Huh?

Roept u maar

Overal

Nee joh, da's helemaal niet vreemd hoor.
Neuh, is heel normaal, 
je hoeft je écht geen zorgen te maken.
Iedereen heeft zoiets wel eens.
Kan de beste overkomen.
Gaat vanzelf weer over.

 Echt overal

Pleur

En ja hoor, weer eentje weg.
Weer een vaste waarde kapot.
Weer een zekerheid minder.

De koffie bij benzinestation De Kolthoorn was sinds jaar en dag de smerigste automaatbak die je langs de snelweg kon krijgen. Uit een beige automaat. De koffie smaakte ook beige.
Of meer iets zuurs tussen grijs en beige in.

Ooit, in een vroeger leven, onderweg met het straattheater stopten we bij De Kolthoorn omdat we aan koffie toe waren. Na 80 cent (dat dan weer wel) in de automaat gegooid te hebben, viel het plastic bekertje in de houder, en vulde zich met kots koffie. Suiker erbij, roeren, naar buiten, en Godskolere. Niet te hachelen, echt niet, al wilde je graag. En ja, wij wilden graag. Tegen heug en meug nóg een slok, nee dit kan écht niet. Maar waar laat je dan je net aangeschafte consumptie? In de afvalbak gepleurd natuurlijk.

En dat zijn we blijven doen, iedere keer als we langs De Kolthoorn reden. Even stoppen, koffie, suiker, roeren, ruiken, en direct weer in de afvalbak. En verder rijden. Als traditie.  
Omdat het kan. Of kon. Want nu is de hele zaak onherkenbaar verbouwd. 
En is de koffie zoals alle andere langs de snelweg. Toch jammer.

Gelukkig smaakt de nieuwe koffie niet blauw

Gepakt

Gister werd er een nieuw Nederlands kabinet beëdigd. Vandaag zijn er verkiezingen in de Verenigde Staten. En de media verdringen elkaar om mij, geïnteresseerde kijker en luisteraar, ieder nieuwtje te kunnen brengen. Ik zie de debatten, hoor de speeches, de soundbites en de slogans. 

En snap er steeds minder van.

Ik zie wel overeenkomsten tussen Amerika en hier. Hier kwamen de plannen voor een nieuwe financiering van het zorgstelsel op tafel, en de pleuris brak uit. Vooral de VVD-aanhang ontplofte. (de peilingen vandaag gaven aan dat de VVD in een week tijd de helft van de stemmers kwijt is geraakt.) (Op zich goed nieuws, maar dat zal ongetwijfeld weer veranderen.) NIVELERING, DIT IS NIVELERING, stonden ze op de bekende ballentoon te schreeuwen. Gadverdamme, dan komt het plebs dichter bij de gegoede burgerij te staan! 

Dat nooit! De Telegraaf kopte iets over Marx Rutte, om aan te geven hoe verderfelijk en verschrikkelijk dit beleid is.

“In dit land wordt de hardwerkende Nederlander het hardst gepakt, terwijl die het toch al verschrikkelijk moeilijk heeft.” Onzin. De werkende Nederlander heeft het gemiddeld heel goed, vergeleken met iedere andere tijd, of ieder ander land. Dat 'hardwerkende' komt zelden ergens anders dan in reactionaire praat ter sprake. En sowieso, iedere zin die begint met 'In dit land' eindigt in rechts gekanker.

Op het Radio1 Journaal kwam tussendoor een kort berichtje dat een of ander instituut doorgerekend heeft wat de gevolgen zijn van het beleid van het vorige kabinet en de plannen van het nieuwe. Het varieerde van +4% koopkracht tot -30%. Het tweede cijfer betreft de langdurig uitkeringsgerechtigden.

In de Verenigde Staten komen soortgelijke zaken voor. Positief voor de economie zijn verkiezingen wel, Romney en Obama jasten er samen 7 miljard dollar doorheen, in de strijd om te winnen. Maar ook daar is een nieuwe manier van de zorg financieren een belangrijk onderwerp. En daar wordt de president niet vergeleken met Marx, maar meteen met Hitler. That's fucking SOCIALISM, werd er gescandeerd. Dit nooit. De Redblooded Americans zijn weer opnieuw de dupe.

Ook daar de hardwerkende mens die het allemaal weer op moet hoesten.

Natuurlijk, wie anders?

Iedereen zonder, of met een heel laag inkomen zal de bulk niet gaan betalen.

En iedereen met een topinkomen ook niet, daar zorgen ze, uiteraard binnen de wettelijke kaders, wel voor. Of net buiten de wettelijke kaders, maar op zijn minst heel effectief.

Grote bedrijven zijn hier nog veel handiger in, zo betaalde Apple en Starbucks, twee lievelingsbedrijven van de Twitter-community de afgelopen jaren geen belasting in Engeland. Hadden ze een mooi trucje voor verzonnen. Net als U2 ook een postbus aan de Keizersgracht. En als de armsten en de rijksten het niet betalen, wie blijft er dan over?

Inderdaad. Jan Lul met de korte achternaam.

En dan staat er ook nog eens een heel lelijk bloemstukje bij

Wolk

'Opmerkingen' telt niet mee, dat schrijf ik niet zelf, dat zet Blogger onder ieder stukje.
Verder wel alle woorden. Dus blijkbaar schrijf ik vaak twee, drie, jaar, heel en goed.
Verder vooral woorden die beginnen met een W. Wel, Weer, Weg.


Bij www.wordle.net kan je van iedere tekst zo'n wolk maken.

Wel twee, drie jaar en weer weg.
Wilde konijnen staan natuurlijk goed.
Dag, eigenlijk allemaal even heel hard vanochtend.
Vandaag lekker niet.

