Cadeau

Zijn moeder werd 85 en ze wilden graag foto's van de hele familie laten maken.
Of ik dat wilde doen? En oh ja, we gaan ook uit eten en bowlen, 
daar willen we ook foto's van.

Dat eerste vond ik prima, maar om nou op gehuurde schoenen op glad parket door lelijke led-spots verlichte bowlers te gaan fotograferen leek me geen goed plan. 

Dus na een uur of 4 slaap, de klus de nacht ervoor was lang en de zomertijd snoepte ook een uurtje van mijn nachtrust af, klopte ik aan bij de bejaardenwoning. Mijn opdrachtgever deed open, liet me binnen. In de woonkamer staat een familie van een man of tien waarvan er drie staan te filmen met hun telefoon. 
Mijn opdrachtgever zegt met een goed verstaanbare stem: 
"Kijk moeder, dit is uw cadeau vandaag". 

Nog voor hij zijn zin af kan maken hoor ik in mijn hoofd:
"Cue: five, six, seven, eight, Y.M.C.A., It;s fun to stay at the Y.M.C.A." 
Muziek gaat onverwacht hard aan. In één soepele beweging trek ik mijn broek uit waarvan de pijpen door klittenband bij elkaar gehouden blijken te worden. De knoopjes van mijn blouse springen in het rond als ik die ook van mijn lijf scheur. Met mijn harige witte pens sta ik in een leren tanga Y.M.C.A. te playbacken terwijl ik hitsige danspasjes maak."

"en hij komt vandaag foto's maken van u en de hele familie."

-Van harte gefeliciteerd met uw 85ste verjaardag" zeg ik terwijl ik haar hand schud.

Bert

"Bert was op" was de laatste regel van het berichtje wat dit weekend binnen kwam.

Dan staat de wereld even stil. Althans, bij mij. 

Mijn collega's gingen door met licht stellen en decor bouwen. 

Maar hier ging het licht even uit. 

Hoewel het er aan zat te komen was het toch een schok. De reus is omgepleurd.

In 1990 leerde ik Bert kennen. Hij was een vriend van mijn mentor en maatschappijleraar. Allebei anarchisten in hart en nieren. Geschreven werd er en georganiseerd. De wereld moest anders en wel nu.  Alles wat er aan bij kon dragen werd er aan de haren bijgesleept. Bevlogen, koppig en zeer enthousiast diende Het Kwaad bestreden te worden.

Of elkaar, want Nederlandse anarchisten in de jaren negentig waren heel goed in discussiëren. Met elkaar. Eindeloos kon er gebakkeleid worden of de in te kopen koffie nou biologisch of Fair Trade moest zijn. Want de combinatie van die twee was bij de Verantwoorde Groothandel nog niet te krijgen. Bert was gelukkig van het soort wat naast de discussies wel stevig de handen uit de mouwen stak. Met de gaarkeuken, met de uitgeverij, als redacteur, als schrijver, als aanjager.

Bert leerde me koken in het groot. "Daar mag best nog wat sambal in".

Ik pakte de kilopot sambal en schepte moedig een paar eetlepels in de saus.

Meewarig is niet de juiste uitdrukking van zijn blik, maar terwijl hij door zijn neus uitademde gingen zijn mond en ogen naar een glimlachstand: 

"Daar mogen best nog wat potten sambal in, bedoelde ik." 

Oh ja, we eten met z'n vijfhonderden vandaag.

Ik had nog veel te leren, en hij deelde graag

Bij akties, op kampen en demonstraties waren de dagen lang. Lang genoeg om elkaar snel te leren kennen. De druk was vaak hoog in vele opzichten. Dan merkte je snel op wie je kon bouwen en wie vooral een grote bek had. Bert stond aan de goeie kant van die lijn. Aan de kant waar de soep midden in de nacht werd opgewarmd voor aktievoerders die verkleumd terug kwamen. Aan de kant met veel liefde de foute voornemens van politiek of groot geld te vuur en te zwaard bestreden moesten worden.

Aan de kant waar heel veel kaartjes verstuurd werden naar vrienden. Met felicitaties, aanmoedigingen of gewoon omdat het leuk is om een kaartje te sturen. Het idee om van mijn foto's kaarten te laten drukken kwam ook van Bert. 

En hij ging er mee de hort op om ze te slijten bij bevriende winkeliers.

En dan komen er een paar lichamelijke klachten, blijkt het mis te zijn. 

Heel erg mis.

Zo mis dat we opeens niet meer samen konden eten. 

Zo mis dat het binnen drie maanden afgelopen was. 

Bert was op. Opeens.

Nooit meer samen een nacht doorhalen met Becherovka en sterke verhalen over het project van afgelopen week vertellen. Nooit meer samen apestoned in een geblindeerde bus over een hobbelpad. Nooit meer samen groentetaart.

Fleddy

"Fleddy Melculy en Gojira"
-"Je bedoelt zeker: Freddy Mercury?" vroeg de juf.
"Nee, Fleddy Melculy en Gojira vind ik leuk!"
-"Dat ken ik allemaal niet"
Als zesjarige met een voorkeur voor stevige metal is het niet altijd makkelijk om dat met je omgeving te delen. Die herrie is niet overal even welkom. Mijn neefje leek dat wel door te hebben.

