Beving

Omdat de fotograaf van dienst met griep onderuit lag viel ik in. Of ik Joep Beving op de foto wilde zetten. Toch een vrije avond, kleine moeite. Eerder op de dag al gecheckt of er een liftfoto in zou zitten, maar dat was geen optie. En trouwens ook geen optie om vooraan bij het podium te fotograferen, maar alleen tijdens de eerste drie nummers van achter uit de zaal. Mijn motivatie erodeerde rap. 

De grote zaal bleek met vierhonderd stoelen en krukken gevuld te zijn en het podium, het podium stond ook in de zaal. Huh? Een paar podiumdelen waren voor het vaste podium op de vloer gezet en daarop stond een piano. Drie peertjes hingen daar boven bij wijze van lichtshow. Eerst koffie.

Keurig op tijd komt ie op, groet het publiek en speelt een stukje. Heel zacht. Zeker voor poppodium begrippen hééél zacht. Het publiek wat net iets later binnen kwam en zag dat er op het balkon nog wel zit plekken liep de trap op. SPRUT< SPRUT<SPRUT<SPRUT. Het maakt geen moer uit hoe zacht je loopt, als de trap nog plakt van het bier van het laatste feestje, dan maak je herrie. Herrie die normaal daar niemand hoort, maar nu gruwelijk gênant was. Verstoord keken andere bezoekers om.

Ik drukte een keer af en hoorde de echo van mijn sluiter ongeveer terugkaatsen van de andere kant van de zaal, terwijl mijn camera al op stil stond. Oké, niet bewegen met mijn fototas, niet afdrukken, niet te hard ademen en zeker niet de trap op lopen. Nummer klaar, Joep draait zich om en begint te praten. NÚ. Nu de trap op om een overzichtsfoto te kunnen maken. Hij vertelde dat ie pauze had gehad en dit de eerste show van het jaar was. Zondag moet ie naar Groningen en daar zag ie nog al tegen op. Gezien de gebeurtenissen van afgelopen week. En zeker met zijn achternaam. Hij vroeg het publiek niet na ieder stuk te klappen, dat koste te veel tijd. Tijdens zijn praatje kon ik een paar foto's maken, inzoomen, uitzoomen, groothoeklens beetje afwisselen en daar ging ie weer. 

Ik sloop naar de andere kant van het balkon om nog een foto te maken van een spelende pianist en dan zat het er wel op. Maar wat volgde wat zo zacht dat dat helemaal niet kon. Wachten op een gepast moment om de zaal uit te gaan was de nieuwe strategie. Tijdens massages heb ik wel eens gevraagd of de muziek uit mocht. Van die hersendode trage tingeltangel muzak. Dat mocht toen. Toen wel. 

Joep Beving speelt piano in de traditie van Arvo Pärt, Erik Satie en Phillip Glass. Muziek waar het kruidenthee drinkende deel der natie onder het genot van een biologische blankhouten wierookstaaf op weg kan zeveren. Muziek die, als je wacht op een gepast moment om de pleiterik te maken, heel bijzonder blijkt. Namelijk vanaf de eerste tonen klinkt ieder stuk alsof het bijna af is, bijna. Nog één trage noot die uitsterft. En dan nog een. En de laatste. Ik sta al schrap om de plaktrap weer af te dalen. Nog één noot. Minutenlang duurt het einde van ieder nummer. En dan, als het echt zo lang stil is dat het wel afgelopen moet zijn, begint ie aan een nieuw stuk. En klapt het publiek op zijn verzoek niet.

En dat drie keer. Zelden was ik zo opgelucht dat er uiteindelijk applaus klonk. 
Trap af, 
deur door, 
zachtjes dicht want het applaus was bijna op 
en ik sta op de gang. 
Victorie!
Adem uit.

Tuinaarde

Een rondje door de zaak leverde niks op. De Boerenbond was duidelijk niet de juiste winkel hiervoor, dus ik liep weer richting uitgang. Een jongen met een Boerenbond trui keek me heel traag aan en mompelde "Kanikietsvoorudoen". Hij stond naast een stapel met zakken tuinaarde. Een daarvan was een stukje opengescheurd. de aarde die daar uitpuilde had meer uitstraling dan de jongen die me aansprak. Ik wist ook niet dat je je schouders zo ver naar voren kon laten hangen en niet tegelijkertijd met zwart geverfd haar op The Cure aan het dansen kon zijn. Maar het kon. Ik vond het niet aardig om hem te negeren en antwoordde.

