Geen geblaat

Weer geen tekst, maar wel meer schapen.

Gefiguurzaagde ellende

Blablabla, veel baby's in Persingen....
Bla bla bla, drie-en vierlingen, dorp schrikt op...
Yada yada yada, onverwacht veel pasgeborenen...

In het echt zijn ze zoveel mooier dan die treurige uit triplex gefiguurzaagde ellende die regelmatig in voortuinen te zien is. Zolang ze zitten, zijn het gewoon dunne kippen, maar als ze hun vleugels uitslaan, zie je wat voor prachtige beesten het eigenlijk zijn. Ik vind de zes of zeven veren op het einde van de vleugel zo mooi, als een flexibele hand die mee wappert.

(en inderdaad, mijn lens komt het nodige tekort voor dit soort foto's.
Nog even doorsparen...)

links onder zit er nog eentje

Meh

Op de terugweg betrapte ik mezelf op het neuriën van een nummer van De Boegies: Meh.

Ook niet zo gek, na zoveel schaap. Schapen-pestokaas (lekker!), schapen-laurierdrop-ijs,(erg lekker!) schapen-anijs-ijs (ook erg lekker!). 

En, oh ja, honderden echte schapen om me heen.

Pas per toeval kennis gemaakt met een schaapherderin. Vorige week op mijn zoektocht naar koeien in de Ooij bedacht ik me dat het eigenlijk wel handig zou zijn om een afspraak te maken. Dan hoef ik niet te zoeken naar beesten, en mag ik misschien ook nog in het weiland staan. Zo gezegd, zo gedaan. Dus vanochtend stond ik in Mill bij De Nieuwenhof. 

Na de koffie en voor we naar de kudde gingen kreeg ik een uitgebreide rondleiding langs het groepsverblijf voor gasten, de minicamping, de schaapskooien op pootjes waar je in kan slapen, en de kaas- en ijsmakerij. Alles zelf gemaakt, met veel tweedehands spul, eindeloos veel energie en liefde. Dit is geen bedrijf, dit is persoonlijk.

Maar ik kwam natuurlijk voor de schapen. Rondom de boerderij stonden er al een stel, waaronder een hele club met een roze vlek op de rug. Die hadden niet aan de gay-pride meegegaan vorige week, maar waren gister ontwormd. De meeste schapen stonden een stukje verderop, dus in een busje er heen, hond achterin en rollen. Ondertussen hoorde ik het verhaal hoe ze ooit met één hond kan begon, en ruim tien jaar later dit voor elkaar had.

De schapen stonden nu op een relatief klein stuk grond, zodat het 'onder druk begraasd' werd. Het idee was dat ze alle zwarte els, jakobskruiskruid en distels op aten. Zo te zien waren ze al een aardig eind op weg. Jakobskruiskruid is trouwens het plantje waar de zebrarups op af komt, waar ik hier eerder over schreef.

De omheining werd deels geopend, om de schapen op de foto te laten. Herderin stuurde hond aan, die op zijn beurt de schapen aanstuurde. En hoe. Met een ongelooflijke energie omsingelde ie in zijn eentje de kudde. Een enkel schaap wat per ongeluk een andere afslag nam werd direct gecorrigeerd. Zonder geblaf, maar erg overtuigend. Mooi om mens en dier zo samen te zien werken.

Het geluid van tweehonderd grazende schapen is trouwens prachtig. Geen gemekker, alleen het geruis van brekend gras, in full Dolby Surround. Nog nooit eerder gehoord. 

Mijn rolletje vol geschoten en terug gereden, lekker geluncht op een zeldzame plek en huiswaarts gekeerd, waar ik later op de dag nog een telefoontje kreeg dat er een kudde ooievaars in de Ooij zat en of ik daar een foto van wilde maken. Maar die laat ik een andere keer zien.

Eerst een paar plaatjes van vandaag.