Fleddy heeft iets met Bifi. Inderdaad, die kleine vieze worstjes van Unox. Per stuk verpakt in teveel plastic. In het nummer "Apu van de nightshop" komen ze voor. Luister en kijk maar hier Tijdens de shows van Fleddy komt Apu doorgaans tijdens dat nummer op.Vorig jaar als slangenbezweerder, nu rijdend op een kameel, maar altijd Bifi strooiend.

De cateraar in Roosje leek het een goed plan om Bifikroketten te maken. Omdat het kan. Zo gezegd, zo gedaan. De mannen van Fleddy komen de artiestenfoyer in voor de maaltijd en horen daar over die kroketten. "'Tís echt? Echt waar? Bifikroketten? Da's de max!" Allemaal blije gezichten nog voor er een hap gegeten was. 

De Vlamingen portretteerde ik vorig jaar in Merleyn, onderuit op een bank, nu mochten ze in de lift. Terwijl we wachten op, hoe kan het ook anders, de bassist, wilde de drummer vast op de foto. Met een variant op een kushand, alleen in de lift. "Tis voor mijn lief, ik probeer da voor haar te doen he, en tis ook om te laten zien da we echt optreden he, nie alleen maar aan het zuipen zijn" Ik gaf hem mijn visitekaartje, hij ziet het paard op de achterkant en roept:"Maar ja, die'n ezel zie ik elken dag, die hangt bij ons op de frigo, da was van u!" 
Vandaag was er al een berichtje van 'm, of ik die foto wilde sturen. Tuurlijk. 

Foto's met de hele club waren zo gemaakt, in no-time een serie belachelijke portretten. "Veel plezier tijdens de show, ik ga naar de zaal!" Het is duidelijk dat ze veel gespeeld hebben afgelopen jaar. Strakke show, het publiek vreet het op. Goeie pit. Al tijdens het applaus ga ik mijn spullen pakken, morgen heel vroeg op om in Maastricht een voorstelling te gaan bouwen.

De mannen komen van het podium als ik mijn jas aan sta te trekken. "Da was vree goe hé" "T was de max" ze gaan direct richting kleedkamer en koud bier. Behalve de bassist, die krijgt zijn masker niet af. Een pluk haar zit in de gesp. "Kom maar, ik maak me wel los" bied ik aan.Verbaasd kijkt ie van achter zijn masker op. "Ach alstemblief ja, da helpt zeker" Bezweet komt ie onder het rubber gezicht vandaan. "Tis goe om u welkom te voelen"  
Missie geslaagd. 

Wederopstanding

Eerst eentje om de geruchten de wereld uit te helpen.
-Nee, ik ben niet geëmigreerd.
-Nee, ik lig niet dood in mijn huis te rotten.
-Nee, ik heb geen wijf aan de haak geslagen.

Jullie twijfels waren ook zo lekker subtiel over wat er aan de hand was.
Oké, niet eerder bleef het zo lang stil op extrabelegen, niet eerder was het hiaat zo groot.
Door achtereenvolgens te veel werk, te veel griep en weer te veel werk schoot het schrijven er bij in.
En op het moment dat een blog maken direct van het aantal uren slaap af gaat,
dan kies ik toch voor het laatste.

Na dit weekend is mijn agenda niet meer zo dicht geplamuurd als de afgelopen periode.
Hopelijk gaat de frequentie van bloggen daarmee weer omhoog.

Al zeg ik het zelf:
Welkom Terug

Olifant-vriendelijke-honing

Blijkbaar kan dat ook erfelijk zijn: Mooi kunnen vertellen. We hadden Alex van Hooff te gast in een talkshow. Alex is de directeur van Burger's Zoo en net als zijn vader vertelt hij op een prettige manier. Met liefde en kennis van zaken.

Het meest opmerkelijke verhaal ging over olifant-vriendelijke-honing. Een begrip waar ik nog nooit van gehoord had. De leefgebieden van olifanten in Afrika en Azië worden door ontbossing steeds kleiner. Daardoor komen de olifanten vaker in door mensen bewoonde gebieden. Op zoek naar voedsel maken ze vrolijk gebruik van de klaarstaande oogst. De bewoners zijn zelf afhankelijk van hun oogst en proberen de olifanten dan ook weg te houden. Hekken, muren, elektrische hekken, het haalt allemaal weinig uit tegen hongerige olifanten. Dus wordt grover geschut ingezet en worden de olifanten neergeschoten. Een dooie olifant steelt immers geen mais.

Gelukkig gingen er mensen op zoek naar een betere oplossing. Zij vroegen zich af waar olifanten bang voor zijn. Bijen. Of om precies te zijn: boze bijen. Er werden testen uitgevoerd waarbij het geluid van boze bijen over een luidspreker afgespeeld werd naast een kudde olifanten. Die vertrokken direct. De hele kudde rende weg. Hoewel olifanten een dikke huid hebben kunnen de bijen hen toch lelijk steken in hun huidplooien.