"Ik zoek een plastic vuilnisbak, zo een waar ik een grote zak in kan doen." 
Hij keek me aan zoals een koude frikandel in de mayo kan liggen.
"Eenvuilnisbak" 
Verder gebeurde er niets.

Ineens viel me op wat er voor kakmuziek aanstond.
Seconden tikten weg.

Net voor ik hem wilde bedanken en naar buiten wilde lopen, bewoog hij. Ik volgde.
Hij sjokte naar de afdeling werkkleding, ik volgde hem, hij bedacht zich en liep naar de afdeling diervoer. Daar stokte het proces. Opeens maakte hij geluid. 
"JASPER" riep ie onverwachts hard over een stelling met hondenriemen uit. Jasper hobbelde onze kant op. De zak tuinaarde keek me aan om duidelijk te maken dat ik mijn vraag aan zijn collega kon stellen.

Ik speelde mee en stelde mijn vraag opnieuw.
Jasper verzonk in gepeins.
Hetzelfde schijtnummer droop nog uit de speakers in het plafond.
"Nee" zei Jasper en hij zakte weer weg in zijn eigen wereld om meteen terug te veren met "kgloofniedawedahebben". Hij staarde even naar de vloer en hij hobbelde verder.
Ik groette de tuinaarde en liep toch maar naar buiten.

As ge 't nie wit.

pur of kit

Nat

Raar volk. 

In de zomer: zonnetje, twintig graden, geen hond. 

Vandaag:  Koud, dikke wind, nul graden, druk.

Sinds de opening van de nevengeul van de Waal zag ik er niet zo veel mensen. In de file kwamen ze er heen. Naar het water kijken. Nou was er ook meer water dan de rest van het jaar. Zoveel dat de inlaat niet meer te zien was. Alleen de verkeersborden op die dijk die waarschuwen voor draaikolken en dat je daar beter niet kan gaan zwemmen kwamen nog boven het water uit.

En natuurlijk hielp de zon een handje voor het toeristische gevoel. Ik hoorde dat er in december tien zonuren waren. Tien. In een maand. En dit jaar had ik mijn zonnebril ook nog niet uitgepakt. Dus al vriezen de oren van je kop: De zon schijnt: Wij gaan wandelen.

Ook op de dijk in de Ooij was het filerijden tussen de wandelaars, fietsers en skaters. Flitsers en statieven mee in de hoop nog een knol tussen de ogen te kunnen flitsen, maar die hadden zich verstopt. Vanwege het hoge water staan ze niet op de gebruikelijke plekken. Van overheidswege zijn ze naar 'hoger gelegen gebieden' gebracht. 
Goed voor de knollen, jammer voor mij. Ik trok mijn capuchon nog maar eens aan en telde mijn zegeningen.

New Cool Collective

Mooi op tijd vertrokken, meteen een plek in de volle fietsenstalling gevonden, attente kassamedewerker maakt voor opening de deur even voor me open, bouw mijn spulletjes op in de lift, monitortechnicus staat model, kleinigheidje aanpassen, alles werkt, mooi. Nog een paar melige foto's met meer collega's. Koffie. Kort overleg met hun tourmanager. Nee hoor, ik heb geen kwartier nodig, met twee minuten ben ik heel tevreden. 

Strak op tijd zeven muzikanten in de lift. Ik druk al een paar keer af, we wachten op de percussionist, Jos de Haas, die door de rest Tosti Kaas wordt genoemd. Daar is ie. Ik druk een keer, prima, nog eens. Geen flits. Nog eens, weer niet. Kak. Trigger uit en aan. Niks. Los van camera, camera aan en uit, weer vast, niks. KAK. Ik verontschuldig me voor mijn gepruts en wens ze een prettige wedstrijd. De manager maakt duidelijk dat ze moeten blijven zitten en dat ik de tijd heb om het te fixen. Maar ik heb geen idee hoe. Besluit er een paar zonder flits te maken en bedankt ze opnieuw en wens ze een fijne avond.