Vergelijkbaar

Wandelend door de stad leek het heel logisch. Met een vergelijkbaar geluid paste het makkelijk na elkaar. Met de jukebox op random speelden Deep Purple en Blues Pills na elkaar. De ene een nieuwe remaster van hun in 1972 opgenomen live dubbelaar, de ander van hun nieuwe plaat. Terwijl de mannen Deep Purple destijds al ouder waren dan de leden Blues Pills nu, zijn er veel overeenkomsten. Allemaal goeie muzikanten, mooie nummers en een bak energie. Deep Purple was destijds een heel eind op hun hoogtepunt. Net voor drank, drugs en te veel geld de lol kwamen verpesten. Een club met alles in huis wat een goeie band moet hebben. Lef, virtuositeit, een knappe zanger, foute broeken en een serie goeie platen. Ook na ruim 40 jaar staan de slordig, maar vol overtuiging gespeelde nummers nog als een huis.

Blues Pills bestaat pas een paar jaar en dit Amerikaans-Frans-Zweedse kwartet doet het lekker. Veel optreden en daarmee snel ervaring op doen. Muzikaal schurkt het aardig tegen Deep Purple van destijds aan, klassieke hardrock met een flinke scheut blues. De pruik van de gitarist is dezelfde als die van Richie Blackmore en de zangeres doodt de tijd op dezelfde manier als Ian Gillan destijds, door met een tamboerijn te wapperen. Hun in 2014 opgenomen debuutplaat heb ik nu aan aantal keer gedraaid en beviel genoeg om te checken of ze eens in de buurt spelen. Gelukkig komen ze niet in een uitverkochte HMH, maar gewoon op 13 oktober in Doornroosje. Wel zo fijn.

Deze kater zal het allemaal worst zijn, die luistert alleen naar ouwe reggae

Kroos

Vandaag weer een loodzware dag. 

Eerst een helse treinrit, dan de hele dag op een bootje onderuit.

Wat eten, wat drinken, veel zwammen. 

Zonnetje erbij, jij nog een stukje stokbrood?

Ah, ja, lekker.

Vakantie in Utrecht.

En omdat het nogal regende eerder deze week, liepen de sloten over. 

Nu zijn de grachten groener dan ooit.

Eenden met een voorkeur voor kroos dreven volgevreten met een grote glimlach in de zon.

Tot op de draad

Op het laatste moment werd mijn eetafspraak afgezegd.

Geen zin om te koken, dus een pizza gebeld.

"Is goed, u kunt pizza over tien minuten komen halen."

Ze maken wel lekkere pizza's daar, maar bezorgen niet.

Op het moment dat ik mijn schoenen aan trek gaat het druppelen, 

een minuut later stort het.

Paraplu erbij en rustig wandelend mijn diner gehaald

Na de maaltijd klaarde het al snel op. 

Dus spullen gepakt en de polder in. 

Kijken of ik nog een nat beest kan vinden.

Die bleken er genoeg te zijn. 

Heel veel kleine gele en grijze slakken. 

En van die grote Lewinski slakken, 

kruipend als een natte sigaar.

Gelukkig waren er ook grotere dieren.

Waar de half wilde koeien een paar dagen geleden hun twijfels hadden bij mijn aanwezigheid, 

kwamen deze direct aan rennen. 

(rennende koeien zorgen bij mij meteen voor een goed humeur)

Ze moesten allemaal vooraan staan voor de foto.En om geaaid te worden. 

Een hele serie geschoten. Er klinkt een klap onweer, drie druppels vallen, ik steek mijn camera in mijn tas, nog voor die goed en wel dicht is breekt de hel weer los. Een lompe wolkbreuk.

Tijdens de wandeling met pizza bleef ik op een paar spetters na droog.

Nu liep ik tien minuten naar mijn auto, en werd ik op een stukje onderbroek na helemaal nat.

 Gelukkig hebben we de foto's nog.

Baby Bacon

Terwijl ik geen tekst heb vandaag,

toon ik wel twee vrolijke varkentjes.

One day I'll fly away...