Er werden bijenkorven aan touwen rondom de velden met oogst opgehangen. Als een olifant dan tegen het touw aanliep schudde de korf op en neer en kwamen de bijen boos naar buiten. De olifanten kozen dan het hazenpad. De bewoners hielden er meer honing aan over dan ze voor eigen consumptie nodig hadden en verkopen het overschot nu als olifant-vriendelijke-honing. 

Minder dooie olifanten, meer lekkere honing. Fijn als kennis en creativiteit zo samen kunnen komen. En fijn om zo'n verhaal in werktijd te mogen beluisteren.

Jah jah

Commercieel reggaebandje in huis en alle cliches klopten.
Veel volk, ingehuurde muzikanten,missende bandleden, te laat komen, de wietlucht.
Publiek wat meer met hun telefoon dan met de show bezig is.
Ik voelde me wit en nuchter
en was zo weer pleite.

Toch

"Nee, jij mag niet over de lijn. Dalijk komt er een trein aan en dan gaat het mis." 
Maar als boven het spoor sneeuw dwarrelt moet je dat wel aanraken. 
Op het perron probeerde moeder drie kinderen levend de trein in te krijgen, 
maar haar kinderen hadden andere plannen. 
"NIET DOEN!" 
"Terug en niet over de lijn!"
De sneeuw dwarrelde door. En moest aangeraakt worden.
Dus met een voet nog net op de lijn en met haar benen zover mogelijk gespreid,
probeerde ze de tweeënhalve meter tot aan de stoeprand te overbruggen. 
Als je drie bent valt dat nog niet mee. 

Waar ben jij nou eigenlijk helemaal mee bezig?

Met een zekere regelmaat besef ik me dat op de een of andere manier alles wat ik in mijn leven gedaan heb, heeft geleid tot wat ik op dit moment aan het doen ben. Een aantal van die momenten staan me nog helder voor de geest. Deze week kwamen er nieuwe herinneringen bij.

Vurro speelde in Merleyn. Met een koeienschedel op zijn hoofd speelde hij drums en toetsen tegelijk. Stampende rhythm and blues. Kijk maar hier

Ik kan me voorstellen dat hij ook af een toe heel even bij zichzelf denkt: 

"What de fok ben ik nou aan het doen hier".

In een ziekenhuis mochten we twintig voorstellingen voor samen het voltallige personeel spelen. Zij waren door de directie verplicht om daarbij aanwezig te zijn. Zo gedroegen ze zich ook. Massaal te laat en met een stevige portie desinteresse namen ze zover mogelijk achterin plaats in het krappe zaaltje. Gelukkig gingen de meesten na een stevig applaus met een glimlach weer de deur uit.

De koffieautomaat in de gang naar het ziekenhuiszaaltje toe had dezelfde desinteresse. Blijkbaar is dat besmettelijk. Net als de verkoudheid die ik over hield aan het in de buurt hebben van zoveel medisch personeel. Nog nooit hoorde ik publiek zoveel hoesten. Dankzij de gebrekkige airco filterde ik persoonlijk met mijn longen de rondvliegende virussen en bacterien uit de warme lucht. En ja die koffieautomaat. Dat was duidelijk een gevaar voor de volksgezondheid met het zure, gloeiend hete spul wat er uit kwam. 

Gek dat iedereen daar ziek is.

In een kelder onder een galerie was ik een dag bezig om in het kader van een dansfestival geluid en licht te maken bij een voorstelling. Of het nou dans of mime was, of misschien heel wat anders weet ik niet zeker. Traag bewogen grote vormen van goudkleurige nooddekens over de stenen vloer. Ik vertelde een van de spelers over mijn terugkerende verbazing over wat ik eigenlijk doe voor de kost en hij snapte het meteen. "You know, I actually get payed to do this".  Ik complimenteerde de Franse makers met hun afwijkende voorstelling. "Yes, maybe it is a little different", zeiden ze. "No sorry, it's not a little different, it's just fucking weird". Antwoordde ik. Ze zagen dat duidelijk als een compliment en gniffelden nog even door omdat ik het woord 'fucking' gezegd had. Schatjes.

Vanmiddag zagen we Waardenberg en de Jong de laatste voorstelling spelen van de serie die ze voor het jarige Luxor maakte. Maar dan in Amsterdam. Mijn verwachtingen had ik aardig naar beneden bijgesteld, want met zo'n legendarisch verleden kan je haast alleen maar onderuit gaan. Bleek onterecht. Was een fijne show, net zo abstract, lomp, poëtisch en gevaarlijk als destijds. Ze quoten gelukkig met gemak uit hun eigen repertoire. Met zoveel invloed op de taal en teksten in mijn leven heel fijn om de mannen zelf nog eens "Daar heb zeker een wijf aan gezeten" te horen zeggen, terwijl ze in een hoogwerker boven het publiek een denkbeeldige ruit staan te wassen. (hier)

Toen meneer Waardenberg aan het eind in een sneu bloemetjesbadpak een demente vrouw na zat te doen op een tractorbinnenband, zal ie zich misschien ook wel heel kort hebben afgevraagd waar hij nou eigenlijk helemaal mee bezig was.