Thuis zie ik dat twee muzikanten hun ogen dicht hebben op de enige waar ze allemaal op staan. Grrr. Maar heb ik er een die er op lijkt? Ja. Om er toch wat van te maken besluit ik te smokkelen. Beetje knippen en plakken, uitrekken en gummen. Mooi. Zo hebben ze alsnog allemaal hun ogen open. Geen hond die dat ooit gaat weten of zien. Nou ja, alleen de extrabelegen lezers dan. Maar jullie vertellen dat toch niet door?

Feestneuzen

Wat begon als een bescheiden verjaarspartijtje liep al snel uit de hand. Ter verhoging van de feestvreugde waren er feestneuzen uitgedeeld maar die bleken niet betrouwbaar. Al snel gingen ze hun eigen gang. Op de gekste plekken drongen ze zich op. Een van de bezoekers werd in beide ogen geraakt. Hulpdiensten hebben hem naar de eerste hulp gebracht. Een andere bezoeker kon een losgeslagen neus net de baas en heeft deze met een koekenpan tot bedaren geslagen. Drie clownsneuzen besloten zelf een jongleer-act te doen waarbij een flink gedeelte van de flessen op tafel het moesten ontgelden. Deze zijn later ingerekend. Het feestje is vroegtijdig tot een einde gekomen nadat alle neuzen verzameld zijn en in een container afgevoerd werden. Er wordt gekeken of er juridische stappen mogelijk zijn tegen de fabrikant.

երջանիկ նոր տարի

Ik wens alle extrabelegen lezers een onregelmatig, onnozel en onbeperkt 

2018

Sneu

Of het aan de opwarming van de aarde lag,

of dat de kerstsfeer behoorlijk weg geregend was

weet ik niet.

Maar wat ooit een grote verassing was

eindigde nu wel heel sneu.

De Mooiste Platen Van 2017

Dit jaar leerde ik veel oudere platen kennen, platen van voor 2017. Bandjes die ik voor de eerste keer zag, of over hoorde en dan gaan luisteren wat ze opgenomen hadden. Een ontdekkingstocht die voorlopig niet op houdt. Gelukkig kwam er dit jaar ook veel moois uit. Heel veel. 

Zo luisterde ik af en toe naar: 

And so I watch you from afar - Endless Shimmering

Cognizance - Ether Of The Void

Conor Oberst - Salutations

Crippled Black Phoenix – Budapest Vigilante Sessions

Crippled Black Phoenix - Horrific Honorifics

Darkest Hour - Godless Prophets And The Migrant Flora

Dead Cross - Dead Cross

Fred Eaglesmith - Standard

James Elkington - Wintres Woma

John Frum - A Stirring in the Noos

Offa Rex - The Queen of Hearts

Passenger - Young as The Morning, Old as The Sea

stef kamil carlens - stuck in the status quo

Steve Earle & The Dukes - So You Wannabe an Outlaw

Slaid Cleaves - Ghost on the Car Radio

Troldhaugen - Idio Syncrasies

Universal Hippies - Dead Hippie's Revolution

Völur – Ancestors

Willie Nelson - Gods Problem Child 

Dead Lord

Maar liever nog naar:

All Them Witches - Sleeping through the war

Ani DiFranco - Binary

Bruut - Superjazz

Chon – Home

Dead Lord - In Ignorance We Trust

John Moreland - Big Bad Luv

Ne Obliviscaris – Urn

Spidergawd – IV

Stuff - old dreams new planets

The Erkonauts – I Shall Forgive

Queens of the stoneage - Villains

Als beste van het jaar blijven dan over (ook in alfabetische volgorde)

Met inderdaad overal een videolink om het de lezer makkelijk te maken.

Nooit van de naam gehoord? Gaat luisteren!

Amenra – Mass VI (Video)

Zwart. Zwaar. Hevig. Traag. Prachtig. Mooi. Niet. Lullen. Zelf. Luisteren.