Pizza en ijs

Op weg naar Zutphen was het warm. De airco in mijn auto was al stuk, toen ik die jaren geleden aanschafte. En hoeveel dagen per jaar is het nou helemaal heet hier? Deze maand meer dan gemiddeld, en ik rijd toevallig nu ook meer dan gemiddeld. Zo nu en dan bekruipt me de gedachte om de airco toch eens te laten fiksen. Maar ja, zal je zien dat het dán meteen herfst wordt. 

Bij Zutphen aangekomen bleek de brug over de IJssel nat. Niet een beetje, maar druipend nat. Terwijl het verder stoffig was van de hitte. Midden op de brug reed een tractor met een giertank vol water te sproeien. Blijkbaar zet de brug te veel uit boven een bepaalde temperatuur en koelen ze zo het hele gevaarte. 

Eenmaal aangekomen maakte ik een familieportret in een keuken die volop in verbouwing was. De dochters mochten natuurlijk ook samen op de foto, eerst tijdens het bijleggen van een akkefietje, tien seconden later al weer met dolle pret.

Oh ja, en we kregen pizza en ijs. Van mij mag het dan nog wel even warm blijven

Achter de hand

Vandaag geen foto gemaakt. Een van de vaste extrabelegenlezers moest verhuisd worden. (wat je als hoofdredacteur voor je lezers over moet hebben heden ten dage) Nog getwijfeld om zwetende verhuizers vast te leggen, of stapels dozen, maar daar wordt niemand beter van.

Dus een paar fotos die nog in mijn telefoon zaten.

Morgen hopelijk minder zweet en meer plaatjes.

De blaaskapel zag er geen brood meer in

De karper wel, die kreeg net zijn lunch

En boeren blijven boeren

Knipperen

Koeien knipperen. Althans sommige.

(Net als sommige concertbelichters, maar dat is een ander verhaal)

Tot nu toe kwam ik, van alle dieren die ik tussen de oren flitste, 

alleen een paar langharige schapen tegen die knipperden. 

Verder reageren ze niet op de flitsen. Tot vandaag.

Drie koeien schrokken van iedere flits.

Gelukkig stond er een stukje verderop een andere kudde stoer te zijn.

Zwaar gespierd en nergens bang voor.

Ze bleven stoer kijken, en gaven geen kik.

Stoer, nou ja, sacherijnig dan

Bad Kharma

En het ging juist zo lekker. 
Op tour twee.
Op Oerol maar drie.
Sindsdien een keer gestoken door een mug. 
Doorgaans ben ik erg populair bij de muggen, 
maar dit jaar moeten ze niets van me hebben.
Heel Fijn.

Gister voor het slapen gaan ging het mis.
Een dikke zoemende besloot mijn oor als landingsbaan te gaan gebruiken. En weer opstijgen, rondje maken en landen. Bij het derde rondje maakte hij of zij,  ik weet het niet zeker, een korte tussenpauze op de muur. Ik zag mijn kans schoon en met een bijna goedgemikte klap zat de mug als behang tegen de muur. Hardstikke dood.
Helaas duurde het even voor ik dat kon zien, want met dezelfde klap sloopte ik ook mijn bedlampje. 
Ook hardstikke dood. 
Als op de camping las ik verder met een zaklamp.

Nu, bijna 24 uur verder, hebben ze wraak genomen. 
6 dikke muggenbulten verdeeld tussen nek en enkel. 
Ik zal er nog eens een platmeppen, ik kijk wel uit.

Vanmiddag tijdens een klusje 

hoefde ik de boormachine niet meer vast te houden, 

die bleef zelf wel in het plafond hangen

Muggen, van mij hoeft het niet, 

geef mij maar paarden, 

die lachen ook leuker

Onverwachte ontmoeting

De ondergaande zon lokte me naar buiten.

Voor het station staan een paar fonteinen, ik hoopte met een extra flits daar een plaatje van te kunnen maken. Terwijl ik wat stond te knoeien naast de fontein zat een oude man aandachtig te kijken waar ik mee bezig was. Na een minuut of vijf kwam er een vrouw op hem af die hem in het Engels aansprak. Maar dan met een stevig accent. Ik gokte Iers. Ik flitste nog een rondje en zag dat ze beurtelings van elkaar foto's maakten op de rand van de fontein. Voor hem was het nog een grotere opgave dan voor haar. Omdat ik mijn goede daad van de dag nog moest doen bood ik aan hen samen op de foto te zetten. Ja, dat was welkom! Mooi.