Voor de deur

De grote koperen knop naast de voordeur lijkt een bel. Ik trek er aan en wacht. Geen klingel, geen ding-dong. Er gebeurt niets. Dan de grote grijze knop er naast. Ik hoor binnen een hond aanslaan. Dan doet deze vast wel iets. Ik wacht en na een halve minuut wordt de deur een stukje open gedaan. Een kleine, smalle vrouw kijkt langs me heen en zegt "Hallo". Ik zeg: "Goedemorgen, ik kom een portretfoto maken". "Jazeker" antwoordt ze. Ze wacht een paar tellen en sluit de deur. Ik sta nog steeds op de stoep, voor een gesloten deur. Met mijn drie tassen over mijn schouder.

Opnieuw gaat de deur open, "Sorry, ik dacht dat u al binnen was." 
Ik wist dat mijn slachtoffer de geportretteerde slechtziend zou zijn, maar dit was wel bijzonder. "Mag ik u een hand geven?" Ze stak haar hand uit en ik schudde haar dunne breekbare hand. Ze bleek helemaal niets te zien. Sinds haar achttiende stekeblind. 

Als fotograaf kom ik iedere paar maanden bij een blinde of slechtziende over de vloer om voor een blad van een blindeninstituut een portretfoto te maken. Iedere keer verbaas ik me weer. Over de problemen waar zij dagelijks mee te maken hebben maar ook over de slimme oplossingen daarop. Vorige week vertelde een andere geportretteerde dat ze op haar werk een koffieautomaat met een touch screen hadden. Ze plakte dan een stukje plakband bij de afbeelding van een kop thee om op die manier de juiste plek te vinden. Helaas haalde de schoonmaakster dat stukje iedere keer weer weg.

Vandaag vertelde de vrouw dat ze pas getuige was van een auto ongeluk. Naast haar schrok een andere vrouw heel erg en riep naar haar dat ze blij mocht zijn dat ze dat niet gezien had. Om zich meteen daarna te verontschuldigen voor haar ongepaste opmerking. De blinde nam het goed op en zei: Ach, het heeft zo zijn voordelen, ik kan in bed onder de lakens blijven en toch op van mijn horloge zien hoe laat het is." Ze liep me haar horloge zien, klapte het dekglas open en voelde aan de wijzers. "Het zijn er niet veel, maar een paar voordelen heb ik wel."

Toen ik klaar was wilde ik routinematig haar de beste foto laten zien en bedacht me dat dat zinloos was. "Mijn kapper heeft drie jaar lang na afloop ook iedere keer een spiegel achter me gehouden voor hij er aan gewend was dat dat echt niet hoefde." Ik realiseerde opnieuw hoe bevoorrecht ik was. Ze hield bij mijn vertrek de deur wijd open. "Anders staat u hier dadelijk binnen weer te wachten."

Nu

Van die dagen dat het net niet wil. De afspraak met twee ambtenaren werd twee uur voor aanvang afgezegd. Vier mensen die ik belde namen niet op, de rest mailde niet terug. Bij de afwas brak een groot glas over de hele aanrecht. Zo'n dag. Gelukkig kreeg ik wel een paar berichtjes over een vriend die gisteren een zware operatie onderging. Goed nieuws. Heel belangrijk. Want telefoontjes en mails en gebroken glas is niks vergeleken met een operatie van vijf uur. Spannende uren.

Opnieuw het besef dat het nu moet. Iedere dag. Nu genieten, nu leren, nu doen. Gedoe en pech helpen om dat te vaak te vergeten. Misschien wel door zo'n operatieverhaal op de achtergrond staan mijn ogen en oren iets verder open. Nou hielp het dat ik in een paar dagen drie prachtige concerten zag en hoorde. Wat kan schoonheid dan rauw op je dak vallen. Helemaal geraakt worden door een paar tonen. Even alles vergeten en alleen maar hier en nu.

Het contrast kon haast niet groter. Amenra speelde zaterdag extreem. Extreem hard, traag, lomp, mooi, gevoelig en hard, heel hard. Maar wel op een manier dat ik regelmatig kippenvel op mijn rug had. Vanavond zagen we Sam Baker. Net anders. Stond ik bij Amenra tussen elfhonderd man in een grote zwarte zaal, hier zaten we op de eerste rij, op een bankstel. Geen doppen nodig, want een bloedmooi geluid op een fijn niveau. 

Sam zou een percussionist meenemen, maar die bleek niet op tijd zijn paspoort verlengd te hebben, dus kwam er als vervanger een pianist. En wat voor een. Virtuoos mét een goeie smaak. Bart de Win heet ie, een Nederlander. Samen hadden ze schik, samen speelden ze prachtig. Volle aandacht voor elkaar, voelen, duwen, af en toe pesten en regelmatig gefluisterd "Do it one more time". Ze vergaten de tijd en de plek, ze speelden. En niet alsof.
Ik genoot van de bijzondere uitvoeringen van zijn mooie liedjes, opnieuw kippenvel.

Dan kan zo'n dag nog zo stom beginnen, als ie zo eindigt dan lust ik er wel pap van.

Sam en Bart

Schuilen

Veel muziek dit weekend.

Een avond in de kerk, met akoestische en versterkte muziek.

Variërend van middelmatig tot overweldigend.

Daarna een hele dag in een andere kerk, 

eentje zonder religieuze achtergrond.

Volle bak met liefhebbers die een een serie obscure acts zagen.