Spreekwoordelijke konijnen, deel drie

In September schreef ik twee keer over spreekwoordelijke konijnen (hier en hier)
Al snel daarna ging het mis. Maar ik durfde dat niet te zeggen.Op de gekste plekken doken konijnen op. Thuis, in de supermarkt, in het bos. Daar over beginnen leverde geen begrip op. Wel meewarige blikken. 
"Ja hoor, 'tuurlijk zie je ook konijnen op je werk, iemand nog koffie?"
Dan probeerde ik maar snel een andere gespreksonderwerp te verzinnen, om het allemaal niet té ongemakkelijk te laten worden. Sinds een paar weken kan er geen voorstelling voorbij gaan of er duikt er een op, mét een schaar. Maar iedereen die ik er op aanspreek ontkent iets gezien te hebben. Vorige week kwam ie voor het eerst voor op de beelden van de beveiligingscamera. 

 

Eindelijk iets tastbaars. Eindelijk kon ik mijn collega's laten zien dat het niet alleen in mijn hoofd zat. Even was er verwarring, maar men ging weer over tot de orde van de dag. Gister is het gelukt om een foto te maken. Ik was na afloop het decor nog aan het repareren, en ineens stond ie daar weer. Recht voor me, zwijgend te grijnzen. Met z'n konijnenkop. Snel afgedrukt, direct liep ie door de wand heen, weg. 
Misschien begin ik het -spreekwoordelijk- te verliezen.

Eerste en enige foto tot nu toe

Uniek en eenmalig

(Een jaar geleden was ik met een band op tour, en hield een logboek bij.
Hier wat fragmenten van de laatste dagen van de tour)

25-10-Hongarije- Terwijl het muzikaal niet direct mijn kopje thee is, is het wel heel bijzonder om overal mensen te zien die er helemaal voor gaan. Gister een stomdronken vent: “Music!" En klopt echt heel hard op zijn hart. Vandaag een jongen met zijn Iphone en daarin zijn cd collectie, waaronder 23 titels van de band. Heel verschillend volk hier, wat me komt vertellen dat ze de muziek op hun huwelijk draaiden, of bij de eerste keer sex, bij een scheiding. (bad, bad record!). Mensen vertellen zoveel persoonlijke herinneringen dat ik ondertussen wel door heb dat het een legendarische naam is. Net kwam er een dronken aap vertellen dat hij “bad person” was. Want hij praatte met mij, en keek niet naar de band. “First goood music, then baaaad theatre”. Dit zijn wel de dingen waar ik het voor doe. Al die types. Ben ook zo blij dat ik in Nederland geboren ben, en woon. Op een paar uur vliegen afstand leven mensen in zo'n andere omstandigheden. En meestal is anders dan niet beter.

Uiteindelijk werd het merchandise-technisch de beste avond tot nu toe. Veel vinyl, vooral de exclusieve items. Het duurste wat ik verkocht was een 2lp-3cd box voor 15000 Huf (dus om in de terminologie te blijven, a gazzilion floppers) Tegen het eind aan de praat geraakt met een jongen die wilde tolken voor een andere, die veel moest weten, maar geen woord Engels sprak. Deze tolk was inderdaad full time tolk, in Hongaars, Engels Frans en Spaans. Leuke vent, na de winkel een tijd mee zitten praten. Hij wist het langste woord ter wereld, wat ook Hongaars is op te hoesten, en vertelde dat een normaal salaris daar 200 tot 250 Euro per maand is.. Zo da's nog eens wat anders. Logisch dat boodschappen hier zo goedkoop zijn. Een appartement in Budapest kost per maand ongeveer €300 per maand. Da's net even anders dan ons minimum-loon en subsidie-systeem.

27-10-Nederland- Om drie uur waren we in Lent. Daar bleek mijn auto onder de verkeerde boom geparkeerd te hebben gestaan, helemaal ondergekakt. Alsof ze een legbatterij erboven uitgeknepen hadden. Naar huis, douchen. Terug naar Lent om naar Amsterdam te vertrekken. Bij de club aangekomen bleek er geen hustechnicus te zijn. Op zijn Amsterdams werden daar ook geen excuses voor aangeboden. Tuurlijk, dit is het middelpunt van de wereld.

28-10-Duitsland- Naar buiten om een peuk te roken. Buiten was achter de zaal, en stikdonker. Voel ik iets lang mijn been strijken. Ah, een kat. Ik ga zitten en meteen springt ie op schoot, daar was geen uitnodiging voor nodig. En ja hoor, binnen een minuut zit ie te ronken, aandacht!, aandacht!

29-10-Belgie- Hotel was goed, croissantjes bij ontbijt, fijn! De douche was goed en warm, maar voorzien een soort van eendenbek waarmee je de temperatuur en de hoeveelheid water regelt. Vroeger, lang geleden, zaten er gewoon twee kranen, een voor koud, een voor warm. Niks mis mee. Daarna kwam de mengkraan, prima uitvinding, bij voorkeur zo een als in mijn douche thuis, waar een knop de temperatuur regelt en aangeeft, en de andere de kracht van de straal. Helaas heeft iemand verzonnen dat het samen één knop moet zijn, waar je als je net wakker bent, en het evenwicht niet optimaal is, tegen aan stoot. En de straal meestal niet stopt, maar gloeiend heet, of ijskoud wordt. Zeker als de douchecel krap bemeten is, en je lichaamsbouw zoals bij mij erg atletisch is, zijn de risico's groot. Ik denk dat de buren me gehoord hebben vanochtend. Zeker de helft van de douches deze tour waren op deze manier uitgevoerd. Waarom, ligt dat aan een douchekranenmafia?

En dan nog zo'n ding: Douchegordijnen WAAROM? Echt, er zijn geen redenen waarom die dingen bestaan, een glazen deurtje, of helemaal niks gaat ook goed. Trekker naast de douche, evt. een afvoerputje. Maar nee. In ieder hotel hangt weer zo'n lap, die op het moment dat het water gaat stromen contact met je zoekt. Dan kruipt die lap, ruim voorzien van zeep-sperma- en god weet wat voor andere resten, tegen je aan. Terwijl je daar juist staat om schoon te worden. Kan daar misschien een wet tegen komen, en controles, en lijfstraffen?

