Jarig

Oude bekenden over de vloer. Een paar poppenspelers waar ik jaren geleden mee op pad was kwamen langs. Ze hadden, want zo zijn ze, hun poppen ook meegenomen. De geluidsman had zelfs wat liedjes van vroeger mee. Of ik die niet heel graag allemaal terug wilde horen. Ach. Misschien heb ik die liedjes destijds al vaak genoeg gehoord. Hij was zo vriendelijk ze toch op te zetten.

De voorstelling zelf kwam, hoewel helemaal nieuw, toch bekend voor. Achter de schermen werd er nog steeds hard gewerkt, gerend en gegooid met poppen. Net als vroeger werden er ook tijdens het stuk, de rekwisieten die niet meer nodig waren al weer ingepakt. Hoeft dat straks niet meer. Vanaf de zijkant maakt ik wat foto's en probeerde zo min mogelijk in de weg te staan.

Helpen

Zou het helpen?

De meeste mensen kijken als ze gevallen zijn eerst of iemand het gezien heeft, daarna pas of die knie inderdaad open ligt. De schaamte is dan erger dan de verwonding of beschadiging. Uitgelachen worden om je val is erger dan die kapotte broek, of die jaap in je hand.

Daarom wil ik eigenlijk voorstellen om fietsers die tijdens het fietsen met hun telefoon in de weer zijn, en vallen, gezamenlijk uit te lachen. Net als fietsers die zonder verlichting een ongeluk veroorzaken of vallen. Gewoon met z'n allen er om heen. En roepen. 

"Dat krijg je er nou van". 

"Eigen schuld, dikke bult". 

Misschien dat dat helpt

Potje

Dat was al weer even geleden.
Een potje kaarten.
Sonde eigenlijk, want met z'n zessen aan tafel,
biertje en een bakje pinda's,
sterke verhalen uitwisselen en een spelletje doen,
da's best leuk.

Bloemetjesgordijn

"En dan schrijven ze in die recensie dat het een lelijk gordijn is.
Wat weet zo iemand nou van huizen inrichten?"
De actrice was het niet eens met wat ze in de krant aantrof.
Het decor bestond vooral uit gordijn, 
heel veel gordijn.
Ik kon de recensent geen ongelijk geven.

Metal van nu

Dacht ik drie metal bandjes op de foto te gaan zetten, gewoon harige mannen met leren jassen. Staan er opeens allemaal meisjes binnen. Meisjes die de middelbare school echt nog niet afgemaakt hebben. Wat? Blijkt het een hippe variant te zijn waar inderdaad voornamelijk pubers op af komen. Die hadden een prima avond.

Een paar dagen geleden schreef ik over Black Tusk en hoe die op bloed, zweet en tranen de avond maakten. Dit was het tegenovergestelde. Een bandje zag ik backstage voor een laptop met een video staan te springen. And one and two and three and... Geen bier, geen volle asbakken. Nee, een aerobicsvideo voor de show. Nieuwe tijden breken aan. Blijkbaar.  

And one and two and three and four...

Knallen

Om het thuiskomen te bevorderen stond er meteen een fijn bandje op het programma. Dat helpt. Het voorprogramma maakte wel veel herrie, maar overtuigde helemaal niet. De mannen van Black Tusk daarentegen wel. Niet mooi, subtiel of zuiver, maar met een overdosis inzet knalden ze een uur lang. Lompe rock, zwiepend haar, gitaren in de lucht en samen schreeuwen. In november overleed hun bassist door een motorongeluk, ondertussen hebben ze een nieuwe en dit was een van de eerste shows met hem. Voor iedereen dus extra beladen, Halverwege de show werd de overleden vriend kort herdacht, een fles drank ging rond, een moment stilte. En door. Vol gas, knallen. Lekker.

one, two, three, four

Terug

Een van de leukste dingen van reizen is toch vooral thuis komen.
Hoi bank, hoi bed, hoi douche!
(Want ja, er was weer eens een douchegordijn en zo'n nare eendenbekmengkraan om tegen aan te stoten, en dan te bevriezen / te verbranden)
Zelf koken, met smaak en zonder gefrituurde broccoli (echt waar, drie keer)
Kraanwater waar je tanden niet door gebleekt worden.

Buiten de deur kijken helpt altijd met het relativeren van hoe het hier is.
Ook deze keer wil ik niet met ze ruilen en ben ik heel tevreden met de plek waar ik werk en woon.

 Deze man kwam vragen om wat geld en een peuk. Toen ik hem vroeg of ik dan een foto van hem mocht maken, wilde hij nog een sigaret en stak die in zijn oor. Later wilde hij de sigaret teruggeven aan de acteur die hem gaf. De grapjas, met zijn vuile oren.

Miskolc, dag vijf en zes

Deze keer niet vanuit de theaterkantine, maar zittend in een touringcar tussen Miskolc en Budapest.

In Nederland is Vroege Vogels net begonnen en ik zit tussen een groep Nederlandse en Poolse zombies in een bus. Niet iedereen stond fris gewassen en bepakt klaar om te vertrekken. Voor sommige moest er uitgebreid op de deur gebonkt worden, een enkeling had daar zelfs niet genoeg aan. Verschil in stijl. Op zo'n tripje merk ik opnieuw dat ik echt tot de Noord-Europeanen behoor. Het laat maar waaien en alles komt wel goed principe is niet zo aan mij besteed. Als ieder zijn eigen verantwoordelijkheid in een groep neemt, maakt het dat voor iedereen makkelijker.

Het zit er bijna op, nu alleen nog een dag reizen, hopelijk tegen het avondeten weer in Nijmegen.

