Voor de deur

De grote koperen knop naast de voordeur lijkt een bel. Ik trek er aan en wacht. Geen klingel, geen ding-dong. Er gebeurt niets. Dan de grote grijze knop er naast. Ik hoor binnen een hond aanslaan. Dan doet deze vast wel iets. Ik wacht en na een halve minuut wordt de deur een stukje open gedaan. Een kleine, smalle vrouw kijkt langs me heen en zegt "Hallo". Ik zeg: "Goedemorgen, ik kom een portretfoto maken". "Jazeker" antwoordt ze. Ze wacht een paar tellen en sluit de deur. Ik sta nog steeds op de stoep, voor een gesloten deur. Met mijn drie tassen over mijn schouder.

Opnieuw gaat de deur open, "Sorry, ik dacht dat u al binnen was." 
Ik wist dat mijn slachtoffer de geportretteerde slechtziend zou zijn, maar dit was wel bijzonder. "Mag ik u een hand geven?" Ze stak haar hand uit en ik schudde haar dunne breekbare hand. Ze bleek helemaal niets te zien. Sinds haar achttiende stekeblind. 

Als fotograaf kom ik iedere paar maanden bij een blinde of slechtziende over de vloer om voor een blad van een blindeninstituut een portretfoto te maken. Iedere keer verbaas ik me weer. Over de problemen waar zij dagelijks mee te maken hebben maar ook over de slimme oplossingen daarop. Vorige week vertelde een andere geportretteerde dat ze op haar werk een koffieautomaat met een touch screen hadden. Ze plakte dan een stukje plakband bij de afbeelding van een kop thee om op die manier de juiste plek te vinden. Helaas haalde de schoonmaakster dat stukje iedere keer weer weg.

Vandaag vertelde de vrouw dat ze pas getuige was van een auto ongeluk. Naast haar schrok een andere vrouw heel erg en riep naar haar dat ze blij mocht zijn dat ze dat niet gezien had. Om zich meteen daarna te verontschuldigen voor haar ongepaste opmerking. De blinde nam het goed op en zei: Ach, het heeft zo zijn voordelen, ik kan in bed onder de lakens blijven en toch op van mijn horloge zien hoe laat het is." Ze liep me haar horloge zien, klapte het dekglas open en voelde aan de wijzers. "Het zijn er niet veel, maar een paar voordelen heb ik wel."

Toen ik klaar was wilde ik routinematig haar de beste foto laten zien en bedacht me dat dat zinloos was. "Mijn kapper heeft drie jaar lang na afloop ook iedere keer een spiegel achter me gehouden voor hij er aan gewend was dat dat echt niet hoefde." Ik realiseerde opnieuw hoe bevoorrecht ik was. Ze hield bij mijn vertrek de deur wijd open. "Anders staat u hier dadelijk binnen weer te wachten."

Nu

Van die dagen dat het net niet wil. De afspraak met twee ambtenaren werd twee uur voor aanvang afgezegd. Vier mensen die ik belde namen niet op, de rest mailde niet terug. Bij de afwas brak een groot glas over de hele aanrecht. Zo'n dag. Gelukkig kreeg ik wel een paar berichtjes over een vriend die gisteren een zware operatie onderging. Goed nieuws. Heel belangrijk. Want telefoontjes en mails en gebroken glas is niks vergeleken met een operatie van vijf uur. Spannende uren.

Opnieuw het besef dat het nu moet. Iedere dag. Nu genieten, nu leren, nu doen. Gedoe en pech helpen om dat te vaak te vergeten. Misschien wel door zo'n operatieverhaal op de achtergrond staan mijn ogen en oren iets verder open. Nou hielp het dat ik in een paar dagen drie prachtige concerten zag en hoorde. Wat kan schoonheid dan rauw op je dak vallen. Helemaal geraakt worden door een paar tonen. Even alles vergeten en alleen maar hier en nu.

Het contrast kon haast niet groter. Amenra speelde zaterdag extreem. Extreem hard, traag, lomp, mooi, gevoelig en hard, heel hard. Maar wel op een manier dat ik regelmatig kippenvel op mijn rug had. Vanavond zagen we Sam Baker. Net anders. Stond ik bij Amenra tussen elfhonderd man in een grote zwarte zaal, hier zaten we op de eerste rij, op een bankstel. Geen doppen nodig, want een bloedmooi geluid op een fijn niveau. 