Gisteren na de show kregen we diner in een hotel, sjiek opgehipte ledverlichte toko.

Konden we kiezen uit vis/vlees/vega, twee drankjes en koffie. Prima.

Wij bestellen na de maaltijd twee espresso en een cappuccino “komt er zo an m'neer”

En inderdaad, een paar minuten later krijgen we alle drie een slappe kop koffie geserveerd. Heerlijk, niet moeilijk doen, hier heb je koffie, klaar. Belgian hospitality.

30-10-Engeland- De club zelf stinkt. Zo'n beetje als destijds in Roosje op zondagochtend nadat er tot 6 uur mensen hadden staan te zweten, dansen, braken en bier over de vloer hadden gemikt. Maar dan erger. Fruitvliegjes doen hier ook goede zaken, misschien helpt die tien kuub vuilniszakken naast de voordeur daarbij. Wat een bende. Het podium is wel 1,50 meter hoog, maar serieus klein, en natuurlijk is er een voorprogramma met twee drummers. Het kan écht altijd nog erger. En de 'geluidstechnicus' ziet eruit alsof ie net uit een massagraf is getrokken. En zo ruikt ie ook. En zo beweegt ie ook.

31 Oktober, weer onder de Noordzee, 14.47

Onderweg in de bus wordt er nogal wat water gedronken, na verloop van tijd stapelen de volle en lege flessen zich op in de cabine. Gisteren vroeg iemand : “is deze nog goed?” -even kijken, ja, die is uit Duitsland, dus drie dagen, en deze, uhh, nee, die is Pools, en dus een week oud.

Met zo'n uitzicht weet je dat je al weer bijna thuis bent.

Schaduw

Dinsdag was ik ergens op bezoek.
Nee Mam, ik zal niet zeggen waar. 

Daar zat een fikse spin in een prachtig web.
Met een hele enge schaduw achter zich.

Gelukkig werd ie snel, met schaduw en al, geëvacueerd.

Ja, da's kak

Bos, Go

-Eiland, Go

Nog een bos, Priest, jij bent.

-Plains, Impulse, kak.

Wat kak?

-Geen land, kak.

Ja, da's kak.

Klaar?

-Ja

Forrest, tap de hele handel, Nissa, gebruik d'r eerste, Chosen. Go

-Eiland, jij bent. Hallo, jij bent.

Oh ja, probeerde bier te bestellen, maar dat valt nog niet mee.

Effe kijken, Bos, alles op z'n kantje, Primeval Titan, twee bos erbij,

Nissa's eerste, en twee op je lelijke harses.

-Leuke pot, klaar?

Yep, hallo, ha... nee, nog geen bier.

-Tweede plains, Wrath, sterf met je groene stakkers.

Zo leuk, alles in één keer weg, vind het zo fijn om met jou te mogen spelen.

Maarten? Ha, mag ik een grote Paulaner, en een Ranja, voor deze nare man naast mij?

-Ja jij bent.

Oh ja. Llanowar, jahaa, old skool, en een Skull clamp. Clamp Elf, nog een bos, Go

-Eiland, O ring op je Clamp. Jij bent

T ring. 

Ah, hehe, kijk lekker, proost.

-Proost

Wie is er eigenlijk?

Altijd fijn, een potje kaarten in de kroeg

Ik wil die en die en die en die

(Precies een jaar geleden was ik met een band op tour, en hield een logboek bij.
Hier het verslag van dag 15 en 16. (van de drie weken durende tour) 

24 Oktober, Wave, Presov, 21.12

Ja hoor, het gaat gewoon door. Nou ja, gewoon? Terug naar Warschau. Gisteravond ongeveer net zo veel verkocht als de hele voorgaande week samen. De eerste klant zegt 'Ik wil die, en die en die en die en die en die en die en die dvd.' Dus ik wacht rustig tot ik een beurs zie. Hij zou de eerste niet zijn die mij vertelt wat ie allemaal wil, en dan bier gaat drinken. Nou vind ik dat heel interessant om te horen wat mensen allemaal willen, maar bij voorkeur blijf ik daarbij op mijn stoel zitten. Hij trok daadwerkelijk een pak geld en begon te tellen. Nou dan doe ik mee. Zo waren er een paar klanten, dan gaat het snel.

“Geslapen” in Hotel Tina, een -waarschijnlijk- voormalig gastarbeider hotel, waar we weer met z'n drieën mochten delen. Om vijf uur wakker geworden met heel overtuigende kramp in mijn kuit. Nondeju, dat doet zeer. En ik wam er niet doorheen. Verder weinig geslapen.

Gelukkig mochten we om half negen weer naar buiten, ontbijten bij de aangrenzende Tesco.

Meteen maar lunch halen, ik kon alleen met stront in mijn ogen geen kaas vinden jammer. P ging daarna ook brood en kaas halen, die kon het wel vinden, en liet vervolgens zijn boodschappen naast de bus op de parkeerplaats achter. Waar gehakt wordt...

Rond zeven uur eindelijk de Slowaakse grens over, waar overigens weinig van te merken was, helemaal niemand daar, alleen een spookdorpje. Met de promotor van de zaal afgesproken dat ie ons bij de Shell aan het begin van de stad op zou pikken. E rolt de bus een Shell op, (andere) E roept “we're not in the city yet, take the next one”, dus zonder te stoppen draaien we weer de weg op. Een minuut later horen we een claxon. (iets wat we de hele tijd nog niet gehoord hebben, wat mij verbaasde, in Istanboel, waar ook iedereen als een losgeslagen mafkees rijdt, hoor je dat altijd, de hele tijd. In Polen doen ze daar niet aan. Net zo als richting aangeven en op tijd voorsorteren hier ook nog niet helemaal ingeburgerd zijn) Blijkt het de hippie te zijn die dit optreden geregeld heeft. Die zag ons bij de Shell, en scheurde als een malle achter ons aan. En daarna dus voor ons uit, om de weg te wijzen.

Zelf geef ik de voorkeur aan Tomtom, maar die lijkt definitief de geest gegeven te hebben.