Archspire - Relentless Mutation  (Video)

Op de sticker op de hoes staat als aanprijzing van de plaat: "Archspire come crashing in with inhumane machine gun-like vocals, searingly fast riffing & godlike drumming. The future of tech death metal is here!" Klinkt overdreven maar waar is waar. Behalve over dat drummen. Geen idee welke god zo dubbele bass kan spelen.

Elder - Reflections of a Floating World (Video)

Gewoon fijne stoner. Ze nemen de tijd, rocken lekker door, spelen fijne liedjes. Plaat die er de eerste keer niet niet uitspringt, maar na de twintigste keer nog niet verveelt.

Father John Misty - Pure Comedy (Video)

Op Down The Rabbit Hole zag ik hem voor het eerst. Arrogante flikker met een kapsel en een pak aan. Maar wel fascinerend figuur. Mooie, heel cynische liedjes en een serieus goeie band er achter. 

Father John Misty

Horisont - About Time (Video)

Klassieke hardrock uit Zweden. Mét strakke broeken, gilletes en stoere pasjes op het podium. Met heel veel plezier zag ik hun show in Merleyn. Fijne muziek voor lange ritten. 

Igorr - Savage Sinusoid (Video)

Fokking geniaal. Helemaal fokking geniaal. Gestoorder dan dit kom je ze weinig tegen, maar beter dan dit ook niet. Igorrr mixt Franse volksmuziek met barok, Balkan, elektro, metal en jungle. Heerlijk. Als het de eerste keer wat chaotisch klinkt: gewoon opnieuw aanzetten. En dan nog eens.

Igorrr

Motorpsycho - The Tower (Video)

De Noren doen het weer. Met een andere drummer maakten ze een prachtplaat. Het rockt, het swingt, het is helemaal Motorpsycho. De enige band die zowel als de Beach Boys als als Motörhead kan klinken binnen een nummer.

Motorpsycho

Mutoid Man - War Moans  (Video)

Eigenlijk nog niet vaak genoeg gehoord om zeker te weten, maar ze maakten meteen zoveel indruk dat ik de plaat bestelde. Dikke rock, goeie strot. Zware sound. En echte liedjes. Volgens mij verdienen ze hier wel een plek.

Sam Baker - Land Of Doubt (Video)

Sam doet gewoon wat ie doet. Hele mooie liedjes stotteren. Beetje op zijn gitaar pielen. Dit keer af en toe met blazers erbij. Af en toe bloedstollend mooi. Over twee weken op tour in Nederland

Shobaleader One – Elektrac (Video)

Op het Valkhof festival lieten ze zien dat ze het echt kunnen. De plaat is een live-registratie en in het echt was het zeker net zo strak. Vroeger bracht de bassist onder de naam Squarepusher leipe jazzy Drum and Bass platen uit. Nu speelt ie met band dezelfde nummers, maar dan met minder elektronica en meer handwerk.

Tony Allen – The Source (Video)

Tony drumde vanaf 1968 tien jaar in de band van Fela Kuti. Hij is nu 77 en maakt nog steeds hele fijne muziek. Afrobeat, jazz. Relaxed en mooi. Fijn op een zomeravond, maar net zo goed onder de kerstboom.

Vipassi – Sunyata (Video)

Death metal meets jazz. Druk, melodisch en instrumentaal. De band bestaat bijna helemaal uit leden van Ne Obliviscaris, Australisch bandje wat ook lekker buiten de lijntjes kleurt met een viool in de basisopstelling.

Hard

Na een paar weken enkel theater en geen rock'n roll schrok ik van het volume.

Ze zaten midden in de soundcheck, het zaaltje was nog leeg en alles trilde.

Cameratas aan de kant. Eerst doppen in. Dat hielp.

Drie bandjes op mijn laatste werkdag van het jaar.

Er zijn beroerdere manieren om de kerst in te gaan.

De Hel

Waar Dante destijds uitgebreid de tijd nam om de negen cirkels van de hel te  beschrijven, mocht ik het vandaag in levende lijve meemaken. Eerlijk is eerlijk, ik lig niet tot het einde der tijden te creperen in een brandend braambos, maar het was evengoed een ervaring die je je beste vrienden nog niet gunt.