Soms heel zacht, soms idioot hard.

Veel vriendelijke mensen bij elkaar,

samen schuilen,

ver weg van de dagelijkse realiteit.

Murder by numbers

1 dag:

Half 1 thuis. Half 2 in bed. Om 7 uur op. Half 9 in de auto.
Half tien bij veehal 1931. Daar leggen we de laatste hand aan 1 voorstelling.
Om half 2 komen 600 assurantieadviseurs binnen. 
3 slaapverwekkende speeches. 3 melige technici. 
5 uur als de hal weer leeg loopt.
7 uur als wij de bus weer vol hebben. 
8 uur terug bij de opslag.

1 telefoontje naar de pizzeria. Thuis 20 minuten voor 1 pizza.
2 schone sokken en 1 schoon shirt. 3 minuten op de fiets.

Het bandje vanavond zag ik 1 keer eerder. 33 jaar geleden.
(Na wat speurwerk bleek dat 25 mei 1985 in Mill, entree fl 18.50)
Daarna nooit meer bezocht. Tot vanavond, hier om de hoek.
Ticketprijs €42.50, maar gelukkig vrijwilliger , dus voor €0.
1100 mensen in de zaal. Ik haal 1 koud biertje.

Om 9 uur komen ze op. De bassist en gitarist begonnen in 1961 een bandje.
Sinds 1970 spelen ze in de huidige bezetting. Nu 4 grijze mannen samen 278 jaar oud.
Na het eerst nummer feliciteert de zanger Doornroosje met haar 50 jarig bestaan
en merkt fijntjes op dat ze nu pas voor de eerste keer uitgenodigd zijn om te spelen.

Nummer 1 van de set was traag en met weinig energie. 
Misschien even opwarmen.
Nummer 2,3,4 en 5 veranderen dit niet.
Na een half uur vraag ik me af of ik een bejaarde Golden Earring coverband sta te kijken.
Na 45 minuten trek ik mijn conclusie: Typisch tijd om op te rotten.
De fans om met heen vinden alles prachtig. 
Hen maakt het niet uit dat enkel de bassist nog lekker speelt.

Destijds was het mijn eerste lp en eerste grote concert.
Mijn 12 jarige zelf hoopte stiekem op een tof concert,
maar droop 1 desillusie rijker weer af.

Tijd

Met elf nationaliteiten bij elkaar is een gemeenschappelijke taal wel zo handig. Dus spreekt iedereen Engels. Nou ja, Engels. Ik weet niet precies wat de juiste Griekse term voor Steenkolen-Engels is (Άνθρακας-Αγγλικά), maar het klinkt anders dan wat de presentatrice op de BBC spreekt. De hele dag hadden we dansers en choreografen aan de lichttafel staan met vragen en wensen. Als de Franse danser aan een Finse technica uit moet leggen dat er eerst een wachttijd van tien seconden moet komen en dan een in-tijd van een minuut, maar dat het wel afhankelijk is van wat ze dansen, dan kan je je voorstellen dat er meer dan één poging voor nodig is.

Met vier gezelschappen en maar één dag de tijd is er weinig speling. Bij het overleg vanochtend vroeg ik of iemand anders dan ik de boeman wilde spelen. Op die manier kan ik makkelijker een creatief proces begeleiden en kan iemand anders roepen dat er écht nog maar tien minuten over zijn. Een van de dames wierp zich op en werd direct tot de Time-Bitch benoemd. Ik vroeg haar om aan het begin van iedere sessie aan de dansers te vertellen dat zij over de tijd ging. 

Dus komt ze bij het tweede clubje binnen en roept met een zeer luide stem, in een bijna lachwekkend zwaar Argentijns accent. "Pay attention, I am the bitch time!".
De dansers keken haar wat geschrokken vragend aan:"What are you?"
"Oh I mean: The time bitch!" Hilariteit alom.

De rest van de dag kwam die natuurlijk regelmatig terug. 
"Do you know what time it is? It's Bitch Time!"
Is it Hammer time? No no no!
Is it already dinnertime? No no no!
It's Bitch Time!

Ach je had er bij geweest moeten zijn.
Of niet natuurlijk, je kan ook normaal werk hebben, 
met allemaal Nederlanders.
Da's ook gezellig, kan je samen over het weer zeiken.

Ja 't is wa, mi al die regen,

ja, nou, zeker.

En 't go nog erger worre ok nog!

Oh ja, is dat echt? 

Binnenband

Op Marktplaats kwam ik deze advertentie tegen:

-

Wil jij graag dat mensen tegen je zeggen: 'Zo, jij hebt het proffesioneel voor elkaar'. Koop dan deze lichten van Yongnuo. Een chinees merk waar je waarschijnlijk nog nooit van gehoord hebt. Geen stress, ik ook niet, maar ze doen het super goed.  Ze mogen weg voor €25,00 per stuk, zodat ik mijn vader kan verassen met een nieuwe binnenband voor zijn racefiets.

-

Daar heb ik niks aan toe te voegen, 

behalve een foto van een mistige polder

Beving

Omdat de fotograaf van dienst met griep onderuit lag viel ik in. Of ik Joep Beving op de foto wilde zetten. Toch een vrije avond, kleine moeite. Eerder op de dag al gecheckt of er een liftfoto in zou zitten, maar dat was geen optie. En trouwens ook geen optie om vooraan bij het podium te fotograferen, maar alleen tijdens de eerste drie nummers van achter uit de zaal. Mijn motivatie erodeerde rap. 