Bij de 'club' aangekomen, blijkt het een kroeg met en podiumpje te zijn, op twee hoog, met zevenentwintig traptreden. Nou da's nou leuk, kunnen na al die uren stil zitten tenminste even wat bewegen. De kleedkamer was een bankstel en een kapstok óp het podiumpje, rechts van de keyboards. Snelle soundcheck, merchandise voor de verandering maar een klein beetje mee, want én geen plek om het neer te zetten, én Slowaken kopen niks, waarschijnlijk omdat ze geen cent te makken hebben. Maar er is wifi, en een asbak. Dus mij hoor je niet.

25 Oktober, Roham, Boedapest, 22.09

Nog een staartje Slowakije. Op het moment dat ik schreef was er nog niks verkocht.

Na de show kwamen ze allemaal tegelijk. Inclusief een vent, built as a brick, zoals de Engelsen zeggen. Hij trok, tamelijk hard, zijn maat naar de tafel en maakt hem luidruchtig duidelijk dat ie een cd uit moet zoeken. Daarna nog een maat, zelfde formaat baksteen, de Russische uitvoering, moest ook een cd uitzoeken. Beveelt mij vervolgens drie cd's te geven, en drie shirts XXXL. Uh, ik heb wel XL, en die zijn nogal groot. Very good, here is money, but price is too high. Dus ik geef 'm een tientje korting, en werden we vrienden voor het leven. Ze moesten uitgebreid met de band op de foto, en nog eens, en nog een keer, en er moest op gedronken worden, Slivowich, iedereen een borrel, uitgebreid toasten, en nog eens, en hoppa daar gaat ie. En nee, ik drink echt niet mee, ik mag nog rijden, nee echt niet, ook niet als je me nog eens omhelst, nee ook niet na drie handdrukken. En die tweede ronde die meteen besteld wordt, daar drink ik ook niet van. De rest van het circus ook niet, met 50% en flinke glazen, is dat eenmalig. Niemand wilde meteen naar de klote gaan, en daarna alles weer die trap afdragen.

Nou valt het sex&drugs&rock'nroll gehalte tijdens de tour sowieso wel mee.

De sex stelt eigenlijk niet zoveel voor, al is het met die gedeelde hotelkamers natuurlijk wel aantrekkelijk. De drugs beperken zich tot sigaretten, koffie en een paar biertjes, er moet immers weer gereden worden de ochtend erna, en het hele schema laat weinig speling over. 
En de rock'nroll, tja, 't is niet echt een heavy metal band, zeg maar, als het ware, dus.

 De scherpte was er aardig vanaf.

Zondagmiddaggevoel

Bij de Duivelsberg 
reden we in de file 
het bos in.

Maar met Anthrax hard aan, 
was het zondagmiddaggevoel toch niet ver weg.

Vers geploegd en winterklaar

Adem

Heerlijk festivalweer, het Valkhofpark staat weer vol met tenten en containers.
Dit jaar is Oddstream niet met bandjes op de Vasim, maar met kunst in het park.
Mooie plaatjes, en in de veelkleurige verlichting kon je regelmatig je eigen adem zien.

Uhh? Ahh!

Was en saus

1- Het hele internet op één pagina.

2- Choice, happiness and spaghetti sauce

 (Twee links om even mee vooruit te kunnen, of toch zeker 20 minuten)

3- Vuile was op het strand (geen link, maar gewoon een aardige Oerol foto uit 2009)

Jatten

Onvrijwillig stelen, kent u die uitdrukking?

Dat je iets pikt, zonder dat je het wil. En nee, geen aanstekers of pennen, dat is geen jatten, die hebben een eigen levensloop. En nee ook niet de kleptomane variant. Nee echt onvrijwillig. En pijnlijk. Het liefst onder je nagel. Of in je voet. Meestal kleine dingen, een stukje decor, een klein beetje werkblad, een nietje of wat glas. Ik kan het best opbiechten, ik druk bij zo'n beetje iedere opdrachtgever wel wat achterover. 

En al met al loopt dat aardig in de papieren. Zo heb ik nog multiplex van Lux in mijn ringvinger. Zwerven wat stukjes koperdraad van Doornroosje in mijn arm en sinds vanochtend ben ik de trotse bezitter van een splinter Arnhems hout onder mijn duimnagel. 

Vroeger onder diezelfde nagel ook wel eens proberen dingen mee te nemen. Ooit een poging gedaan om tijdens een optreden mijn bekken wat te poetsen, door 'm hard tussen huid en nagel te klemmen. Het poetsen lukte niet, bekken werd alleen maar viezer (was wel behoorlijk heavy metal, eerst hard zweten, dan gaan bloeien en doorspelen, zodat alles om me heen rood kleurde). Een poging -jaren later- om een grote metalen balk er onder te stoppen, pakte ook niet succesvol uit. Mijn nagel was wel na een half jaar weer een heel eind terug gegroeid. Je hoort wel eens over bedrijfsdiefstallen, dat mensen een laptop meenemen, of een printer. Knappe jongen die dat ook onder z'n duim doet.

 Ja, daar, uh, nee, bijna, ik heb 'm, nee, nog 's, au

Mooier moet het niet worden.

Precies een jaar geleden was ik met een band op tour, en hield een logboek bij.
Hier het verslag van dag elf tot veertien. (van de drie weken durende tour)

22 Oktober, een universiteitsgebouw, Lublin, 11.28

Terug naar waar ik gebleven was, in Gdynia. Na de show alles in het bussie, wachten op de eigenaar van de club, die ons naar het hotel gaat leiden. Na een kwartier is ie er ook, en gaat ons met een bloedgang door Gdynia voor. Gelukkig zijn de straten uitgestorven, en zijn we binnen vijf minuten bij het 'hotel'. Een huis met twee kamers voor ons. We delen de kamer met z'n drieën, en hebben een claustrofobische 9 vierkante meter tot onze beschikking. Met een bedbank en een stapelbed. Mooier moet het niet worden.