Sam zou een percussionist meenemen, maar die bleek niet op tijd zijn paspoort verlengd te hebben, dus kwam er als vervanger een pianist. En wat voor een. Virtuoos mét een goeie smaak. Bart de Win heet ie, een Nederlander. Samen hadden ze schik, samen speelden ze prachtig. Volle aandacht voor elkaar, voelen, duwen, af en toe pesten en regelmatig gefluisterd "Do it one more time". Ze vergaten de tijd en de plek, ze speelden. En niet alsof.
Ik genoot van de bijzondere uitvoeringen van zijn mooie liedjes, opnieuw kippenvel.

Dan kan zo'n dag nog zo stom beginnen, als ie zo eindigt dan lust ik er wel pap van.

Sam en Bart

Schuilen

Veel muziek dit weekend.

Een avond in de kerk, met akoestische en versterkte muziek.

Variërend van middelmatig tot overweldigend.

Daarna een hele dag in een andere kerk, 

eentje zonder religieuze achtergrond.

Volle bak met liefhebbers die een een serie obscure acts zagen.

Soms heel zacht, soms idioot hard.

Veel vriendelijke mensen bij elkaar,

samen schuilen,

ver weg van de dagelijkse realiteit.

Murder by numbers

1 dag:

Half 1 thuis. Half 2 in bed. Om 7 uur op. Half 9 in de auto.
Half tien bij veehal 1931. Daar leggen we de laatste hand aan 1 voorstelling.
Om half 2 komen 600 assurantieadviseurs binnen. 
3 slaapverwekkende speeches. 3 melige technici. 
5 uur als de hal weer leeg loopt.
7 uur als wij de bus weer vol hebben. 
8 uur terug bij de opslag.

1 telefoontje naar de pizzeria. Thuis 20 minuten voor 1 pizza.
2 schone sokken en 1 schoon shirt. 3 minuten op de fiets.

Het bandje vanavond zag ik 1 keer eerder. 33 jaar geleden.
(Na wat speurwerk bleek dat 25 mei 1985 in Mill, entree fl 18.50)
Daarna nooit meer bezocht. Tot vanavond, hier om de hoek.
Ticketprijs €42.50, maar gelukkig vrijwilliger , dus voor €0.
1100 mensen in de zaal. Ik haal 1 koud biertje.

Om 9 uur komen ze op. De bassist en gitarist begonnen in 1961 een bandje.
Sinds 1970 spelen ze in de huidige bezetting. Nu 4 grijze mannen samen 278 jaar oud.
Na het eerst nummer feliciteert de zanger Doornroosje met haar 50 jarig bestaan
en merkt fijntjes op dat ze nu pas voor de eerste keer uitgenodigd zijn om te spelen.

Nummer 1 van de set was traag en met weinig energie. 
Misschien even opwarmen.
Nummer 2,3,4 en 5 veranderen dit niet.
Na een half uur vraag ik me af of ik een bejaarde Golden Earring coverband sta te kijken.
Na 45 minuten trek ik mijn conclusie: Typisch tijd om op te rotten.
De fans om met heen vinden alles prachtig. 
Hen maakt het niet uit dat enkel de bassist nog lekker speelt.

Destijds was het mijn eerste lp en eerste grote concert.
Mijn 12 jarige zelf hoopte stiekem op een tof concert,
maar droop 1 desillusie rijker weer af.

Tijd

Met elf nationaliteiten bij elkaar is een gemeenschappelijke taal wel zo handig. Dus spreekt iedereen Engels. Nou ja, Engels. Ik weet niet precies wat de juiste Griekse term voor Steenkolen-Engels is (Άνθρακας-Αγγλικά), maar het klinkt anders dan wat de presentatrice op de BBC spreekt. De hele dag hadden we dansers en choreografen aan de lichttafel staan met vragen en wensen. Als de Franse danser aan een Finse technica uit moet leggen dat er eerst een wachttijd van tien seconden moet komen en dan een in-tijd van een minuut, maar dat het wel afhankelijk is van wat ze dansen, dan kan je je voorstellen dat er meer dan één poging voor nodig is.