In oktober maakte ik afspraken over wanneer ik zou komen werken en lette ik niet op feestdagen en andere onzinnige verstoringen van de winkeltijden. Deze week doemde kerst opeens op in mijn agenda en ik zag bij de super in het voorbij gaan een poster met dagen en tijden wanneer ze dicht zouden zijn. Kak. Alleen vanochtend had ik nog als optie om te gaan. Op mijn lijstje stonden geen ragoutbakjes, stol of ironische kersttruien, maar eten. Gewoon eten. Want allemaal leuk en aardig dat de halve wereld doet alsof er wat te vieren is, uiteindelijk moet ik toch gewoon eten. En als kerst op de meest onhandige dag in de week valt lijkt de goegemeente meteen maar voor een maand boodschappen te moeten doen.

Al met al stond ik dus vanochtend in het voorgeborchte. In de file voor het parkeerterrein van de super. Een hele grote super. Eenmaal daar bleken verkeersregels afgeschaft en Turks toeteren ingevoerd. Naast mij parkeerde een BMW over twee net vrijgekomen plekken tegelijkertijd. Dan kon ze blijkbaar makkelijker uitstappen. Waar normaal winkelwagentjes staan lag nu slechts wat kapot glas. Bij de ingang kon ik een wagentje afpakken van een bejaarde man. 

Helm op, kniebeschermers aan, machette uit het holster, ik stap naar binnen.

Krijsende kleuters, incontinente bejaarden, een omgevallen kerstboom, ik was wel binnen in het winkelcentrum, maar nog niet eens door de poortjes van de supermarkt. Wat volgde is nauwelijks te beschrijven. De hel in al zijn verschijningsvormen tegelijkertijd, maar dan met kerstmuziek en kinderkoren erbij. Terwijl ik me door de groenteafdeling vocht bedacht ik me dat een maandje Guantánamo Bay nu zo gek nog niet zou zijn. Er even tussenuit. Lekker waterboarden. Beter weer ook daar.

Van de tocht via het brood, koelwaren, kaas en drank zijn slechts flarden blijven hangen. Bing Crosby, kots, rollades, Wham, bloed en bevroren frikandellen.

De dreigementen bij de kassa die ook op een handgemeen uitliepen staan me nog helder voor de geest. Wat een impact kan een bevroren kalkoen op een achterhoofd hebben!

De twee flessen advocaat (extra dun) die ik in alle consternatie vast achterover geslagen had begonnen te werken. De scherpe randjes van het weer weggeraken van de parkeerplaats werden ermee gladgestreken. De blikschade helaas niet. Zo'n kinderwagen bleek nog verrassend lelijke krassen op een bumper te kunnen achterlaten.

Maar eten had ik.

En eten zal ik.

Volgend jaar ga ik de dag na Sinterklaas al blikvoer en kaas halen.

Genoeg om tot ruim na oud en nieuw mee te overleven.

Ik stouw mijn vriezer vol, ver voor de eerste pepernoot in de winkel ligt.

Want als ik de hel nog eens van dichtbij wil zien, 

dan ga ik wel op tweede paasdag naar de meubelboulevard.

Bruin

Zag ik vorige week een grijze slaapkamer,

vanochtend viel me de vloer van mijn binnenplaats op.

Meteen zaten The mamas and the papas 

in mijn hoofd gebeiteld.

"All the leaves are brown

and the sky is grey"

Grijs

Met de was aan de waslijn

had mijn slaapkamer

ook opeens

fifty shades of grey

Twijfel

Tegen de tijd dat mijn bevroren vingers het touw niet meer los kregen,

van de steigerpijpen die op de imperial zaten, 

omdat ze niet in het busje pasten,

maar wel eerst van de zolder 

op vier hoog naar beneden waren gesleept,

samen met een zooi podiumdelen

en een indrukwekkende verzameling

 antieke dan wel kapotte theaterspots,

begon ik een beetje te twijfelen

of dit werkelijk de beste dag was 

waarop we deze klus konden doen.

