Tien dagen

Daar sta je dan. Met je petje op en je gitaar om. Het zaaltje stampvol en iedereen staat te lullen. De geluidsman geeft je ook niet het voordeel van de twijfel en houdt het volume bescheiden. Iedereen heeft de tijd om bij te kletsen. Voor de vorm wordt er aan het einde van een liedje nog even geklapt, maar verder ontbreekt iedere aandacht. Gelukkig is het maar vijfentwintig minuten. Gelukkig nog maar een nummer. Dan kan de gitaar in de koffer. Morgen weer een dag. Morgen weer een ander zwart hok om vijfentwintig minuten te spelen. Nog wel 380 kilometer in het busje met het hoofdprogramma. En met een beetje pech weer met hun bassist een hotelkamer delen. En die snurkt, die bassist. De keuze om er voldoende drank in te mikken om daar geen last van te hebben is verleidelijk. Maar  met een dikke kater 380 km in een busje is geen goed plan. Nog tien dagen. Even doorbijten. Dan weer terug naar gezin en kantoor. Naar mensen die hem zullen vragen hoe het in Europa was. Die wilde verhalen verwachten en niks weten over snurkende bassisten. Nog tien dagen.

Chris

Ergens halverwege het acht uur journaal zap ik er in. Een zanger staat op het podium te schreeuwen. Gefilmd met een telefoon. Wat vreemd dat dit in het journaal zit. "Het is de laatste keer dat hij optrad, gisteravond in Detroit, Chris Cornell is tweeënvijftig jaar geworden". He? Een korte Google-actie leerde dat hij zich op hing in een hotelkamer in Detroit.

Stom.

I'm burning diesel, i'm burning dinosaur bones

Doe mij een lol en luister dit nummer, 

of, als dikke gitaren niet je kopje thee zijn, 

luister de cover die Johnny Cash maakte van een ander nummer van dezelfde plaat.

You wired me awake

and hit me with a hand of broken nails

Da's toch poëzie?

Opnieuw

Zouden ze het weer doen? Zouden ze opnieuw er een zootje van maken?
Zou het jaar vier op een rij worden waar de Oerol-vriendenvoorverkoop een technisch drama werd? Na bijna traumatische ervaringen de afgelopen jaren zat ik weer tot de tanden bewapend voorbereid om kwart voor acht klaar. Programma bestudeerd, lijstjes gemaakt. Overlegd met medepassagiers. Ideaal lijstje gemaakt. deze twee keer, die een keer. Backup lijstje gemaakt. Alles geprint en op het scherm binnen handbereik. Op allebei de schermen de codes klaar. Nog een paar minuten. Opvallend genoeg blijkt de secondeteller van mijn laptop 8 seconden voor te lopen op die van mijn desktop. Klokslag acht uur inloggen. Nee, nog niks, op de andere dan? Nee ook niet. Opnieuw. 585 wachtenden voor me, op de andere, opnieuw, 1135 wachtenden. Oké. Wachten. 

Iedere dertig seconden tikte het nummer naar beneden en om elf over acht was ik binnen! Eerste kaarten, code, prijs. Volgende. Hoezo hier afrekenen? Ik wil nog lang niet afrekenen en ik wil zeker niet een scherm terug. Pas na vier keer op een neer klikken zag ik een kleine knop met 'verder winkelen' Yes! Volgende voorstelling erbij, ik ga goed, volgende ook en meer, nieuwe code invoeren, ook goed. Binnen tien minuten heb ik een hele Oerol aan tickets bij elkaar geklikt en afgerekend. Precies zoals ik het wilde. Niets uitverkocht, geen gedoe. Mijn hartslag kan weer terug naar gezond. Deze hobbel is genomen. Sinds de voorverkoop digitaal is geeft het ieder jaar genoeg stress om een goede reden te hebben snel weer naar Terschelling te gaan. En komt dat mooi uit, daar heb ik net kaartjes voor gehaald!

Nijlpaarden

In de dierentuin hoorde ik een variëteit aan dialecten en accenten. Het Drents was niet eens oververtegenwoordigd, dat was vooral het Duits. Terwijl ik naar de nijlpaarden stond te kijken kwam er een spichtig meisje naast me staan. Na alle domme opmerkingen die ik het laatste uur om me heen gehoord had was het een verademing om even stilte te horen. En het gesnuif en gespetter van de monsters onder ons. Gespetter vooral leuk omdat ze hun oren onafhankelijk van elkaar droog schudden terwijl ze boven water komen. Of ze iets recht te zetten hadden, of dat het spelen was weet ik niet, maar ze hadden een aardige imitatie van een reuzenflipperkast onder water in huis. Gelukkig ging er niemand op tilt.