De grote zaal bleek met vierhonderd stoelen en krukken gevuld te zijn en het podium, het podium stond ook in de zaal. Huh? Een paar podiumdelen waren voor het vaste podium op de vloer gezet en daarop stond een piano. Drie peertjes hingen daar boven bij wijze van lichtshow. Eerst koffie.

Keurig op tijd komt ie op, groet het publiek en speelt een stukje. Heel zacht. Zeker voor poppodium begrippen hééél zacht. Het publiek wat net iets later binnen kwam en zag dat er op het balkon nog wel zit plekken liep de trap op. SPRUT< SPRUT<SPRUT<SPRUT. Het maakt geen moer uit hoe zacht je loopt, als de trap nog plakt van het bier van het laatste feestje, dan maak je herrie. Herrie die normaal daar niemand hoort, maar nu gruwelijk gênant was. Verstoord keken andere bezoekers om.

Ik drukte een keer af en hoorde de echo van mijn sluiter ongeveer terugkaatsen van de andere kant van de zaal, terwijl mijn camera al op stil stond. Oké, niet bewegen met mijn fototas, niet afdrukken, niet te hard ademen en zeker niet de trap op lopen. Nummer klaar, Joep draait zich om en begint te praten. NÚ. Nu de trap op om een overzichtsfoto te kunnen maken. Hij vertelde dat ie pauze had gehad en dit de eerste show van het jaar was. Zondag moet ie naar Groningen en daar zag ie nog al tegen op. Gezien de gebeurtenissen van afgelopen week. En zeker met zijn achternaam. Hij vroeg het publiek niet na ieder stuk te klappen, dat koste te veel tijd. Tijdens zijn praatje kon ik een paar foto's maken, inzoomen, uitzoomen, groothoeklens beetje afwisselen en daar ging ie weer. 

Ik sloop naar de andere kant van het balkon om nog een foto te maken van een spelende pianist en dan zat het er wel op. Maar wat volgde wat zo zacht dat dat helemaal niet kon. Wachten op een gepast moment om de zaal uit te gaan was de nieuwe strategie. Tijdens massages heb ik wel eens gevraagd of de muziek uit mocht. Van die hersendode trage tingeltangel muzak. Dat mocht toen. Toen wel. 

Joep Beving speelt piano in de traditie van Arvo Pärt, Erik Satie en Phillip Glass. Muziek waar het kruidenthee drinkende deel der natie onder het genot van een biologische blankhouten wierookstaaf op weg kan zeveren. Muziek die, als je wacht op een gepast moment om de pleiterik te maken, heel bijzonder blijkt. Namelijk vanaf de eerste tonen klinkt ieder stuk alsof het bijna af is, bijna. Nog één trage noot die uitsterft. En dan nog een. En de laatste. Ik sta al schrap om de plaktrap weer af te dalen. Nog één noot. Minutenlang duurt het einde van ieder nummer. En dan, als het echt zo lang stil is dat het wel afgelopen moet zijn, begint ie aan een nieuw stuk. En klapt het publiek op zijn verzoek niet.

En dat drie keer. Zelden was ik zo opgelucht dat er uiteindelijk applaus klonk. 
Trap af, 
deur door, 
zachtjes dicht want het applaus was bijna op 
en ik sta op de gang. 
Victorie!
Adem uit.

Tuinaarde

Een rondje door de zaak leverde niks op. De Boerenbond was duidelijk niet de juiste winkel hiervoor, dus ik liep weer richting uitgang. Een jongen met een Boerenbond trui keek me heel traag aan en mompelde "Kanikietsvoorudoen". Hij stond naast een stapel met zakken tuinaarde. Een daarvan was een stukje opengescheurd. de aarde die daar uitpuilde had meer uitstraling dan de jongen die me aansprak. Ik wist ook niet dat je je schouders zo ver naar voren kon laten hangen en niet tegelijkertijd met zwart geverfd haar op The Cure aan het dansen kon zijn. Maar het kon. Ik vond het niet aardig om hem te negeren en antwoordde.

"Ik zoek een plastic vuilnisbak, zo een waar ik een grote zak in kan doen." 
Hij keek me aan zoals een koude frikandel in de mayo kan liggen.
"Eenvuilnisbak" 
Verder gebeurde er niets.

Ineens viel me op wat er voor kakmuziek aanstond.
Seconden tikten weg.

Net voor ik hem wilde bedanken en naar buiten wilde lopen, bewoog hij. Ik volgde.
Hij sjokte naar de afdeling werkkleding, ik volgde hem, hij bedacht zich en liep naar de afdeling diervoer. Daar stokte het proces. Opeens maakte hij geluid. 
"JASPER" riep ie onverwachts hard over een stelling met hondenriemen uit. Jasper hobbelde onze kant op. De zak tuinaarde keek me aan om duidelijk te maken dat ik mijn vraag aan zijn collega kon stellen.