Five inches

"Five inches of snow and the country goes down? We got that for breakfast, laughing. Five inches!" Fred Eaglesmith kon er jaren geleden op tour in Nederland niet over uit. Een sneeuwbui en alles liep vast. Files, geen treinen, complete puinhoop. Nou was het vandaag zondag en hoefden veel mensen niet van huis, maar een bende werd het even goed. We zijn er niet zo aan gewend als in Canada. Morgen schijnt er meer sneeuw te komen. En is het maandag. Jammer dat Fred net weer weg is uit Nederland, anders kon ie weer lekker te keer gaan.  

Jaloers

We liepen het trapje af en daar zat ie. Kaal, begin veertig, met twee lelijke kinderen een hele saaie vrouw. Nee dat zijn geen vooroordelen, in alles ademde ze saaiheid. Hij ook. Beetje type salarisadministrateur bij een groothandel in kantoorbenodigdheden. We keken elkaar kort aan, even was er contact. Iets in zijn blik zei dat hij graag wilde ruilen. Dat snapte ik wel, maar dat zag ik niet zitten. 
Wij hadden net met z'n vijven lekker gegeten. Vier technici en een stagiaire in een prima Italiaans restaurant. Zonder luidruchtig te zijn straalden we waarschijnlijk wel uit dat we het naar onze zin hadden. Een jaloerse blik van een kale man, dat was het.

Wist hij veel wat wij aan het doen waren.

Een jaar of vijftien geleden kwam ik in een schouwburg ten noorden van Zwolle. In een bedompt hok zonder daglicht zaten de technici smerige koffie te drinken en te vertellen hoeveel jaar en hoeveel maanden ze nog moesten tot hun pensioen. Voor mij was het mijn eerste theatertour en ik verbaasde me over het gebrek aan levenslust bij de mannen. Een jaar later kwam ik daar weer en ja hoor, daar zaten ze weer, te zeiken op alles. En te vertellen hoeveel jaren en maanden ze nog moesten. Ik nam nog maar een slok gore pleur. Toen we eindelijk aan de slag konden en ik vroeg of de fietsen die op het hele smalle zijtoneel geparkeerd daar weg mochten kreeg ik de wind van voren. Daar zetten ze immers altijd hun fietsen neer. Dat het een slecht ontworpen klote theater is, konden ze niets aan doen, maar dit ging me te ver. Zonder verder in discussie te gaan heb ik de fietsen bij de artiesteningang op straat gezet.

Vanochtend kwamen we daar weer aan. In hetzelfde bedompte hok zaten ze. Weliswaar een ander behangetje, maar nog steeds had niemand de moeite genomen om in de nooduitgangdeur een raampje te maken. Nog steeds stond er de Douwe Egberts automaat die gloeiend hete hondenkots in je bekertje spoot. We schoven aan en wisselden wat algemeenheden uit.  "Dit is mijn laatste jaar hier, dan heb ik er 42 opzitten en ga ik met pensioen" zei de oudste toen er weer een stilte viel. Als ik een klomp had gehad was ie gebroken. Even twijfelde ik om te vertellen wat ik daar vijftien en veertien jaar geleden hoorde. Maar ik kon het niet voor me houden. Nee, dat was hij niet geweest, maar hij wist wel welke collega's dat geweest moesten zijn. Ja, die klaagden wel veel. Maar hij had dat nooit gezegd. Ik dacht er het mijne van, klokte de laatste slok maagzuur naar binnen en ging maar eens aan de slag. Het zijtoneel was leeg. In het hok naast het toneel waar de chauffeur de kleedkisten al had neergezet stond ie alsnog:

En die kale man in het restaurant. 

Zou die blik nog zo jaloers geweest zijn 

als ie wist wat we eigenlijk aan het doen waren?

Ruis

Heb jij dat nou nooit?

Dat je aan het werk bent en het een beetje ruist.

Geen blaadjes in een frisse bries,

of  luidsprekers aan een oude versterker.

Nee, heel zachtjes.

Het glom en bewoog langzaam. 

Ik stond in de hoogwerker lampen op te hangen 

en onder me kroop wat.

Een paar dansers hadden thermo-folie-dekens omgedaan en kropen rond.