Een net zo spichtig jongetje kwam er verveeld naast hangen. Voor ie goed en wel naar de nijlpaarden had gekeken zegt is op een pesterige toon:"Das sind deine verwanten".
Het meisje kijkt niet op of om, maar antwoord op de automatische piloot:"Halt dein Maul". 
Hij is er al weer vandoor, hier valt niets te winnen. 
Mooie taal om elkaar af te zeiken, dat wel.

Uit

Twee uit twee. Net als gisteren zag ik vandaag een voorstelling die ik met veel plezier bekeek en geen  moer van begreep. Er was vast een verhaal, maar daar had ik geen last van. Het hielp dat er net als gisteren maar een paar regels tekst in zaten, die hier overigens niet eens door de acteurs uitgesproken werden. Abbatoir Fermé speelde L.A. Play en ik was blij dat ik het niet op hoefde te ruimen. Ze maakten er weer een fijne bende van en het voordeel van een kaartje kopen is dat je niet hoeft schoon te maken achteraf. In plaats daarvan dronken we een biertje. Eigenlijk wel zo leuk.

Coco

Sorry!
Ja echt.
Het paste niet. 
Met name werk weerhield me van een blog bij te houden.
Werk wat ook geen leuke blogjes op zou leveren.
Maar dat was tijdelijk. Vandaag weer werk zoals ik het graag doe.
in de kleine zaal, met een leuk clubje theater maken.
Touwtje hier, lampje daar, bakkie koffie in de zon.
Wat sterke verhalen tussendoor en uiteindelijk een hele mooie voorstelling.
The Ulrike Quade Company kwam met Coco Chanel op bezoek.
Mooi licht, goed geluid, fijn poppenspel.
Ook een voorstelling waar ik geen moer van begreep, 
maar die wel boeiend en mooi was.
Dit soort werk doe ik graag,
en er valt nog wat te bloggen ook.

George Clinton

Het vermoeden was er al wel. het vermoeden dat dit gezelschap misschien lastig te fotograferen zou zijn. Alleen al omdat ze nauwelijks in de lift passen. En omdat niemand zeker wist hoeveel leden de band eigenlijk telde. Schattingen varieerden van 10 tot 22. Dat klopte ook. Komt een band doorgaans samen uit de kleedkamer, maken ze een foto in de lift, gaan ze het podium op. Hier druppelden ze een voor een, of in groepjes naar beneden. Gedurende twintig minuten vulden ze het podium. In het voorbij gaan wist ik er toch nog een stel te strikken voor een snel portret.

Weekend

Twee dagen prijs. Spelen met licht.
De ene op een bijzondere locatie, de andere met een oude bekende.
Gisteren hingen er boven het podium al lampen.
net iets groter dan ik gewend ben, 
maar mooi genoeg er een lamp op te richten.

Die lampen hoefde ik niet eens zelf aan te doen, 

dat werd voor mij gedaan.

De akoestiek en de omgeving maakte het harp-gepingel een stukje draaglijker.

Vandaag Fred Eaglesmith op bezoek.

Even twijfelde ik of ie erg gekrompen was.

Maar het viel mee.

Er was wel een baard bij gekomen sinds ik hem de laatste keer zag.

En hij bleek getrouwd met de tante die vorige keer ook al erg aanwezig was

Fijne show, veel moppen en andere slechte grappen.

Mooie liedjes, kippenvel achter de lichttafel.

Mooi werk heb ik toch.

Steil

De Stikke Hezelstraat is best steil. Steil genoeg om er vorig jaar een waterglijbaan neer te leggen en mensen naar beneden te laten spetteren. Steil genoeg om een kleuter die zijn bal liet rollen hard op zijn gezicht te laten gaan. Even later reed er een man, schraal, oud, versleten en opvallend vrolijk. In iets wat meer op een campingstoel dan op een rolstoel leek. Zo'n ding, klein motortje, hele kleine wieltjes en een stoeltje op een plastic plaat. Ratelend ging ie naar beneden. Ondertussen luid zingend, met een stem net zo hoog en vals als Neil Young destijds:"Like a cowgirl in the sand". 
Grote glimlach toen ie zag dat ik het herkende. Mijn dag was weer goed. Die van hem ook.
Thuis ome Neil nog maar eens aangeslingerd. Luister en huiver: deze

en een ongerelateerd plankje

Fred

Fred Eaglesmith komt weer langs. En hoe. Weer twaalf shows in Nederland.