Ik speelde mee en stelde mijn vraag opnieuw.
Jasper verzonk in gepeins.
Hetzelfde schijtnummer droop nog uit de speakers in het plafond.
"Nee" zei Jasper en hij zakte weer weg in zijn eigen wereld om meteen terug te veren met "kgloofniedawedahebben". Hij staarde even naar de vloer en hij hobbelde verder.
Ik groette de tuinaarde en liep toch maar naar buiten.

As ge 't nie wit.

pur of kit

Nat

Raar volk. 

In de zomer: zonnetje, twintig graden, geen hond. 

Vandaag:  Koud, dikke wind, nul graden, druk.

Sinds de opening van de nevengeul van de Waal zag ik er niet zo veel mensen. In de file kwamen ze er heen. Naar het water kijken. Nou was er ook meer water dan de rest van het jaar. Zoveel dat de inlaat niet meer te zien was. Alleen de verkeersborden op die dijk die waarschuwen voor draaikolken en dat je daar beter niet kan gaan zwemmen kwamen nog boven het water uit.

En natuurlijk hielp de zon een handje voor het toeristische gevoel. Ik hoorde dat er in december tien zonuren waren. Tien. In een maand. En dit jaar had ik mijn zonnebril ook nog niet uitgepakt. Dus al vriezen de oren van je kop: De zon schijnt: Wij gaan wandelen.

Ook op de dijk in de Ooij was het filerijden tussen de wandelaars, fietsers en skaters. Flitsers en statieven mee in de hoop nog een knol tussen de ogen te kunnen flitsen, maar die hadden zich verstopt. Vanwege het hoge water staan ze niet op de gebruikelijke plekken. Van overheidswege zijn ze naar 'hoger gelegen gebieden' gebracht. 
Goed voor de knollen, jammer voor mij. Ik trok mijn capuchon nog maar eens aan en telde mijn zegeningen.

New Cool Collective

Mooi op tijd vertrokken, meteen een plek in de volle fietsenstalling gevonden, attente kassamedewerker maakt voor opening de deur even voor me open, bouw mijn spulletjes op in de lift, monitortechnicus staat model, kleinigheidje aanpassen, alles werkt, mooi. Nog een paar melige foto's met meer collega's. Koffie. Kort overleg met hun tourmanager. Nee hoor, ik heb geen kwartier nodig, met twee minuten ben ik heel tevreden. 

Strak op tijd zeven muzikanten in de lift. Ik druk al een paar keer af, we wachten op de percussionist, Jos de Haas, die door de rest Tosti Kaas wordt genoemd. Daar is ie. Ik druk een keer, prima, nog eens. Geen flits. Nog eens, weer niet. Kak. Trigger uit en aan. Niks. Los van camera, camera aan en uit, weer vast, niks. KAK. Ik verontschuldig me voor mijn gepruts en wens ze een prettige wedstrijd. De manager maakt duidelijk dat ze moeten blijven zitten en dat ik de tijd heb om het te fixen. Maar ik heb geen idee hoe. Besluit er een paar zonder flits te maken en bedankt ze opnieuw en wens ze een fijne avond.

Thuis zie ik dat twee muzikanten hun ogen dicht hebben op de enige waar ze allemaal op staan. Grrr. Maar heb ik er een die er op lijkt? Ja. Om er toch wat van te maken besluit ik te smokkelen. Beetje knippen en plakken, uitrekken en gummen. Mooi. Zo hebben ze alsnog allemaal hun ogen open. Geen hond die dat ooit gaat weten of zien. Nou ja, alleen de extrabelegen lezers dan. Maar jullie vertellen dat toch niet door?

Feestneuzen

Wat begon als een bescheiden verjaarspartijtje liep al snel uit de hand. Ter verhoging van de feestvreugde waren er feestneuzen uitgedeeld maar die bleken niet betrouwbaar. Al snel gingen ze hun eigen gang. Op de gekste plekken drongen ze zich op. Een van de bezoekers werd in beide ogen geraakt. Hulpdiensten hebben hem naar de eerste hulp gebracht. Een andere bezoeker kon een losgeslagen neus net de baas en heeft deze met een koekenpan tot bedaren geslagen. Drie clownsneuzen besloten zelf een jongleer-act te doen waarbij een flink gedeelte van de flessen op tafel het moesten ontgelden. Deze zijn later ingerekend. Het feestje is vroegtijdig tot een einde gekomen nadat alle neuzen verzameld zijn en in een container afgevoerd werden. Er wordt gekeken of er juridische stappen mogelijk zijn tegen de fabrikant.

երջանիկ նոր տարի

Ik wens alle extrabelegen lezers een onregelmatig, onnozel en onbeperkt 

2018

Sneu

Of het aan de opwarming van de aarde lag,

of dat de kerstsfeer behoorlijk weg geregend was

weet ik niet.

Maar wat ooit een grote verassing was

eindigde nu wel heel sneu.

De Mooiste Platen Van 2017

Dit jaar leerde ik veel oudere platen kennen, platen van voor 2017. Bandjes die ik voor de eerste keer zag, of over hoorde en dan gaan luisteren wat ze opgenomen hadden. Een ontdekkingstocht die voorlopig niet op houdt. Gelukkig kwam er dit jaar ook veel moois uit. Heel veel. 

