoft, of een willekeurige zoekmachine op zo'n moment een mailtje naar je sturen om te melden dat die combinatie van zoektermen veel voorkomt met mensen die alvleesklierkanker ontwikkelen?" Ontdekking van de ziekte een maand of langer eerder maakt de behandelmogelijkheden een stuk beter. 

Is de tamelijk grove inbreuk in de privacy van de gebruiker van de zoekmachine belangrijker dan zijn of haar gezondheid? 

Terwijl ik koffie ging zetten bedacht ik me dat ik zo'n tijdige waarschuwing graag zou willen, ondanks dat ik het een hele enge ontwikkeling vind. En jij?

Zit

Soms is gewoon aan het water zitten 

en wat praten verreweg het beste 

wat je kan doen op een zonnige dag.

Tien dagen

Daar sta je dan. Met je petje op en je gitaar om. Het zaaltje stampvol en iedereen staat te lullen. De geluidsman geeft je ook niet het voordeel van de twijfel en houdt het volume bescheiden. Iedereen heeft de tijd om bij te kletsen. Voor de vorm wordt er aan het einde van een liedje nog even geklapt, maar verder ontbreekt iedere aandacht. Gelukkig is het maar vijfentwintig minuten. Gelukkig nog maar een nummer. Dan kan de gitaar in de koffer. Morgen weer een dag. Morgen weer een ander zwart hok om vijfentwintig minuten te spelen. Nog wel 380 kilometer in het busje met het hoofdprogramma. En met een beetje pech weer met hun bassist een hotelkamer delen. En die snurkt, die bassist. De keuze om er voldoende drank in te mikken om daar geen last van te hebben is verleidelijk. Maar  met een dikke kater 380 km in een busje is geen goed plan. Nog tien dagen. Even doorbijten. Dan weer terug naar gezin en kantoor. Naar mensen die hem zullen vragen hoe het in Europa was. Die wilde verhalen verwachten en niks weten over snurkende bassisten. Nog tien dagen.

Chris

Ergens halverwege het acht uur journaal zap ik er in. Een zanger staat op het podium te schreeuwen. Gefilmd met een telefoon. Wat vreemd dat dit in het journaal zit. "Het is de laatste keer dat hij optrad, gisteravond in Detroit, Chris Cornell is tweeënvijftig jaar geworden". He? Een korte Google-actie leerde dat hij zich op hing in een hotelkamer in Detroit.

Stom.

I'm burning diesel, i'm burning dinosaur bones

Doe mij een lol en luister dit nummer, 

of, als dikke gitaren niet je kopje thee zijn, 

luister de cover die Johnny Cash maakte van een ander nummer van dezelfde plaat.

You wired me awake

and hit me with a hand of broken nails

Da's toch poëzie?

Opnieuw

Zouden ze het weer doen? Zouden ze opnieuw er een zootje van maken?
Zou het jaar vier op een rij worden waar de Oerol-vriendenvoorverkoop een technisch drama werd? Na bijna traumatische ervaringen de afgelopen jaren zat ik weer tot de tanden bewapend voorbereid om kwart voor acht klaar. Programma bestudeerd, lijstjes gemaakt. Overlegd met medepassagiers. Ideaal lijstje gemaakt. deze twee keer, die een keer. Backup lijstje gemaakt. Alles geprint en op het scherm binnen handbereik. Op allebei de schermen de codes klaar. Nog een paar minuten. Opvallend genoeg blijkt de secondeteller van mijn laptop 8 seconden voor te lopen op die van mijn desktop. Klokslag acht uur inloggen. Nee, nog niks, op de andere dan? Nee ook niet. Opnieuw. 585 wachtenden voor me, op de andere, opnieuw, 1135 wachtenden. Oké. Wachten. 