Met vier gezelschappen en maar één dag de tijd is er weinig speling. Bij het overleg vanochtend vroeg ik of iemand anders dan ik de boeman wilde spelen. Op die manier kan ik makkelijker een creatief proces begeleiden en kan iemand anders roepen dat er écht nog maar tien minuten over zijn. Een van de dames wierp zich op en werd direct tot de Time-Bitch benoemd. Ik vroeg haar om aan het begin van iedere sessie aan de dansers te vertellen dat zij over de tijd ging. 

Dus komt ze bij het tweede clubje binnen en roept met een zeer luide stem, in een bijna lachwekkend zwaar Argentijns accent. "Pay attention, I am the bitch time!".
De dansers keken haar wat geschrokken vragend aan:"What are you?"
"Oh I mean: The time bitch!" Hilariteit alom.

De rest van de dag kwam die natuurlijk regelmatig terug. 
"Do you know what time it is? It's Bitch Time!"
Is it Hammer time? No no no!
Is it already dinnertime? No no no!
It's Bitch Time!

Ach je had er bij geweest moeten zijn.
Of niet natuurlijk, je kan ook normaal werk hebben, 
met allemaal Nederlanders.
Da's ook gezellig, kan je samen over het weer zeiken.

Ja 't is wa, mi al die regen,

ja, nou, zeker.

En 't go nog erger worre ok nog!

Oh ja, is dat echt? 

Binnenband

Op Marktplaats kwam ik deze advertentie tegen:

-

Wil jij graag dat mensen tegen je zeggen: 'Zo, jij hebt het proffesioneel voor elkaar'. Koop dan deze lichten van Yongnuo. Een chinees merk waar je waarschijnlijk nog nooit van gehoord hebt. Geen stress, ik ook niet, maar ze doen het super goed.  Ze mogen weg voor €25,00 per stuk, zodat ik mijn vader kan verassen met een nieuwe binnenband voor zijn racefiets.

-

Daar heb ik niks aan toe te voegen, 

behalve een foto van een mistige polder

Beving

Omdat de fotograaf van dienst met griep onderuit lag viel ik in. Of ik Joep Beving op de foto wilde zetten. Toch een vrije avond, kleine moeite. Eerder op de dag al gecheckt of er een liftfoto in zou zitten, maar dat was geen optie. En trouwens ook geen optie om vooraan bij het podium te fotograferen, maar alleen tijdens de eerste drie nummers van achter uit de zaal. Mijn motivatie erodeerde rap. 

De grote zaal bleek met vierhonderd stoelen en krukken gevuld te zijn en het podium, het podium stond ook in de zaal. Huh? Een paar podiumdelen waren voor het vaste podium op de vloer gezet en daarop stond een piano. Drie peertjes hingen daar boven bij wijze van lichtshow. Eerst koffie.

Keurig op tijd komt ie op, groet het publiek en speelt een stukje. Heel zacht. Zeker voor poppodium begrippen hééél zacht. Het publiek wat net iets later binnen kwam en zag dat er op het balkon nog wel zit plekken liep de trap op. SPRUT< SPRUT<SPRUT<SPRUT. Het maakt geen moer uit hoe zacht je loopt, als de trap nog plakt van het bier van het laatste feestje, dan maak je herrie. Herrie die normaal daar niemand hoort, maar nu gruwelijk gênant was. Verstoord keken andere bezoekers om.

Ik drukte een keer af en hoorde de echo van mijn sluiter ongeveer terugkaatsen van de andere kant van de zaal, terwijl mijn camera al op stil stond. Oké, niet bewegen met mijn fototas, niet afdrukken, niet te hard ademen en zeker niet de trap op lopen. Nummer klaar, Joep draait zich om en begint te praten. NÚ. Nu de trap op om een overzichtsfoto te kunnen maken. Hij vertelde dat ie pauze had gehad en dit de eerste show van het jaar was. Zondag moet ie naar Groningen en daar zag ie nog al tegen op. Gezien de gebeurtenissen van afgelopen week. En zeker met zijn achternaam. Hij vroeg het publiek niet na ieder stuk te klappen, dat koste te veel tijd. Tijdens zijn praatje kon ik een paar foto's maken, inzoomen, uitzoomen, groothoeklens beetje afwisselen en daar ging ie weer. 

Ik sloop naar de andere kant van het balkon om nog een foto te maken van een spelende pianist en dan zat het er wel op. Maar wat volgde wat zo zacht dat dat helemaal niet kon. Wachten op een gepast moment om de zaal uit te gaan was de nieuwe strategie. Tijdens massages heb ik wel eens gevraagd of de muziek uit mocht. Van die hersendode trage tingeltangel muzak. Dat mocht toen. Toen wel. 