En zoals het hoort bezoekt ie weer metropolen als Lage Vuursche, Spijkerboor, Ospel en Bakkeveen. Voor de duidelijkheid, dat zijn niet de namen van de zalen, maar de plaatsnamen waar de zaal of kroeg is. Gelukkig speelt ie ook in de buurt, komende zondag bijvoorbeeld in Lux, in Nijmegen. 

Het is toch al snel tien jaar geleden dat ik een show van hem belichtte. Leuk om weer eens te doen. Benieuwd met welke band ie nu komt en of we een show met veel liedjes of veel tekst krijgen. Ik gok het laatste, want het publiek zit en zal daarmee stiller zijn. Doorgaans komen er dan meer verhalen uit Fred. Voor degene die hem vaker zagen hoef ik niets uit te leggen, voor de rest is het een prima manier om je zondagmiddag door te komen brengen. 

Fred met hoed, vier jaar geleden

Avery Sunshine

Als huisfotograaf kom ik zo nu en dan bij concerten terecht die ik anders achteloos overgeslagen had. En dat zou toch jammer geweest zijn vanavond. 
Ik stap de tl verlichte zaal in als de soundcheck nog bezig is. Geen band, slechts een zingende pianiste en een gitarist. Avery Sunshine speelt in Merleyn. Ze zit hard en hartstochtelijk te zingen. Ogen dicht, rose-gestifte lippen ver open. De meeste soundchecks die ik zie zijn tamelijk zakelijk. Er moet gewerkt worden. Van jonge bandjes is het nogal eens chaotisch, die spelen door elkaar en luisteren nergens naar. Als ze wat ouder worden en genoeg op hun flikker hebben gehad van geluidstechnici groeit de discipline meestal. Misschien spelen zenuwen ook vaak een flinke rol. Zij had daar allemaal niets mee te maken. Zij zat gewoon lekker muziek te maken en te genieten, vol overgave. 
Een fijne afwisseling.

De soundcheck is klaar, ze stapt van het podium. Ik geef haar een hand, stel me voor en zeg dat dat genieten opvallend en aanstekelijk is. Ze vliegt me ongeveer om mijn nek. Ik was "So lovely"en "So sweet". Een fijne afwisseling. 

Het publiek komt binnen. Duidelijk fans. Een groep vrouwen staat meteen vooraan. Die hebben Avery duidelijk al vaker gezien. Avery pakt telefoon en maakt en selfie met de groep."'Specially for my mamma!" Gejuich, gelach en de show moet nog beginnen.
Dat doen ze dan ook maar meteen. Jazz, R&B, Soul, ze mixt het met het grootste gemak en het publiek vreet het op. 

Naast me, vooraan bij het podium staan een paar big black mammas die bij De Wereld Draait Door iedere keer aanschuiven als er over zwarte muziek gesproken wordt. Al snel nemen zij onversterkt en vanuit het publiek de tweede of derde stem voor hun rekening. Avery introduceert hen als "My back-up singers who I can't pay tonight". Het publiek smult. Maar goed dat ik foto's maak. Zo kom ik nog eens ergens.

Mode

De laatste maanden duikt het overal op, het VHS/Camcorder/versleten video -beeld-effect.

In clips, op flyers, logo's en ook in de film die ik vandaag zag, 20th Century Woman. Overigens een aanrader, die film. Zal dat effect per ongeluk in den mode zijn, of zijn jonge ontwerpers nu zo jong dat dat het beeld van hun jeugd is? Niet de uitgebleekte kleur van instant Polaroids, zoals die een paar jaar geleden als een laf sausje over veel foto's gegoten werd. Waarschijnlijk nostalgie van ontwerpers net een paar jaar ouder dan die van nu. 

Zal de volgende de 8 bit computerstijl zijn? En dan de eerste generatie 3d spellen-look?