Iedere dertig seconden tikte het nummer naar beneden en om elf over acht was ik binnen! Eerste kaarten, code, prijs. Volgende. Hoezo hier afrekenen? Ik wil nog lang niet afrekenen en ik wil zeker niet een scherm terug. Pas na vier keer op een neer klikken zag ik een kleine knop met 'verder winkelen' Yes! Volgende voorstelling erbij, ik ga goed, volgende ook en meer, nieuwe code invoeren, ook goed. Binnen tien minuten heb ik een hele Oerol aan tickets bij elkaar geklikt en afgerekend. Precies zoals ik het wilde. Niets uitverkocht, geen gedoe. Mijn hartslag kan weer terug naar gezond. Deze hobbel is genomen. Sinds de voorverkoop digitaal is geeft het ieder jaar genoeg stress om een goede reden te hebben snel weer naar Terschelling te gaan. En komt dat mooi uit, daar heb ik net kaartjes voor gehaald!

Nijlpaarden

In de dierentuin hoorde ik een variëteit aan dialecten en accenten. Het Drents was niet eens oververtegenwoordigd, dat was vooral het Duits. Terwijl ik naar de nijlpaarden stond te kijken kwam er een spichtig meisje naast me staan. Na alle domme opmerkingen die ik het laatste uur om me heen gehoord had was het een verademing om even stilte te horen. En het gesnuif en gespetter van de monsters onder ons. Gespetter vooral leuk omdat ze hun oren onafhankelijk van elkaar droog schudden terwijl ze boven water komen. Of ze iets recht te zetten hadden, of dat het spelen was weet ik niet, maar ze hadden een aardige imitatie van een reuzenflipperkast onder water in huis. Gelukkig ging er niemand op tilt.

Een net zo spichtig jongetje kwam er verveeld naast hangen. Voor ie goed en wel naar de nijlpaarden had gekeken zegt is op een pesterige toon:"Das sind deine verwanten".
Het meisje kijkt niet op of om, maar antwoord op de automatische piloot:"Halt dein Maul". 
Hij is er al weer vandoor, hier valt niets te winnen. 
Mooie taal om elkaar af te zeiken, dat wel.

Uit

Twee uit twee. Net als gisteren zag ik vandaag een voorstelling die ik met veel plezier bekeek en geen  moer van begreep. Er was vast een verhaal, maar daar had ik geen last van. Het hielp dat er net als gisteren maar een paar regels tekst in zaten, die hier overigens niet eens door de acteurs uitgesproken werden. Abbatoir Fermé speelde L.A. Play en ik was blij dat ik het niet op hoefde te ruimen. Ze maakten er weer een fijne bende van en het voordeel van een kaartje kopen is dat je niet hoeft schoon te maken achteraf. In plaats daarvan dronken we een biertje. Eigenlijk wel zo leuk.

Coco

Sorry!
Ja echt.
Het paste niet. 
Met name werk weerhield me van een blog bij te houden.
Werk wat ook geen leuke blogjes op zou leveren.
Maar dat was tijdelijk. Vandaag weer werk zoals ik het graag doe.
in de kleine zaal, met een leuk clubje theater maken.
Touwtje hier, lampje daar, bakkie koffie in de zon.
Wat sterke verhalen tussendoor en uiteindelijk een hele mooie voorstelling.
The Ulrike Quade Company kwam met Coco Chanel op bezoek.
Mooi licht, goed geluid, fijn poppenspel.
Ook een voorstelling waar ik geen moer van begreep, 
maar die wel boeiend en mooi was.
Dit soort werk doe ik graag,
en er valt nog wat te bloggen ook.

George Clinton

Het vermoeden was er al wel. het vermoeden dat dit gezelschap misschien lastig te fotograferen zou zijn. Alleen al omdat ze nauwelijks in de lift passen. En omdat niemand zeker wist hoeveel leden de band eigenlijk telde. Schattingen varieerden van 10 tot 22. Dat klopte ook. Komt een band doorgaans samen uit de kleedkamer, maken ze een foto in de lift, gaan ze het podium op. Hier druppelden ze een voor een, of in groepjes naar beneden. Gedurende twintig minuten vulden ze het podium. In het voorbij gaan wist ik er toch nog een stel te strikken voor een snel portret.