Ik twijfelde even of dit een geintje was,

maar de choreografe glimlachte niet eens. 

Nee, hier werd gewerkt.

Heb jij dat nou nooit?

Sprint

Terwijl ik van mijn geloof niet mag hardlopen,
trok ik toch een sprintje.
Van een meter of tien maar.
Maar met statief, tas en camera.
Net dat stukje omhoog.
Want koeien lopen wel hard, 
maar moeilijk trap.

Leuk hoor, runderen fotograferen,

maar het moet niet op sport gaan lijken

Dagen

Van die dagen.

Van die dagen dat je niet alleen vooraf, maar ook achteraf het idee hebt dat je beter in bed had kunnen blijven, Niet naar buiten, niet praten, reizen of werken. Gewoon niks. Een boek, een banaan, een kop koffie. Zoiets.

Om achteraf verklaarbare redenen hingen een aantal grote prints van mijn foto's in een tuincentrum. Drukte, poffertjes en interesse waren voorspeld. De poffertjes bleken het enige te zijn wat er van uit kwam. Nou heb ik altijd al eens drie uur lang vroegbejaarden met een Noord-Limburgs accent willen horen praten over kerstbomen, erwtensoep en het weer, maar dat hoefde niet persé op zondagmiddag.

Een hangtuintje met blauwe blaadjes

Om zelfs nu nog steeds verklaarbare redenen schaften we vorige week tweedehands dimmers aan. Niet zo'n rond schakelaartje voor naast de deur, maar lompzware antieke kasten van het soort wat nooit kapot gaat. Mooi, want de dimmers die er in het theaterzaaltje stonden, waren zo rot als wat. De eerste verrassing was het feit dat de aansluitingen op de patch, het gedeelte waar je de ingaande met de uitgaande kabels met elkaar kan verbinden, wel leken op de kabels die we hebben, maar een maat kleiner bleken te zijn. En nergens te bestellen waren. Voor een acceptabele prijs. Gedoe, bellen, omrijden. Dagen verder, eindelijk patchkabels. Te weinig, maar we konden nu gaan testen. We hadden die kasten toch niet voor niks die hele trap opgehufterd? 

patchkabels met een exotische maat

Aanvankelijk leek het te werken. Behalve dat een aantal lampen niet meer uit ging. En andere aangingen, maar bij het verkeerde nummer. Ook antieke dimmers die nooit stuk gaan kunnen heel bijzondere foutmeldingen geven. Laat ik het er bij houden dat ik de gebruiksaanwijzing ondertussen best goed ken. En dat het 6 uur later nog steeds niet werkte. Kak. KAK. KAAAAAAAK. 

de dimmers in kwestie

Gelukkig kreeg ik tussendoor een telefoontje. Voor een andere opdrachtgever moet ik een serie voorstellingen in een ziekenhuisauditorium (goed Scrabble woord!) voorbereiden. Daar wil ik een paar minuten rondkijken en aan de concierge vragen welke stopcontacten ik kan gebruiken. Vorige week dinsdag stuurde ik een mail waarin ik dat uitlegde en een paar data voorstelde wanneer ik langs wilde komen. Vrijdag kreeg ik een mail terug met de mededeling dat mijn vraag "in de organisatie uitgezet was". 

Vandaag kreeg ik dus telefoon. Een meisje vertelde dat ik dat het beste zelf met Harrie kon plannen, maar dat Peter er ook bij moest zijn, want die deed ook iets belangrijks. Whatever. Ik kreeg het nummer van Harrie, dan kon ik dan meteen bellen. Mooi. Ik bel dat nummer. Erik neemt op en vertelt dat a) Harrie nooit op maandag werkt. b) Harrie dit nummer al een jaar niet meer heeft en überhaupt geen pieper meer draagt. 

Nou heb ik de 06 van Harrie gekregen en daar maar een voicemail achtergelaten.

Van die dagen. 

Dat je gewoon niet naar buiten moet. 

Van die dagen.

(geen idee of dat toeval is, maar ik zie net dat dit blog extrabelegen nummer 1313 is)

Wintertuin festival

Op het Wintertuin festival

 werd gepraat, 

uit een doos gekeken, 

met een lift gespeeld

gehurkt op een tafel gezongen

en voorgelezen.