Hij vertelde hoe mooi hij Nijmegen vond,dat het zoveel kleiner dan Dublin was en dat dit zijn derde bezoek was. Op de vraag waarom drie keer antwoordde hij dat destijds zijn jongere broer op zijn 21ste bij de slag om Arnhem in 1944 om was gekomen. Zijn jongere broer! Meer dan 37000 jongens kwamen om destijds, en zijn broertje dus ook. Zijn broertje die de goedheid zelve was, want alles wat ie verdiende stuurde hij meteen naar meoders om de andere 11 kinderen te voeden. Zijn broertje die hij nog iedere dag mist.

Wow, dat maakte mijn uitje anders dan verwacht. Ik vroeg hem of ik met mijn camera ook een foto van hem mocht maken en dat mocht. Handen geschud en goodbye, happy travels!

John

Oh ja, het water en de fontein waar ik eigenlijk voor kwam

Smurfen en kokosmatten

Terloops viel die naam. 
Iets over een koffietent waar een bandje een scene voor een clip had opgenomen. 
Dat bandje heette Passenger. Nooit van gehoord. 
Op Youtube ingetikt en het klonk wel aardig. Beetje Jack Johnson meets de Smurfen.
Later thuis tijdens het uitzoeken van foto's nog eens aangezet. Mooie liedjes, slimme teksten.
Allebei de platen geluisterd, vooral het laatste liedje van de laatse viel me op.
'Scare away the dark'. 

Opnieuw Youtube aangeslingerd, bleek er ook een clip van te zijn.
Mooie clip ook. Eens zien of ie ooit in de buurt speelt.
Blijkt ie in een uitverkochte HMH te staan. 
Ah, ik loop weer eens eindeloos achter. 
Blijkt een ernstige wereldtour te doen, grote hallen, veel al uitverkocht. 
Ok, ga ik niet kijken. Luister ik de plaat nog eens.

Wist je trouwens dat ze van dit soort varkens kokosmatten maken?

Jong

Behalve de volwassen paarden die me uitlachten,
waren er ook een paar veulens.
Die zijn niet bezig met sappig riet vinden, 
of lekker bloemetjes kauwen, 
nee, die willen rotzooien. 

En als papa en mama daar geen zin in hebben,  dan kan dat vast wel met die zwetende vent.
Die zet iedere keer z'n spul ergens anders neer als je er aan ruikt, of er tegen duwt. Lachen!

"Kijk nou staat ie mama weer te fotograferen, 
eens zien of ie door heeft dat ik voor z'n flitsers ga staan".
Ja dat heeft ie door.
"Zie 'm geconcentreerd in de modder zitten, 
als we hem nou stiekem van achteren besluipen, 
misschien schrikt ie dan, en pleurt ie in de voorover".
Nee, dat had ie ook door. 

Oke, als je stil blijft staan zodat ik mijn flitsers goed kan zetten, 

dan mag je op de foto

Natuurlijk meteen een gekke bek trekken

En iets raars met het licht doen 

En nóg dichterbij komen

 "Oh ja, uiteindelijk lette hij even niet op, 

toen hebben we mooi z'n hele flitser vol gelebberd". 

Uitgelachen

Na het eten was lonkte mijn bank. "Toe maar, even liggen kan best, da's goed voor je". 

Nou heb ik een prima relatie met mijn bank, al jaren kunnen we het goed samen vinden, 

maar af en toe wil ie teveel aandacht. "Sorry vriend, maar ik ga buiten spelen, 

er is een prachtige lucht en er zijn vast nog paarden of koeien om op de foto te zetten".

Rijdend door de Ooij speurde ik naar een kudde van het een of ander.

Bleken ze gewoon op dezelfde plek als vorige week te staan.

Mijn komst werd met het grootste gemak genegeerd.