Joep Beving speelt piano in de traditie van Arvo Pärt, Erik Satie en Phillip Glass. Muziek waar het kruidenthee drinkende deel der natie onder het genot van een biologische blankhouten wierookstaaf op weg kan zeveren. Muziek die, als je wacht op een gepast moment om de pleiterik te maken, heel bijzonder blijkt. Namelijk vanaf de eerste tonen klinkt ieder stuk alsof het bijna af is, bijna. Nog één trage noot die uitsterft. En dan nog een. En de laatste. Ik sta al schrap om de plaktrap weer af te dalen. Nog één noot. Minutenlang duurt het einde van ieder nummer. En dan, als het echt zo lang stil is dat het wel afgelopen moet zijn, begint ie aan een nieuw stuk. En klapt het publiek op zijn verzoek niet.

En dat drie keer. Zelden was ik zo opgelucht dat er uiteindelijk applaus klonk. 
Trap af, 
deur door, 
zachtjes dicht want het applaus was bijna op 
en ik sta op de gang. 
Victorie!
Adem uit.

Tuinaarde

Een rondje door de zaak leverde niks op. De Boerenbond was duidelijk niet de juiste winkel hiervoor, dus ik liep weer richting uitgang. Een jongen met een Boerenbond trui keek me heel traag aan en mompelde "Kanikietsvoorudoen". Hij stond naast een stapel met zakken tuinaarde. Een daarvan was een stukje opengescheurd. de aarde die daar uitpuilde had meer uitstraling dan de jongen die me aansprak. Ik wist ook niet dat je je schouders zo ver naar voren kon laten hangen en niet tegelijkertijd met zwart geverfd haar op The Cure aan het dansen kon zijn. Maar het kon. Ik vond het niet aardig om hem te negeren en antwoordde.

"Ik zoek een plastic vuilnisbak, zo een waar ik een grote zak in kan doen." 
Hij keek me aan zoals een koude frikandel in de mayo kan liggen.
"Eenvuilnisbak" 
Verder gebeurde er niets.

Ineens viel me op wat er voor kakmuziek aanstond.
Seconden tikten weg.

Net voor ik hem wilde bedanken en naar buiten wilde lopen, bewoog hij. Ik volgde.
Hij sjokte naar de afdeling werkkleding, ik volgde hem, hij bedacht zich en liep naar de afdeling diervoer. Daar stokte het proces. Opeens maakte hij geluid. 
"JASPER" riep ie onverwachts hard over een stelling met hondenriemen uit. Jasper hobbelde onze kant op. De zak tuinaarde keek me aan om duidelijk te maken dat ik mijn vraag aan zijn collega kon stellen.

Ik speelde mee en stelde mijn vraag opnieuw.
Jasper verzonk in gepeins.
Hetzelfde schijtnummer droop nog uit de speakers in het plafond.
"Nee" zei Jasper en hij zakte weer weg in zijn eigen wereld om meteen terug te veren met "kgloofniedawedahebben". Hij staarde even naar de vloer en hij hobbelde verder.
Ik groette de tuinaarde en liep toch maar naar buiten.

As ge 't nie wit.

pur of kit

Nat

Raar volk. 

In de zomer: zonnetje, twintig graden, geen hond. 

Vandaag:  Koud, dikke wind, nul graden, druk.

Sinds de opening van de nevengeul van de Waal zag ik er niet zo veel mensen. In de file kwamen ze er heen. Naar het water kijken. Nou was er ook meer water dan de rest van het jaar. Zoveel dat de inlaat niet meer te zien was. Alleen de verkeersborden op die dijk die waarschuwen voor draaikolken en dat je daar beter niet kan gaan zwemmen kwamen nog boven het water uit.

En natuurlijk hielp de zon een handje voor het toeristische gevoel. Ik hoorde dat er in december tien zonuren waren. Tien. In een maand. En dit jaar had ik mijn zonnebril ook nog niet uitgepakt. Dus al vriezen de oren van je kop: De zon schijnt: Wij gaan wandelen.