Wat een land, wat een wegen, wat een chauffeurs. Ergens onderweg wees TomTom ons dwars door een stadje, bijzonder uitzicht, nog nooit zo'n armoede gezien. Wat een bende, uitgeleefde huizen, rondhangende kinderen. Je zou dáár opgroeien. Bij een tankstation bellen met Lux, ze bieden me een tijdelijk contract aan, of ik 1 november kan beginnen? Ok, maandag nog over geld hebben, kan ik weer aan de bak. In de serie: Werk Komt Vanzelf, is dit wel weer een goed getimede aflevering. Tien uur later waren we al in Lublin. Stuk. Als je een hele tijd op een boot heb gezeten schommelt je lichaam nog na, na tien uur in een bus gaat je lichaam ook nog een uurtje door met optrekken en remmen. Heel bijzonder gevoel.

23 Oktober, Progresja, Warschau, 19.32

Another day, another sausage. Eerst gisteren afmaken. Show was in een zaal van de universiteit. Een festival van twee dagen met allebei 5 bandjes. De headliner gisteren was een meisje wat de lokale Idols gewonnen had. Ik heb er twee minuten naar gekeken, ze speelde met één vinger een keyboard, en zong Cindy Laupers “girls just wanna have fun”. Ik kan dat beter, zowel het keyboard als het zingen. Helaas ben ik geen mooi meisje, maar gloeiende wat zong dat kind vals. Ik stond hardop te lachen en het publiek om me heen, keek me heel snel de zaal uit. Oeps.

Was een rare avond. Het publiek in Polen is echt heel anders dan in Scandinavie. Niet het standaard uniform, maar veel diverser, en ook ouder. Nogal wat fans die sinds de tachtiger jaren de band volgen. En wat een volk. Tijdens de schrale verkoop kon ik aantekeningen maken: 1e klant; “ik heb alles thuis.” -echt alles? “Ja alles. Als mp3.” -fijn voor je. 2e klant; “Ik werk voor de Poolse nationale radio, en ik wil deze cd.” Prima, dat is dan 60 Zlotty. “Nee gratis, is voor de radio.” Doei! 3e klant; “Is this cd the Maria Sessions exactly the samen as the Maria Dimensions?” No, that's why the names are different. 4e klant; “Is really zlotty price?” Yes. “I have no Zlottys. Only beer.” Houdoe wanne.

Vandaag naar de hoofdstad, 180 km, waarvan 20 km snelweg. De rest heeft het meeste weg van de weg tussen Herpen en Berghem. Voor degene die de weg kennen , 160 km daarop duurt best lang. Voor iedereen die die weg niet kent, alle vooroordelen kloppen. Blijkbaar is er een wet hier waardoor op zondag weinig vrachtwagens rijden, het was rustig op de weg. Misschien is er geen wet, maar zitten alle chauffeurs netjes in de katholieke kerk op de dag des heren. Dat ze daar blijven morgen. 
Dan mogen we weer een heel eind door dit wonderlijke land.

In Warschau geluncht en even rondgelopen, zagen daar een koperen richel in de stoep die de grens van het Joodse Ghetto in de tweede wereldoorlog aangaf. Met en info bordje erbij. Op een gebied ter grootte van 300 voetbalvelden zaten 450000 mensen, Van hen zijn 100000 de hongerdood gestorven, 300000 vergast in Treblinka, en een groot deel van de rest is tijdens een massale opstand verbrand, omdat de nazi's besloten systematisch alle huizen af te fikken. Geeft zo'n onze ontberingen een ander perspectief.

Zat naar het tourlijstje te kijken, en zag dat we de komende 8 dagen optreden in 7 landen. En die ene dag die over is, dan rijden we van Budapest naar Amsterdam, echt een vrije dag dus. On the road again.

Eigenlijk heeft ie best een verleidelijke glimlach

Ouderwets gezellig

De Week van de Vleeswaren bestaat uit een aantal onderdelen. Zo is er voor slagers, vleeswarenafdelingen van supermarkten en bedrijfskantines bijvoorbeeld een vakwedstrijd ‘Verleidelijkste vleeswarentoonbank van 2012’. Het Productschap voor vee en vlees (PVV, what's in a name?), weet zich weer in de kijker te spelen. Na jarenlang reclame gemaakt te hebben voor kip en melk, hebben ze besloten meer en bredere acties voor de agrarische sector te organiseren.

In het kader van de maand van de plofkip, mag iedere klant in November bij de C1000 en Jumbo zélf een kip laten ploffen. Voor de kinderen zijn er ballonnen en kleurplaten met lieve plofkipjes

In Februari volgt de week van 'Hormonen in de babyvoeding', tot nu toe onderwerp wat weinig aan bod kwam, waar diverse deskundigen de voordelen van zullen komen belichten. Op heel jonge leeftijd werken hormonen nu eenmaal langduriger en effectiever. 

In het voorjaar besluiten we de cyclus met de lente-campagne 'Antibiotica in uw achterham: Zo gek nog niet.' Waar de vrolijke kanten van resistentie uitgebreid onder de aandacht gebracht zullen worden.

“Het is eigenlijk ook veel makkelijker dan zelf naar de dokter gaan”.

Een typisch Nederlands instituut als de PVV maakt zijn reputatie keer op keer waar.

Eerlijk, betrouwbaar en ouderwets gezellig.