Alleen de jongen kwamen van mijn flitsers proeven, 

de rest leek er aan gewend dat ik met een hoop spul tussen ze in kwam staan.

Vandaag stond er riet op het menu. Naast de Bisonbaai is nog een klein meertje,

meer een modderpoel, maar met dit weer met veel vers riet en gras.

Blijkbaar een lekkernij waarvoor het de moeite is om tot je knieën in de blubber te gaan staan.

Om de foto te kunnen maken die ik wilde moest ik er net verder in dan mij en mijn lage schoenen lief was. (mental note to self: volgende keer een lange broek tegen de distels en brandnetels aan en een paar laarzen om het droog te houden)

Terwijl ik in de modder aan het stuntelen was, stond een van de paarden me uit te lachen.

Die daar in het midden, even inzoomen:

Staat ie mij uit te lachen, met z'n gebit.

Maar ik kwam wel dichtbij genoeg om de foto te maken die ik wilde

Uitgelachen door een paard, onder schrammen, niet gelegen, 

maar wel weer een goeie avond

Kleine Ezel

Ja, je kan er ook anders op staan.

Die ezel verwachtte vast niet dat ie als luiaard op de foto kwam.

En ik eigenlijk ook niet.

In Kleve heeft een ezel een jong (op de onderste foto) en is toch aperelaxed.

Beetje aaien, wat extra snaaien, alles is goed.

En dat jong doet net zo makkelijk mee.

En als bezoekers met vers geschraapte en gewassen worteltjes aan komen, 

dan is het feest compleet.

En kan je meteen het gebit inspecteren.

Schaamteloze reclame

Als test, en om eens tegen wat anders aan te kijken, 
liet ik twee foto's op aluminium afdrukken.
En dan meteen lekker groot.
De wissellijsten die ik heb laten ruimte over voor foto's om te bobbelen,
wel erg 3D op die manier, maar niet wat ik zoek.
Dus nu strak en groot aan de muur.
Hier kan ik wel aan wennen.

En nou ik toch bezig ben, 
natuurlijk zijn al mijn foto's op dit blog te koop als mooie grote afdruk.
Dus is die poster boven de bank wel erg vergeeld?
Dat portret van oma wat verkreukeld?
Ben je uitgekeken op die Rembrandt?

Bestel een lomp grote foto bij mij! (extrabelegenpost@gmail.com)
(of iets kleiner, zodat ie niet meteen klem zit tussen de kast en het plafond)

Bijvoorbeeld dit stukje jungle in de nacht?

Pech

De Pechhulp van de ANWB. Dat is eigenlijk nogal eufemistisch.

Zelden is het echt pech, meestal te lang uitgesteld onderhoud.

Ook onkunde en een lage kwaliteit van onderdelen kunnen de oorzaak zijn.

Of gewoon domheid. Die had ik vandaag. Heel dom.

Na het fotograferen van een kudde Konikpaarden,

wisselde ik staand naast de open kofferbak,

voor ik weg wilde rijden mijn shirt.

Wel zo fijn als je niet aan het interieur vastplakt.

Terwijl ik de autosleutel naast mijn tas leg, denk ik nog:

“Niet zomaar de klep dichtgooien zo”.

Dus wat doe ik? Inderdaad.

Blijkbaar heb ik al lang geen 'pech' meer met auto's gehad.

Het ANWB nummer wat in m'n telefoon stond,
(ja, die zat nog wel in mijn broekzak) bleek niet meer te bestaan.
En wat is het adres hier eigenlijk?

Hoera voor mobiel internet! 
Data waarvan je niet wist dat je ze ooit nodig had, zijn overal beschikbaar.

“Dan zal de monteur binnen anderhalf uur bij u zijn.”

Een appelgebak, een spuitwater en wat sms'jes waarin ik uitgelachen werd later,

reed het busje al voor. Met de routine van een oude junk opende hij mijn auto.

“Ach meneer, het kan de beste overkomen”.

Klopt, en de domste ook.

Met een klein boeketje tussen de lippen

Of een groot

Diep met de neus in het boeket

Gewond maar dapper door gaan

En zonder flits