Net als bij mode in kleding onderscheiden modieuze ontwerpers zich ook door zich precies aan te passen aan hun omgeving. Even met z'n allen naar links, dan weer samen naar rechts. Lekker overzichtelijk. Gelukkig zijn er ook beeldmakers die niet met het getij mee dobberen, maar zelf keuzes maken. Heel fijn en hard nodig. Zonder hen zou de grauwe eenheidsworst het winnen en daar wordt niemand beter van.

Als je grote broer gekke bekken kan trekken, 

dan kan je dat zelf natuurlijk nog beter

Maat

Die ringen waren een hint, 

de grill een aanwijzing, 

het type auto een bevestiging.

Maar op de nummerplaat stond gewoon de maat 

van de piemel van de eigenaar.

Niet saai

Saai?
-Nee niet saai.
Niet een beetje?
-Nee, nu niet.
Wat dan?
-Afwisselend, dat wel
Want?
-Vanochtend de directie van Gelders Orkest en Musis/Stadstheater op de foto, 
vanavond Metals uit Andorra.
da's niet saai.
Nee, dan valt het wel mee.
-Inderdaad.

Er was overigens weinig aansporing nodig om de bassist zijn pens te laten zien

Service

"Het scheelt toch de verzendkosten en ik weet dat ik 'm anders volgende week alsnog ga bestellen". Zo overtuigde ik mezelf een dikke maand geleden op een fotografiebeurs om een collapsible beauty dish flash diffuser aan te schaffen. (Voor de niet foto-nerds onder ons: een inklapbare cirkel van een halve meter doorsnee om voor een flitser te monteren om zachter licht te krijgen op de foto) De verkoper was een vriendelijke Vlaming die vertelde dat er wat was met zijn betalingssysteem, maar dat als ik mee wilde lopen naar de stand van cameranu.nl, ik het daar af kon rekenen. Tuurlijk, ik loop wel mee.

Zo gezegd, zo gedaan. Bij cameranu.nl was het druk en het duurde even voor ze hun betalingssysteem hadden overtuigd dat ik echt een product van een andere leverancier bij ze kon afrekenen. Ondertussen raakte ik aan de praat met een andere klant naast me die dezelfde Wacom tablet aanschafte als die ik dagelijks gebruik. Ik reken de collapsible beauty dish flash diffuser af en loop met de collega waar ik de beurs mee bezocht richting de pendelbus. In de bus wil ik het ding bekijken en zit het niet in mijn tas. Kak. Met de bus weer terug naar de hal. Daar vragen. Heb ik het laten liggen? Is het uit mijn tas gevallen? Niks.

Thuis aangekomen toch maar een mailtje gestuurd om te vragen of ie misschien toch op de balie achter gebleven was. Meteen antwoord, ze waren alles nu aan het inpakken, maar zouden me op de hoogte houden. De dag erna weer mail: Nog niks gevonden, maar ze zouden nog kijken. Ik had het opgegeven, jammer van de vijfenzestig Euro, volgende keer beter opletten. Een paar dagen later weer mail: Ze vonden het heel vervelend en gingen een nieuwe voor me bestellen en die naar me opsturen. 

Nou heb ik de laatste jaren een flink deel van mijn inkomen overgemaakt naar cameranu.nl, maar dit had ik niet aan zien komen. En inderdaad, een paar dagen geleden was er een pakketje en een factuur met nul Euro. Service van de zaak. Volgens mij een knap staaltje klantenbinding, zo goed dat ik er een blog aan wijd. En die collapsible beauty dish flash diffuser, werkt dat? Ja hoor, mooi zacht licht en heel klein op te vouwen, precies wat ik zocht.

Na de paasbrunch flitste ik deze jongen er mee in zijn gezicht,

hij reflecteerde het licht best aardig.

Bot

Bot heeft weer een nieuwe voorstelling: Lek.

De afgelopen dagen waren er try-outs in de Vasim. De afgelopen jaren zag ik ze her en der voorbijkomen en het is altijd raak. Muziektheater in de beste Dogtroep-traditie. Met veel spul maken de mannen mooie dingen. Altijd verbazingwekkend, soms hard, vaak mooi. Langzaam zie ik hun stijl veranderen en de spullen ook. Het lijkt nu minder makkelijk uit elkaar te kunnen vallen als een paar jaar geleden. Het lijkt iets gestileerder. 

De inventiviteit is er niet minder om. Ik heb me weer verbaasd en hardop gelachen.