 'Ah toe, nog ééntje dan'

De man met de zaag

Dan kopen ze dus zo'n lelijke doorzonwoning. En om anders dan de buren te zijn, moeten er dan drie tweehonderd jaar oude olijfbomen in dat achtertuintje komen staan. Die komen dan uit Israël voor zo'n 5000 Euro per stuk. Ja het mag wat kosten om anders te zijn dan de buren. Alles goed en wel, in de lente lopen die olijven dus niet uit. Nee, stukgevroren, die doen het hier niet. Zet die vent er meteen een zaag in om die drie boompjes tot haardhout te zagen. Zijn vrouw stopt hem en zegt dat er misschien iemand wel wat met dat hout kan. Meteen bellen. Maar ik moet wel haardhout, stelt de man met de zaag. Is goed, krijg jij een aanhanger vol haardhout van me, gezaagd en wel, neem ik die boompjes mee van je. Nou toen ben ik d'r op los gegaan, op dat olijvenhout, alle bast eraf gepulkt, beetje bijgezaagd, hier een organische vorm van gemaakt. Het hele ding in de olie en klaar. Heb ik 'm nog een fotootje gestuurd wat het geworden was, wilde ie 'm terug hebben. 
Maar ja, d'r zat nou natuurlijk een ander prijskaartje aan weet je wel.

Op Fort Vechten was de veertiende 'Vormgevers in hout' tentoonstelling, en het verhaal hoe dat knokige, gerimpelde ding tot stand gekomen was, wilde de maker graag vertellen.

Bruinkooldestillaat

Precies een jaar geleden was ik met een band op tour, en hield een logboek bij.
Hier het verslag van dag acht en negen. (van de drie weken durende tour)

18 Oktober, Kuudes Linja, Helsinki, 19,00

Gisteren de hele dag in de bus van Oslo naar Stockholm, 600 km en meer dan de helft is tweebaans weg. Met lesautos. En Noren, en Zweden. In Nederland word je als je 120 rijdt op de snelweg voortdurend ingehaald, hier misschien eens per uur. Iedereen rijdt massaal een stuk onder de limiet, heel bijzonder, of realxed, of lui, of... Iemand een idee waarom?

Vanochtend wegwijzers met St. Petersburg 410 Km. Mm, ondertussen zijn we best ver van huis geraakt. Morgen lange reis voor de boeg, over twee dagen moeten we in Gdynia zijn, da's 1200 km verderop. Dus moeten we morgen Polen zien te halen, om de dag erna daar ons in de gekte te wagen. Als er maar een fractie klopt van de verhalen die ik daar over gehoord heb, heb ik zeker een log over twee dagen. Het landschap zal vast minder rotsig worden, maar de wegen des te meer. Kunnen we eindelijk bruinkooldestillaat gaan hijsen!

19 Oktober, op de boot tussen Finland en Estland, 11.07

Vanochtend weer vroeg uit de veren. Nee vanochtend vroeg opgestaan van het Ikea bedbankje. Geen veren maar slap schuim. Kort ontbijt en op weg naar de haven. Om ons voor te bereiden op de Poolse wegen hadden ze de bestrating alvast verwijderd. En met geel-rode paaltjes een leuk parcours uitgezet. Broem, broem, inchecken, wachten, de boot op. E net terug van het toilet: “Gezien het vocht op de vloer zou je denken dat het heel moeilijk is te plassen op de boot, maar het valt eigenlijk best mee.”

De vooruitzichten over de komende trip stapelden snel, na de crash vanaf je nek in het gips.

Vanaf de nek omhoog, als een gipsen integraalhelm. En dan met een metalen plaat in je hoofd verder. Een van de bijwerkingen van zo'n plaat is, dat als je een cavia aait hij gaat huilen. Iets met elektromagnetische velden waar ze niet tegen kunnen. 

 

Zo, ondertussen is het middernacht, en we zitten in Oost-Polen in een hotel.

Zowel voor de band als voor mij een record, door 5 landen gereden vandaag, in bijna een rechte lijn. Finland, Estland, Letland, Litouwen en Polen. Wat een dag. Wat een mongolen. Wat een wegen. In Nederland, als er een graafmachine op een doorgaande tweebaansweg iets moet doen, wordt de weg drie dagen van te voren afgezet, paaltjes, lintjes,matrixborden, waarschuwingen, omleidingen. In Letland zetten ze de graafmachine stil, midden op de weg, zetten vijf meter ervoor een gevaren driehoek, en gaan koffie drinken. Vervolgens kan iedereen die op die baan scheurt met 100 uitwijken naar de andere baan. De auto's die uit de tegenoverstelde richting op die baan rijden, negeren dat, gaan een meter opzij, en geven wat extra gas. Inhalen is op een tweebaansweg eenvoudig, óf je gaat over de doorgetrokken streep, óf voorganger gaat een beetje opzij, en je gaat een beetje over de doorgetrokken streep. Het tegemoetkomende verkeer doet hetzelfde, en zo kan je heel efficiënt, een tweebaansweg, vier breed gebruiken. (efficient in our own way I guess...)

Op de ferry tussen Finland en Estland

Er was eens...

Vandaag stonden we in het kader van het Sprookjesfestival in Arnhem. De voorstelling was bijna afgelopen, de sterfscène was klaar en alleen het eindnummer moest nog. Naast me staan moeder en dochter op en maken aanstalten om te vertrekken. Nou, dan moeten ze ongeveer dóór het hele publiek om de deur te bereiken omdat ze achterin zitten. In een theater misschien niet zo'n probleem, maar in de trailer is het net wat krapper. Dus ik gebaar dat ze moeten gaan zitten en niet kunnen vertrekken.

Moeder maakt het internationale symbool voor "Mijn dochter moet kotsen". Aha, andere koek. Ik start het eindnummer, tik het licht een stand verder, ren naar de kleedkamer, leeg de prullenbak, ren terug en druk die onder dochter's kin. Van de schrik hoefde ze opeens niet meer. Ik schuif nog een kanaal open en fluister dat het nog twee minuten duurt tot het eind. Zonder zure walm haalden we het applaus. 
En ze leefden nog lang en gelukkig.

Niet nieuw, maar wel goed.

Heet

Gister weer een dag met een mooie zonsopkomst en een concert.