Ook op de dijk in de Ooij was het filerijden tussen de wandelaars, fietsers en skaters. Flitsers en statieven mee in de hoop nog een knol tussen de ogen te kunnen flitsen, maar die hadden zich verstopt. Vanwege het hoge water staan ze niet op de gebruikelijke plekken. Van overheidswege zijn ze naar 'hoger gelegen gebieden' gebracht. 
Goed voor de knollen, jammer voor mij. Ik trok mijn capuchon nog maar eens aan en telde mijn zegeningen.

New Cool Collective

Mooi op tijd vertrokken, meteen een plek in de volle fietsenstalling gevonden, attente kassamedewerker maakt voor opening de deur even voor me open, bouw mijn spulletjes op in de lift, monitortechnicus staat model, kleinigheidje aanpassen, alles werkt, mooi. Nog een paar melige foto's met meer collega's. Koffie. Kort overleg met hun tourmanager. Nee hoor, ik heb geen kwartier nodig, met twee minuten ben ik heel tevreden. 

Strak op tijd zeven muzikanten in de lift. Ik druk al een paar keer af, we wachten op de percussionist, Jos de Haas, die door de rest Tosti Kaas wordt genoemd. Daar is ie. Ik druk een keer, prima, nog eens. Geen flits. Nog eens, weer niet. Kak. Trigger uit en aan. Niks. Los van camera, camera aan en uit, weer vast, niks. KAK. Ik verontschuldig me voor mijn gepruts en wens ze een prettige wedstrijd. De manager maakt duidelijk dat ze moeten blijven zitten en dat ik de tijd heb om het te fixen. Maar ik heb geen idee hoe. Besluit er een paar zonder flits te maken en bedankt ze opnieuw en wens ze een fijne avond.

Thuis zie ik dat twee muzikanten hun ogen dicht hebben op de enige waar ze allemaal op staan. Grrr. Maar heb ik er een die er op lijkt? Ja. Om er toch wat van te maken besluit ik te smokkelen. Beetje knippen en plakken, uitrekken en gummen. Mooi. Zo hebben ze alsnog allemaal hun ogen open. Geen hond die dat ooit gaat weten of zien. Nou ja, alleen de extrabelegen lezers dan. Maar jullie vertellen dat toch niet door?

Feestneuzen

Wat begon als een bescheiden verjaarspartijtje liep al snel uit de hand. Ter verhoging van de feestvreugde waren er feestneuzen uitgedeeld maar die bleken niet betrouwbaar. Al snel gingen ze hun eigen gang. Op de gekste plekken drongen ze zich op. Een van de bezoekers werd in beide ogen geraakt. Hulpdiensten hebben hem naar de eerste hulp gebracht. Een andere bezoeker kon een losgeslagen neus net de baas en heeft deze met een koekenpan tot bedaren geslagen. Drie clownsneuzen besloten zelf een jongleer-act te doen waarbij een flink gedeelte van de flessen op tafel het moesten ontgelden. Deze zijn later ingerekend. Het feestje is vroegtijdig tot een einde gekomen nadat alle neuzen verzameld zijn en in een container afgevoerd werden. Er wordt gekeken of er juridische stappen mogelijk zijn tegen de fabrikant.

երջանիկ նոր տարի

Ik wens alle extrabelegen lezers een onregelmatig, onnozel en onbeperkt 

2018

Sneu

Of het aan de opwarming van de aarde lag,

of dat de kerstsfeer behoorlijk weg geregend was

weet ik niet.

Maar wat ooit een grote verassing was

eindigde nu wel heel sneu.

De Mooiste Platen Van 2017

Dit jaar leerde ik veel oudere platen kennen, platen van voor 2017. Bandjes die ik voor de eerste keer zag, of over hoorde en dan gaan luisteren wat ze opgenomen hadden. Een ontdekkingstocht die voorlopig niet op houdt. Gelukkig kwam er dit jaar ook veel moois uit. Heel veel. 