Ze spelen dit seizoen veel. Gaat dat zien!

De kaart

"Dan zal dit wel hip zijn". We kregen beiden een menukaart. Een zwart-wit printje op a4. De velletjes gingen duidelijk al een paar dagen mee. Verfomfaaid lijkt me de passende term hier. Ik kon het niet laten er wat vouwen aan toe te voegen. De hele tent was net nieuw en leek uit een catalogus gekozen te zijn. Zoals je ook Irish Pubs kan bestellen (echt waar, kijk maar hier). Zo te zien was dit modelletje Hipster Berlin 2016. Wat ruw staal, wat grofhouten tafeltjes, ironische kitch-vaasjes en natuurlijk een schilderijtje met een huilend zigeunerjongetje. Heel ironisch. 

Het personeel had ook heel ironisch geen horeca-ervaring. Waarschijnlijk zaten die in het pakket, besteld onder het kopje Hip en zo jong dat ze pas sinds vorige maand mogen drinken. Overigens kende een van de serveersters al wel het trucje "Hoe lazer ik een blad vol drank over de tafel net achter ons" Consternatie was daar de passende term lijkt me. 

Net na ons hoofdgerecht kwam een jongen meteen servetjes en bestek neerleggen en of we al een keuze gemaakt hadden? "Ja, de mie en de curry die je een half uur geleden hier bracht". Een beetje beschaamd was ie wel. We hadden nog wel interesse in een dessert en hij bracht opnieuw 'de kaart'. Mijn disgenoot kreeg het a4tje wat ik van wat extra vouwen had voorzien en ik kreeg er een met een sausvlek. "Oh sorry meneer, ik zal even een andere kaart pakken, deze is een beetje vies". Gelukkig waren wij hip genoeg om er om te lachen en volgende keer naar een ouderwets restaurant te gaan met wel lekker eten en bediening die meer kan dan een strakke broek dragen.

Mijn reet

Lunch

Terwijl mijn espressomachine aan het warm lopen was, hoorde ik wat extra. Gerammel. Beet! Ik had 'm. Vorige week was mijn huismuis zo brutaal geweest om in mijn rugzak te kruipen en een van mijn mueslibollen aan te vreten. Stom! Mijn lunch! Dat ie hier wat rond scharrelt hoeft van mij al niet, maar na ruim twintig jaar in een huis wonen wat uit de negentiende eeuw stamt, heb ik me neergelegd bij het feit dat er muizen zijn. Tenminste, zolang ik geen kat heb. En ik woon te dicht bij het Keizer Karelplein om met goed fatsoen een kat te durven nemen. 

Dus kocht ik twee nieuwe vallen, het soort waar ze niet kapotgeslagen worden met een veer, maar waar ze in opgesloten worden. Eerdere pogingen werkten ook, maar altijd eenmalig. Ik had het idee dat de muizenpis die ze over het plankje laten vloeien vol zit met stresshormoon/angstzweet/muizentrauma en dat dat in het plankje trekt. De volgende muis ruikt dat en laat de val voor wat het is. Dus stond ik vorige week een laagje lak over dat plankje te kwasten. Ik weet het, op het moment dat ik mezelf dat zag doen had ik ook mijn twijfels. Toen ze droog waren sneed ik een stuk van voornoemde mueslibol af en prepareerde de val. 

Bij eerdere vangsten heb ik ze nog wel eens bij de kerk hier tegenover losgelaten, in de hoop dat ze de hostie-voorraad zouden vinden. Of misschien rechtdoor zouden rennen en op het Keizer Karelplein uit te komen. Maar in praktijk renden ze sneller terug naar huis dan ik en zaten ze al aan de lunch voor ik de deur achter me dicht trok. De tocht ging dus naar het Kronenburgerpark. In de hoop dat ie daar de gitaar van Frank Boeijen zou vinden. Het duurde nog even voor ie uit het geopende kooitje durfde te springen. De wandeltocht in een kooitje in een donker rugzak was 'm niet in de koude kleren gaan zitten. Eenmaal bewust van zijn kans rende hij heel hard naar de herten. Om vol tegen de stoeprand aan te botsen. Met drie pogingen was ie daar bovenop en spurtte hij het gras in. Vrijheid.
Ik hoop dat andere parkbezoekers de herten ook af en toe een mueslibolletje komen voeren en dat mijn muis dan mee mag lunchen.