As

Vroeger, aan het begin van het grenen tijdperk, belde mijn vader zo nu en dan op zonnige dagen op van zijn werk. Of we buiten konden eten? Destijds aten we 's middags warm en 's avonds brood. Dat ging dan met ranja, koffie en een paar pilsjes in een koelbox mee naar het bos. Hetzelfde bos waar hij naast opgroeide. Daar was een ven, waar het op zomeravonden goed toeven was. We aten en klooiden dan wat met zand en water. Met z'n vieren weg van de grote wereld. Eenvoudig vermaak. Fijn. Ik voelde me helemaal thuis op die plek.

Vandaag waren we daar weer. Met z'n drieën. Zonder mijn vader. We hebben er zijn as uitgestrooid. Precies 21 jaar geleden overleed hij. De urn had lang genoeg op de begraafplaats gestaan. Hij mocht terug naar waar hij vandaan kwam. Raar om afscheid te nemen van iemand die er al zo lang niet meer is. De zon scheen op het water, het was fris. Een koelbox hadden we niet mee, we aten in een opgehipt restaurant naast de parkeerplaats. Lekker, maar helemaal thuis voelde ik me niet.

White Cowbell Oklahoma

Lente 2005, terugweg van een schouwburg in Weetikveelwaar, weer een kindermusical gebouwd, gedraaid en gebroken. Ik kan geen Kikker meer zien. Langs de snelweg staan opvallend veel auto's op de vluchtstrook. Hebben die pech? Op een afstand zien we ook een trein stilstaan. Bij het pompstation staat het helemaal vol. Is er paniek? We schakelen van cd-speler naar radio en horen de klok van de Waalsdorpervlakte. Kak. Dodenherdenking, daarom stopt iedereen. 

Zullen we ook? De eerste auto's trekken al weer op, we zijn duidelijk te laat. Maar als we doorrijden niet te laat voor White Cowbell Oklahoma. Canadezen die er uitzien en klinken als een stevige Southern rockband. Eindelijk terug in Nijmegen en aangekomen in Roosje en ze zijn al bezig. Een van de mannen staat met een bijl een meeuw te onthoofden en stopt die samen met een hoop andere vogels in zijn broek. Waarop de gitarist vraagt: "Have you ever seen a guy with so many birds up his pants?" De avond kan beginnen.

Zomer 2006, de Valkhof Affaire, warm, klein tentje, zelfde band. Knalhard er op. In een van de eerste nummers komt de haakse slijper al tevoorschijn om een regen van vonken van de koebel af te sproeien. Een paar nummers later is er ook de kettingzaag weer. Daarmee wordt een flinke toiletrol van een bezemsteel gerold. Puinhoop. Lekker. De stroom valt uit zoals dat dat jaar op het Valkhof wel vaker gebeurde. De band aarzelt geen moment en roept dat de bassist jarig is. De drummer zet 'lang zal ie leven' in en de hele tent doet mee. Aan het eind van het liedje is er weer stroom. En feest, meer bier!

Herfst 2017, Merleyn, daar zijn ze weer. Duidelijk een paar jaar ouder en een uitgewoonder. Ze blijken nu vijfenhalve week onderweg te zijn en dat zie je. Er wordt doorgedronken, ook op het podium. Muzikaal is er niets verandert, gewoon stevige Southern Rock, de act is ook identiek, al zijn de meeuwen verdwenen. De slijper, de kettingzaag en de koebel met steekvlammen zijn er bij. Tegen het einde verbouwen ze een nummer even tot AC/DC's Thunderstruck. Ter nagedachtenis aan de deze week overleden gitarist. Het publiek vreet het, met zijn allen vuisten omhoog en "Thunder" roepen. Mooi gebaar voor een bescheiden maar invloedrijke muzikant. Gedurende de show blijven bezoekers roepen om hun favoriete nummer en als afsluiter spelen ze dat natuurlijk:"Put the South in your mouth" Deze band gaat geen revolutie veroorzaken, maar levert er wel een fijne soundtrack voor.