Phantom Limb speelde in Merleyn. Ondanks dat het bloedheet was in het uitverkochte zaaltje, 
en de band door het lage podium nauwelijks te zien, was het een fijn concert.
Een indrukwekkende zangeres met dito stem leidde de band door een soepele set.
Op het podium was het ook niet te harden, vandaar haar vraag naar 'A few strong men with palm leaves'. Zou inderdaad een mooie aanvulling op het plaatje geweest zijn. Muzikaal was het allemaal net wat rauwer dan op plaat, ze kleurden meer buiten de lijntjes, en dat kwam de levendigheid wel ten goede. 
Het concert werd met een akoestisch, onversterkt liedje afgesloten. Goed einde van een concert van een band die waarschijnlijk niet meer in zo'n zaaltje te zien zal zijn.

'buying this record instantly makes you 50 percent more attractive'

Skull, Fire, Sex

Precies een jaar geleden was ik met een band op tour, en hield een logboek bij.
Hier het verslag van dag vier en zes (van de drie weken durende tour)
 
14 Oktober in, -weet ik veel-, Gotenburg, 22.52

Later gevraagd, het heet Skjul fyra sex, blijkt na navraag helaas geen Skull, fire, sex te betekenen, maar 'havenhut 64'. Jammer. Ok chronologisch dan maar, is leuker. Prima geslapen, om 10.00 uur opgehaald door de badmuts die gisteren 'promotor' was. Promotor is meestal degene die zorgt dat het potentiële publiek weet dat er iets te doen is. Deze lapzwans keek niet alleen heel eng/dom uit zijn ogen, zijn werk liet ook te wensen over.De twee mensen die gisteren het meeste kochten (wat niet moeilijk was, want nauwelijks iemand kocht wat) kwamen er ook gister pas achter dat de band speelde in hun stad.
 
Met z'n allen naar een plek om te ontbijten, want we sliepen niet in een hotel, maar in een paar appartementen. Ontbijt was ok, behalve dat er in P zijn sandwich een grote spin zat. Hij wilde toch liever een vegetarische. Terug naar de Moriskan om de bus te laden. De plek waar we sliepen en de bus hadden staan was blijkbaar te onveilig. Ook vandaag prachtig zonnig weer, en dat scheelt wel heel veel, zeker als je even tijd hebt om buiten te zijn. Op de weg natuurlijk ook. Bus vol, en Lapzwans kreeg een lift naar Gotenburg. Mocht hij samen met de afdeling geriatrie achterin, en wij voor. Binnen vier uur stonden we op de straat waar we moesten zijn, namelijk Manjabbehamnen. Tomtom had hier gen huisnummers beschikbaar, dat kwam mooi uit, want die waren er ook niet. Mmm.
Lapzwans wist het beter, hem een ander adres in laten tikken, daarheen gereden, en natuurlijk was daar een slager en een kapper, maar geen podium. Lapzwans zijn lokale vriendje laten bellen, die kwam ons de weg wijzen. Wij terug naar de Manjabbehamnen, bleek inderdaad in een vervallen hoek naast de containeropslag van de PNO, een trapje te zijn met een deur. We have arrived. En hoe.

Ik heb destijds best wel wat kraakpanden gezien, ook met podia erin. Maar dit was echt te treurig, en niet eens gekraakt, de PA bestond uit een paar speakers en een stapel kabels, niks aangesloten , geen technicus, geen mengtafel. Uhh? Even later werd er een stuk antiek tevoorschijn gehaald, Ah. De tafel. Ik ken schonere gft bakken, met waarschijnlijk ook meer werkende kanalen. Ondertussen was er een tuinkabouter met een koptelefoon op binnen komen waaien. De technicus. Jammer dat ie hier nog nooit binnen was geweest. Een uur van ruis, knallen en rotte kabels verder zijn we maar gaan eten. In de hoop dat er daarna misschien kon worden gesoundcheckt. Indiaas, en lekker en pittig, fijn! Terug naar de dump, ruisen deed het systeem al, en brommen, bijna twee uur later eindelijk klaar. Gênante vertoning.

De traagheid van de lokalen, de lage organisatie graad van de zalen deed ons besluiten dat Zweden de Belgen van Noorwegen zijn. (nee jullie zijn zelf lekker georganiseerd) (jaja) (ugh) (ugh)

16 Oktober, Royal revolver, Oslo, 22.26
 
Ben ik weer. Live in Oslo. Waar een pak sigaretten 11 euro kost, en een halve liter Grolsch 9. Lekker whisky'tje dan? €11,50 Dankuwel. Ze hebben dan mooie fjorden, leuke meren en fijne metalmannen die antieke kerkjes affikken, maar voor een avond stappen moet je ongeveer een nier verkopen om het te kunnen betalen.

Onze parkeerplaats aan de Manjabbehamnen lijkt met zo'n ondergaande zon 

een stuk minder op een verlaten afwerkplek.

In het donker gestart

Opstaan en ontbijten vóór de krant in de bus ligt is belachelijk. En niet goed voor mij.
Doorgaans weet ik dit soort fratsen aardig te vermijden. Zo nu en dan trap ik er toch in, neem ik een klus waarbij op heel vreemde tijden gewerkt moet worden. Dus zat ik vanochtend weer om zeven uur achter het stuur. En druk op de weg! Blijkbaar was ik niet de enige die een klus met vreemde werktijden aangenomen had. Een hele file vol met auto's die ook in het donker gestart waren.

Het aardige van dit soort nachtwerk is dat je -met wat mazzel- de zon op kunt zien komen.
En dat was vanochtend echt heel mooi. Zeker rijdend door het Achterhoekse bleek Nederland opnieuw een heel mooi land. Koeien in het lage zijlicht, bomen met tegenlicht en weilanden waar een klein rookmachinetje stond te pompen. Wat een rijkdom. 
De krant was ik al lang weer vergeten.

Met zo'n zon wordt zelfs een vuile autoruit nog mooi.

Raak

Het was dat die dikke vrouw naast me vooraf tot tien keer toe opstond en vervelend ademde, 
anders was er niets rottigs te melden geweest. Echt niks, helemaal af, met smaak, mooi, snel en goed. Vanmiddag naar Circo Circolo geweest, het festival voor nieuw circus in Nederland. En het circusfestival wat uit de subsidieboot valt, en nu waarschijnlijk haar laatste editie beleeft. We gingen kijken naar Cirkopolis van Cirque Éloize. Grote tent met een tribune voor zo'n 1500 mensen. 