Zo luisterde ik af en toe naar: 

And so I watch you from afar - Endless Shimmering

Cognizance - Ether Of The Void

Conor Oberst - Salutations

Crippled Black Phoenix – Budapest Vigilante Sessions

Crippled Black Phoenix - Horrific Honorifics

Darkest Hour - Godless Prophets And The Migrant Flora

Dead Cross - Dead Cross

Fred Eaglesmith - Standard

James Elkington - Wintres Woma

John Frum - A Stirring in the Noos

Offa Rex - The Queen of Hearts

Passenger - Young as The Morning, Old as The Sea

stef kamil carlens - stuck in the status quo

Steve Earle & The Dukes - So You Wannabe an Outlaw

Slaid Cleaves - Ghost on the Car Radio

Troldhaugen - Idio Syncrasies

Universal Hippies - Dead Hippie's Revolution

Völur – Ancestors

Willie Nelson - Gods Problem Child 

Dead Lord

Maar liever nog naar:

All Them Witches - Sleeping through the war

Ani DiFranco - Binary

Bruut - Superjazz

Chon – Home

Dead Lord - In Ignorance We Trust

John Moreland - Big Bad Luv

Ne Obliviscaris – Urn

Spidergawd – IV

Stuff - old dreams new planets

The Erkonauts – I Shall Forgive

Queens of the stoneage - Villains

Als beste van het jaar blijven dan over (ook in alfabetische volgorde)

Met inderdaad overal een videolink om het de lezer makkelijk te maken.

Nooit van de naam gehoord? Gaat luisteren!

Amenra – Mass VI (Video)

Zwart. Zwaar. Hevig. Traag. Prachtig. Mooi. Niet. Lullen. Zelf. Luisteren.

Archspire - Relentless Mutation  (Video)

Op de sticker op de hoes staat als aanprijzing van de plaat: "Archspire come crashing in with inhumane machine gun-like vocals, searingly fast riffing & godlike drumming. The future of tech death metal is here!" Klinkt overdreven maar waar is waar. Behalve over dat drummen. Geen idee welke god zo dubbele bass kan spelen.

Elder - Reflections of a Floating World (Video)

Gewoon fijne stoner. Ze nemen de tijd, rocken lekker door, spelen fijne liedjes. Plaat die er de eerste keer niet niet uitspringt, maar na de twintigste keer nog niet verveelt.

Father John Misty - Pure Comedy (Video)

Op Down The Rabbit Hole zag ik hem voor het eerst. Arrogante flikker met een kapsel en een pak aan. Maar wel fascinerend figuur. Mooie, heel cynische liedjes en een serieus goeie band er achter. 

Father John Misty

Horisont - About Time (Video)

Klassieke hardrock uit Zweden. Mét strakke broeken, gilletes en stoere pasjes op het podium. Met heel veel plezier zag ik hun show in Merleyn. Fijne muziek voor lange ritten. 

Igorr - Savage Sinusoid (Video)

Fokking geniaal. Helemaal fokking geniaal. Gestoorder dan dit kom je ze weinig tegen, maar beter dan dit ook niet. Igorrr mixt Franse volksmuziek met barok, Balkan, elektro, metal en jungle. Heerlijk. Als het de eerste keer wat chaotisch klinkt: gewoon opnieuw aanzetten. En dan nog eens.

Igorrr

Motorpsycho - The Tower (Video)

De Noren doen het weer. Met een andere drummer maakten ze een prachtplaat. Het rockt, het swingt, het is helemaal Motorpsycho. De enige band die zowel als de Beach Boys als als Motörhead kan klinken binnen een nummer.

Motorpsycho

Mutoid Man - War Moans  (Video)

Eigenlijk nog niet vaak genoeg gehoord om zeker te weten, maar ze maakten meteen zoveel indruk dat ik de plaat bestelde. Dikke rock, goeie strot. Zware sound. En echte liedjes. Volgens mij verdienen ze hier wel een plek.

Sam Baker - Land Of Doubt (Video)

Sam doet gewoon wat ie doet. Hele mooie liedjes stotteren. Beetje op zijn gitaar pielen. Dit keer af en toe met blazers erbij. Af en toe bloedstollend mooi. Over twee weken op tour in Nederland

Shobaleader One – Elektrac (Video)

Op het Valkhof festival lieten ze zien dat ze het echt kunnen. De plaat is een live-registratie en in het echt was het zeker net zo strak. Vroeger bracht de bassist onder de naam Squarepusher leipe jazzy Drum and Bass platen uit. Nu speelt ie met band dezelfde nummers, maar dan met minder elektronica en meer handwerk.

Tony Allen – The Source (Video)

Tony drumde vanaf 1968 tien jaar in de band van Fela Kuti. Hij is nu 77 en maakt nog steeds hele fijne muziek. Afrobeat, jazz. Relaxed en mooi. Fijn op een zomeravond, maar net zo goed onder de kerstboom.