Zo luisterde ik af en toe naar: 

And so I watch you from afar - Endless Shimmering

Cognizance - Ether Of The Void

Conor Oberst - Salutations

Crippled Black Phoenix – Budapest Vigilante Sessions

Crippled Black Phoenix - Horrific Honorifics

Darkest Hour - Godless Prophets And The Migrant Flora

Dead Cross - Dead Cross

Fred Eaglesmith - Standard

James Elkington - Wintres Woma

John Frum - A Stirring in the Noos

Offa Rex - The Queen of Hearts

Passenger - Young as The Morning, Old as The Sea

stef kamil carlens - stuck in the status quo

Steve Earle & The Dukes - So You Wannabe an Outlaw

Slaid Cleaves - Ghost on the Car Radio

Troldhaugen - Idio Syncrasies

Universal Hippies - Dead Hippie's Revolution

Völur – Ancestors

Willie Nelson - Gods Problem Child 

Dead Lord

Maar liever nog naar:

All Them Witches - Sleeping through the war

Ani DiFranco - Binary

Bruut - Superjazz

Chon – Home

Dead Lord - In Ignorance We Trust

John Moreland - Big Bad Luv

Ne Obliviscaris – Urn

Spidergawd – IV

Stuff - old dreams new planets

The Erkonauts – I Shall Forgive

Queens of the stoneage - Villains

Als beste van het jaar blijven dan over (ook in alfabetische volgorde)

Met inderdaad overal een videolink om het de lezer makkelijk te maken.

Nooit van de naam gehoord? Gaat luisteren!

Amenra – Mass VI (Video)

Zwart. Zwaar. Hevig. Traag. Prachtig. Mooi. Niet. Lullen. Zelf. Luisteren.

Archspire - Relentless Mutation  (Video)

Op de sticker op de hoes staat als aanprijzing van de plaat: "Archspire come crashing in with inhumane machine gun-like vocals, searingly fast riffing & godlike drumming. The future of tech death metal is here!" Klinkt overdreven maar waar is waar. Behalve over dat drummen. Geen idee welke god zo dubbele bass kan spelen.

Elder - Reflections of a Floating World (Video)

Gewoon fijne stoner. Ze nemen de tijd, rocken lekker door, spelen fijne liedjes. Plaat die er de eerste keer niet niet uitspringt, maar na de twintigste keer nog niet verveelt.

Father John Misty - Pure Comedy (Video)

Op Down The Rabbit Hole zag ik hem voor het eerst. Arrogante flikker met een kapsel en een pak aan. Maar wel fascinerend figuur. Mooie, heel cynische liedjes en een serieus goeie band er achter. 

Father John Misty

Horisont - About Time (Video)

Klassieke hardrock uit Zweden. Mét strakke broeken, gilletes en stoere pasjes op het podium. Met heel veel plezier zag ik hun show in Merleyn. Fijne muziek voor lange ritten. 

Igorr - Savage Sinusoid (Video)

Fokking geniaal. Helemaal fokking geniaal. Gestoorder dan dit kom je ze weinig tegen, maar beter dan dit ook niet. Igorrr mixt Franse volksmuziek met barok, Balkan, elektro, metal en jungle. Heerlijk. Als het de eerste keer wat chaotisch klinkt: gewoon opnieuw aanzetten. En dan nog eens.

Igorrr

Motorpsycho - The Tower (Video)

De Noren doen het weer. Met een andere drummer maakten ze een prachtplaat. Het rockt, het swingt, het is helemaal Motorpsycho. De enige band die zowel als de Beach Boys als als Motörhead kan klinken binnen een nummer.

Motorpsycho

Mutoid Man - War Moans  (Video)

Eigenlijk nog niet vaak genoeg gehoord om zeker te weten, maar ze maakten meteen zoveel indruk dat ik de plaat bestelde. Dikke rock, goeie strot. Zware sound. En echte liedjes. Volgens mij verdienen ze hier wel een plek.

Sam Baker - Land Of Doubt (Video)

Sam doet gewoon wat ie doet. Hele mooie liedjes stotteren. Beetje op zijn gitaar pielen. Dit keer af en toe met blazers erbij. Af en toe bloedstollend mooi. Over twee weken op tour in Nederland

Shobaleader One – Elektrac (Video)

Op het Valkhof festival lieten ze zien dat ze het echt kunnen. De plaat is een live-registratie en in het echt was het zeker net zo strak. Vroeger bracht de bassist onder de naam Squarepusher leipe jazzy Drum and Bass platen uit. Nu speelt ie met band dezelfde nummers, maar dan met minder elektronica en meer handwerk.

Tony Allen – The Source (Video)

Tony drumde vanaf 1968 tien jaar in de band van Fela Kuti. Hij is nu 77 en maakt nog steeds hele fijne muziek. Afrobeat, jazz. Relaxed en mooi. Fijn op een zomeravond, maar net zo goed onder de kerstboom.

Vipassi – Sunyata (Video)

Death metal meets jazz. Druk, melodisch en instrumentaal. De band bestaat bijna helemaal uit leden van Ne Obliviscaris, Australisch bandje wat ook lekker buiten de lijntjes kleurt met een viool in de basisopstelling.