Volle bak. En terecht. 

Deze Canadezen (alweer Canadezen, vorige week Nomeansno, toen Voivod nu Éloize) maken circus zonder dieren, spreekstalmeester of slappe grappen. Maar wel mét vaart, humor, krachtpatserij en en verstilling. 

Door de tijd heen ben ik vrij kritisch (lees: verwend) publiek bij voorstellingen geworden. Maar wat zij aan vakmanschap lieten zien op alle vlakken, maakte echt indruk. Als zowel licht, geluid, choreografie, decor, projectie, kostuums, ritme, dynamiek en humor allemaal kloppen, dan kan ik er helemaal geen leuk stukje over schrijven. Dan kan ik alleen maar aanraden om de volgende keer dat ze ergens in een schouwburg of tent staan, te gaan kijken. En vrienden mee te nemen. 

En pepermunt, voor dikke vrouwen die naast je gaan zitten.

 In de rij voor de tent met de poëtische naam "Brabant"

Bijna optimaal

Precies een jaar geleden was ik met een band op tour, en hield een logboek bij.
Hier het verslag van dag twee (van de drie weken durende tour)

12 Oktober 2011 in de kelder van The Liffey, Stockholm 22.15

Vandaag gereden van Kopenhagen naar Stockholm, 20 minuten na vertrek reden we door Malmö, daar gaan we morgen heen. De rit van vandaag was net zo lang als Nijmegen-Berlijn. En morgen dezelfde weg terug. Na zo'n rit hoopte ik in een fijne tent te komen. De laad en los was makkelijk te vinden, gewoon door de voordeur, de kroeg door, door de gang met drie drempels, de trap af, gangetje, afstapje, de kelder door. Hoera! En het parkeren ging sneller dan gister, al kon ik opnieuw genieten van architectuur en de weg leren kennen. Verder ook weinig kans om iets van de stad te zien, dus de kans om eens lekker uitgebreid rond te kijken naar een parkeerplek, laat ik niet aan me voorbij gaan. Het podium is 20 cm hoog, en ruim genoeg voor een dj. Gelukkig hebben we geen dj, maar wel drie muzikanten die best veel spul hebben. Met de schoenlepel erop.

R kon zijn lol op, de PA was bijna optimaal, uiteindelijk werkte ook bijna alles. Vooraf het idee misschien nog wel iets met licht te willen doen, ook vandaag hoefde ik daar niet lang over na te denken. Drie led parren die zelf van kleur wisselen. Licht op de merchandise was moeilijker, want geen stroom, of eigenlijk, niemand kon me een verlengkabel geven. Helaas. Dan maar de halogeenspotjes aan het plafond erop gericht, en een led par. Even daarna gaat de zaal open en de halogeentjes uit. Grrr. Bijzondere tent, geen enkele verlengkabel. R vond er een, en de rest van de avond is de sigarettenautomaat in de kroeg boven niet meer gebruikt. Bij wijze van vegetarische maaltijd waren er nacho chips met drie soorten koude saus erover. Niet helemaal waar ik na zo'n dag op hoop. Na wat gedoe kon er ook wat anders vegetarisch komen, en een half uur later kreeg ik, cd's aanprijzend, een bord pasta aangereikt. Hap genomen, gloeiende, die is dus niet vegetarisch, sindsdien zit ik met een smaak in mijn bek, die in er met geen Smint uit krijg. Grrr.

Ik denk een overeenkomst in het publiek te ontwaren. New wave meets industrial, en dan heel consequent. Mét opgeschoren scheidingen, óf geblondeerd, óf zwart geverfd. Jongens lijken meer bij de kapper te komen dan de meisjes. Veel colbertjes en schoudertassen, en zwarte jurkjes. Grappig dat het tegen Gothic aanschurkt, maar het het niet is.Fijn iedere muziekstijl zijn eigen uniform, maakt het allemaal lekker herkenbaar en overzichtelijk. Het publiek van gister was muisstil, de achterste dertig vandaag niet, die komen om een bij te praten, met bier. En doen dat ook. Hardop. Langzaam begin ik wegwijs te worden in de hele winkel die we meenemen. En bluf met groot gemak welke platen het beste zijn, of de meeste bekende nummers bevatten. Niet gehinderd door enige kennis van de collectie voorzie ik iedereen in het Engels van informatie. Informatie die ter plekke verzonnen wordt. Na de show alles weer in de bus en naar het hotel, dit keer twee kamers, dus E, R en ik samen. Ik heb vast wel eens verteld hoe ik denk over hotelkamers delen. Daar blijf ik bij.Oh ja, douche en wc op de gang, 60 meter verderop. Grrr. Dit is niet mijn favoriete lievelingsdag.

Soundcheck in The Liffey waarbij onze geluidsman even zijn hoofd verloor.

Correctie

De Nobelprijs voor de Vrede gaat dit jaar in tegenstelling tot wat eerder op de dag naar buiten gekomen is niet naar de Europese Unie. Dat heeft het Nobelcomité in Oslo vrijdag bekendgemaakt. De nieuwe winnaar is de slak op mijn keukenraam. Deze slak zit daar al een paar dagen, beweegt nauwelijks, en geeft geen enkele aanleiding tot controverse. Het volledig ontbreken van een slijmspoor was voor het comité het doorslaggevende argument. 

De slak krijgt de prijs voor zijn inspanningen voor bijdrage van decennia van vrede, verzoening, democratie en mensenrechten in Europa. Vanwege vliegangst van de prijswinnaar zal de prijsuitreiking niet in Oslo maar in Nijmegen plaatsvinden. Ik ben heel trots op dit prachtige dier en hoop nog vele toekomstige Nobelprijswinnaars op mijn keukenraam te mogen verwelkomen.

De verse Nobelprijswinnaar bleef stoïcijns plakken na het horen van het nieuws.