Zelfde park een jaar of wat eerder

Onthoofding

Ik heb nog veel te leren als het commerciële fotografie gaat.
Een paar dagen geleden maakte ik voor een appel en een ei een serie foto's van de winnaars van een filmwedstrijd. Met de afspraak dat bij publicatie in ieder geval mijn naam vermeld zou worden. Op een aantal plekken gebeurde dat ook netjes, maar bij nu.nl maakten ze het wel bont. Daar werd niet alleen mijn naam niet vermeld, maar werd ook de foto nog eens verminkt door de onder- én de bovenkant er af te knippen. Dezelfde foto stond twee dagen geleden op dit blog, daar kwam de winnares toch net iets beter uit de verf.

Ik heb nog veel te leren...

Radio

Na het opbouwen van de voorstelling midden in de Nederlandse Bible Belt reed ik in mijn eentje de bus terug. Doorgaans zitten we daar samen in en bespreken we voorstelling en wat er beter kan. Nu gingen zij met de auto en had ik het rijk alleen. Nou ja rijk. Achter het stuur luister ik doorgaans The Moth, of Woord, of Freakonomics. Gesproken woord met inhoud. Bij gebrek aan cd's, laat staan een USB aansluiting zette ik de radio aan. Na een minuut of vijf wist ik het zeker: Als je geen interesse hebt in voetbal, is een voorbeschouwing van een wedstrijd op de radio geen aanrader. Namen van spelers werden voorgelezen, uitslagen van andere wedstrijden werden genoemd en de vraag wat dat voor deze wedstrijd zou betekenen gesteld. Voor mij is het net een dansvoorstelling, ik weet dat mensen er graag naar kijken, maar ik snap niet waarom.

Diep in de Veluwe bleek het aanbod op de radio beperkt. De enige andere zender die kraakvrij binnen kwam was er een met een preek. Ja echt een preek. Met galm. Een heel verhaal over Farizeeers, de Here Jezus en zijn familie kwamen uitgebreid aan bod. Een voorbeschouwing op Pasen passeerde de revue. Alleen de uitslagen van andere wedstrijden ontbraken. Terwijl ik door een zonovergoten heidegebied langzaam de 21ste eeuw in reed begon de zender met de preek te kraken. Tijd voor wat anders.

Een lekker moppie klassiek vulde de cabine. Nou ja vulde, alleen de rechter luidspreker doet het en heeft zeker op de snelweg moeite om boven de dieselmotor uit te komen. Binnen een halve minuut stopte de muziek en begonnen drie mannen een nabeschouwing. Snel werd duidelijk dat een van hen de titel en uitvoerende kende en de andere twee probeerde die te raden. Ze hadden geen idee. De rest van de rit bleven ze dat ritueel herhalen. Ze vonden heel veel over de gedraaide stukken. Ze ventileerden die meningen ook graag. Op gedempte toon, zoals dat bij klassiek betaamt. Hier wederom geen uitslagen, wel een discussie over de lichte toon waarop gezongen werd en of dat de verstaanbaarheid ten goede kwam.

Morgen neem ik toch maar een paar cd's mee.

Go Short

Op het terras, tijdens de koffie, op het korte film festival Go Short, probeerde ik het programma te lezen. Ik weet niet hoe mensen die op een kantoor met mensen om zich heen dat doen, maar ik vind concentreren op tekst, terwijl er om me heen wezenloos geluld wordt, heel lastig. Ik gaf het op, dronk mijn koffie en luisterde wat er gezegd werd. Een stel heel Limburgse nichten achter me hadden een duidelijke mening: "Ach schat, Korte films, daar heb ik helemaal niks mee. Zit je er net in, lig je er al weer uit" Piepte de ene. Waarop de ander zonder te aarzelen droog opmerkte: "Net als jij en je vriendje dus."

De koffie was op en een stel studenten plofte naast me neer. Een van hen was er niet bij, want vanavond naar de Mattheus Passion. Het blondste meisje kende dat begrip niet en vroeg om uitleg. De ergste hipster van het clubje gaf antwoord: "De Mattheus Passion duurt drie uur. Iets klassieks. Van Vroeger. Met oude mensen. In een kerk op een hard bankje, Zonder bier. En daar is hij dus naar toe. Met zijn vader. Pfff.

Hoogste tijd om een paar foto's te maken.