Vipassi – Sunyata (Video)

Death metal meets jazz. Druk, melodisch en instrumentaal. De band bestaat bijna helemaal uit leden van Ne Obliviscaris, Australisch bandje wat ook lekker buiten de lijntjes kleurt met een viool in de basisopstelling.

Hard

Na een paar weken enkel theater en geen rock'n roll schrok ik van het volume.

Ze zaten midden in de soundcheck, het zaaltje was nog leeg en alles trilde.

Cameratas aan de kant. Eerst doppen in. Dat hielp.

Drie bandjes op mijn laatste werkdag van het jaar.

Er zijn beroerdere manieren om de kerst in te gaan.

De Hel

Waar Dante destijds uitgebreid de tijd nam om de negen cirkels van de hel te  beschrijven, mocht ik het vandaag in levende lijve meemaken. Eerlijk is eerlijk, ik lig niet tot het einde der tijden te creperen in een brandend braambos, maar het was evengoed een ervaring die je je beste vrienden nog niet gunt.

In oktober maakte ik afspraken over wanneer ik zou komen werken en lette ik niet op feestdagen en andere onzinnige verstoringen van de winkeltijden. Deze week doemde kerst opeens op in mijn agenda en ik zag bij de super in het voorbij gaan een poster met dagen en tijden wanneer ze dicht zouden zijn. Kak. Alleen vanochtend had ik nog als optie om te gaan. Op mijn lijstje stonden geen ragoutbakjes, stol of ironische kersttruien, maar eten. Gewoon eten. Want allemaal leuk en aardig dat de halve wereld doet alsof er wat te vieren is, uiteindelijk moet ik toch gewoon eten. En als kerst op de meest onhandige dag in de week valt lijkt de goegemeente meteen maar voor een maand boodschappen te moeten doen.

Al met al stond ik dus vanochtend in het voorgeborchte. In de file voor het parkeerterrein van de super. Een hele grote super. Eenmaal daar bleken verkeersregels afgeschaft en Turks toeteren ingevoerd. Naast mij parkeerde een BMW over twee net vrijgekomen plekken tegelijkertijd. Dan kon ze blijkbaar makkelijker uitstappen. Waar normaal winkelwagentjes staan lag nu slechts wat kapot glas. Bij de ingang kon ik een wagentje afpakken van een bejaarde man. 

Helm op, kniebeschermers aan, machette uit het holster, ik stap naar binnen.

Krijsende kleuters, incontinente bejaarden, een omgevallen kerstboom, ik was wel binnen in het winkelcentrum, maar nog niet eens door de poortjes van de supermarkt. Wat volgde is nauwelijks te beschrijven. De hel in al zijn verschijningsvormen tegelijkertijd, maar dan met kerstmuziek en kinderkoren erbij. Terwijl ik me door de groenteafdeling vocht bedacht ik me dat een maandje Guantánamo Bay nu zo gek nog niet zou zijn. Er even tussenuit. Lekker waterboarden. Beter weer ook daar.

Van de tocht via het brood, koelwaren, kaas en drank zijn slechts flarden blijven hangen. Bing Crosby, kots, rollades, Wham, bloed en bevroren frikandellen.

De dreigementen bij de kassa die ook op een handgemeen uitliepen staan me nog helder voor de geest. Wat een impact kan een bevroren kalkoen op een achterhoofd hebben!

De twee flessen advocaat (extra dun) die ik in alle consternatie vast achterover geslagen had begonnen te werken. De scherpe randjes van het weer weggeraken van de parkeerplaats werden ermee gladgestreken. De blikschade helaas niet. Zo'n kinderwagen bleek nog verrassend lelijke krassen op een bumper te kunnen achterlaten.

Maar eten had ik.

En eten zal ik.

Volgend jaar ga ik de dag na Sinterklaas al blikvoer en kaas halen.

Genoeg om tot ruim na oud en nieuw mee te overleven.

Ik stouw mijn vriezer vol, ver voor de eerste pepernoot in de winkel ligt.

Want als ik de hel nog eens van dichtbij wil zien, 

dan ga ik wel op tweede paasdag naar de meubelboulevard.

Bruin

Zag ik vorige week een grijze slaapkamer,

vanochtend viel me de vloer van mijn binnenplaats op.

Meteen zaten The mamas and the papas 

in mijn hoofd gebeiteld.

"All the leaves are brown

and the sky is grey"

Grijs

Met de was aan de waslijn

had mijn slaapkamer

ook opeens

fifty shades of grey

Twijfel

Tegen de tijd dat mijn bevroren vingers het touw niet meer los kregen,

van de steigerpijpen die op de imperial zaten, 

omdat ze niet in het busje pasten,

maar wel eerst van de zolder 

op vier hoog naar beneden waren gesleept,

samen met een zooi podiumdelen

en een indrukwekkende verzameling

 antieke dan wel kapotte theaterspots,

begon ik een beetje te twijfelen

of dit werkelijk de beste dag was 

waarop we deze klus konden doen.

Five inches

"Five inches of snow and the country goes down? We got that for breakfast, laughing. Five inches!" Fred Eaglesmith kon er jaren geleden op tour in Nederland niet over uit. Een sneeuwbui en alles liep vast. Files, geen treinen, complete puinhoop. Nou was het vandaag zondag en hoefden veel mensen niet van huis, maar een bende werd het even goed. We zijn er niet zo aan gewend als in Canada. Morgen schijnt er meer sneeuw te komen. En is het maandag. Jammer dat Fred net weer weg is uit Nederland, anders kon ie weer lekker te keer gaan.  

Jaloers

We liepen het trapje af en daar zat ie. Kaal, begin veertig, met twee lelijke kinderen een hele saaie vrouw. Nee dat zijn geen vooroordelen, in alles ademde ze saaiheid. Hij ook. Beetje type salarisadministrateur bij een groothandel in kantoorbenodigdheden. We keken elkaar kort aan, even was er contact. Iets in zijn blik zei dat hij graag wilde ruilen. Dat snapte ik wel, maar dat zag ik niet zitten. 
Wij hadden net met z'n vijven lekker gegeten. Vier technici en een stagiaire in een prima Italiaans restaurant. Zonder luidruchtig te zijn straalden we waarschijnlijk wel uit dat we het naar onze zin hadden. Een jaloerse blik van een kale man, dat was het.

Wist hij veel wat wij aan het doen waren.

Een jaar of vijftien geleden kwam ik in een schouwburg ten noorden van Zwolle. In een bedompt hok zonder daglicht zaten de technici smerige koffie te drinken en te vertellen hoeveel jaar en hoeveel maanden ze nog moesten tot hun pensioen. Voor mij was het mijn eerste theatertour en ik verbaasde me over het gebrek aan levenslust bij de mannen. Een jaar later kwam ik daar weer en ja hoor, daar zaten ze weer, te zeiken op alles. En te vertellen hoeveel jaren en maanden ze nog moesten. Ik nam nog maar een slok gore pleur. Toen we eindelijk aan de slag konden en ik vroeg of de fietsen die op het hele smalle zijtoneel geparkeerd daar weg mochten kreeg ik de wind van voren. Daar zetten ze immers altijd hun fietsen neer. Dat het een slecht ontworpen klote theater is, konden ze niets aan doen, maar dit ging me te ver. Zonder verder in discussie te gaan heb ik de fietsen bij de artiesteningang op straat gezet.

Vanochtend kwamen we daar weer aan. In hetzelfde bedompte hok zaten ze. Weliswaar een ander behangetje, maar nog steeds had niemand de moeite genomen om in de nooduitgangdeur een raampje te maken. Nog steeds stond er de Douwe Egberts automaat die gloeiend hete hondenkots in je bekertje spoot. We schoven aan en wisselden wat algemeenheden uit.  "Dit is mijn laatste jaar hier, dan heb ik er 42 opzitten en ga ik met pensioen" zei de oudste toen er weer een stilte viel. Als ik een klomp had gehad was ie gebroken. Even twijfelde ik om te vertellen wat ik daar vijftien en veertien jaar geleden hoorde. Maar ik kon het niet voor me houden. Nee, dat was hij niet geweest, maar hij wist wel welke collega's dat geweest moesten zijn. Ja, die klaagden wel veel. Maar hij had dat nooit gezegd. Ik dacht er het mijne van, klokte de laatste slok maagzuur naar binnen en ging maar eens aan de slag. Het zijtoneel was leeg. In het hok naast het toneel waar de chauffeur de kleedkisten al had neergezet stond ie alsnog:

En die kale man in het restaurant. 

Zou die blik nog zo jaloers geweest zijn 

als ie wist wat we eigenlijk aan het doen waren?