Missie geslaagd. De hele week was natuurlijk een aanloop naar gister. Er moest gewerkt worden.

En dat lukte. Op tijd begonnen en geen idee wat ik kon verwachten. Iedere keer toch weer spannend op een plek die ik niet ken en een stevige taalbarrière. De mannen waren, volgens afspraak, al volop aan het werk toen we binnenkwamen. Tribunes stonden klaar, de vloer lag, de metalen kubus stond er. Zoals gepland konden we direct beginnen met het licht. Drie jongens stonden klaar om aan te pakken. Ze bleken zelfs, tegen de afspraak in, een beetje Engels te spreken. Ouwe meuk aan kabels en lampen, maar alles deed het.

Soepel ging het licht er tegelijk in met de videoprojectoren. Omdat we in het Nederlands en gedeeltelijk Engels speelden moest er een boventiteling komen. Onze dramaturg had de klus om die te maken en door te drukken. Dat ging soepel. Meestal geeft video in een voorstelling gedoe. In deze hadden we twee schermen met boventiteling en een projector aan een camera op de vloer. De kans op vertraging was dus maximaal. De locals knoopten alles aan elkaar en het werkte. In een keer. Fijn, dat scheelt. Rond lunchtijd was de basis af, alles gesteld, gesoundcheckt. De lichtsoftware dreigde even roet in het eten te gooien, maar spoedoverleg met Nederland voorkwam dat. We hadden zelfs nog tijd voor een technische doorloop. 

De eerste voorstelling trok nogal wat Hongaren die geen Engels verstonden. De reacties op hun gezichten spraken evenwel boekdelen. Een scala aan emoties kwam tijdens de laatste scene voorbij. Een meisje zat demonstratief bijna een kwartier lang met het programmaboekje voor haar gezicht. Haar moeder die ernaast zat vond dat belachelijk en maakte dat, geluidloos, een paar keer duidelijk. Naast ons zat een jongen, beetje bleu type, die begon te glimmen toen een blonde actrice haar onderbroek uit moest doen. Op het puntje van zijn stoel volgde hij wat er gebeurde. Enkele minuten later had hij ook door dat het alleen maar heel ongemakkelijk was en erger werd. Je zag hem krimpen. Ik had bijna met hem te doen. In tegenstelling tot in Leiden bleef iedereen zitten tot het einde. Het schijnt hier echt not done te zijn om weg te lopen.

Voor de tweede voorstelling werd besloten om de scene die niet ondertiteld werd aan het einde, die ongemakkelijke, live te laten vertalen in het Hongaars. Het idee dat teveel mensen niet genoeg begrepen van de Engelse tekst, was belangrijker dan de concessies die op deze manier aan het stuk gedaan moesten worden. Het werkt evenwel prima. Zo goed dat er negen mensen wegliepen. Toch. Niet alleen Hongaren. De manier van theater maken zoals dat door ons gedaan werd was duidelijk nog niet helemaal doorgedrongen daar. De stukken die ik zag waren, net als de voorstellingen die anderen zagen, erg ouderwets. Traditioneel is misschien een betere term. Of saai, ja, da's een goeie term. Logisch dat als je in die traditie zelf theater maakt, dit als schokkend en provocerend ervaren wordt. Die termen kwamen achteraf nogal eens voorbij. Waren we opeens met ontwikkelingswerk bezig hier.

Samen met de mannen van het theater alles weer afgebroken en ze uitgebreid bedankt. Leuk volk wat hun vak verstaat. Als toetje nog een paar foto's van de zaal gemaakt. Tijdens onze voorstellingen zag je daar niks van omdat het brandscherm dicht was om op te projecteren. Tijdens het bouwen was het het mooiste zijtoneel wat ik ooit zag.

Na afloop opnieuw naar dat appartement waar we de eerste avond ook zaten. Opnieuw geen ventilatie en niemand die een beetje fatsoenlijk Engels sprak. Na een biertje verzonnen dat ik liever in mijn eentje de goede afloop van de dag wilde vieren. Taxi!

Ik vertrok met een stevige verkoudheid aan het begin van de week. Die lachte zich kapot met de omstandigheden. Ongeventileerde, bloedheet opgestookte ruimtes afgewisseld met snijdende vrieskou. Bevriezend zweet is verkoudheid's grootste vriend. Ik snotter nog even door en ga wat bijkomen van wat een aangenaam avontuur genoemd kan worden. 

 Na de eerste voorstelling maakte ik in een paar minuten 

een serie portretten van onze spelers zoals ze in de voorstelling er uit zagen

Miskolc, dag vier

Weer dezelfde tijd, zelfde plek, maar een dag verder.

Een routine ontstaat. In ieder geval in het schrijven van dit verslag.

Al loop ik iedere dag iets verder achter. Gisteren hield ik op nadat ik met de heavy metal taxi richting lunch reed. Bij de lunch verwachtte ik de hele groep, maar die bleken hun plannen weer aangepast te hebben, dus at ik met Gaby, onze Hongaarse gids en een collega van haar. Wel zo relaxed. Op het programma stond een stadswandeling onder begeleiding van een gids. (ik weet het, er zijn nogal wat gidsen hier, vaak wel erg makkelijk als je geen Hongaars spreekt en veel anderen geen Engels) De gidsen bleken studenten van een toeristische opleiding te zijn. Aardige jonge mensen die beroerd Engels spraken.  

Ze deelden hun informatie op de manier die ik ken van de lagere school waar leerlingen die echt geen zin hadden in hun spreekbeurt dat deden. Op monotone wijze raffelden ze de zinnen af. Zinnen die ze nietzelf geschreven hadden en nauwelijks begrepen. Aan het eind van dit schooljaar zouden ze afstuderen en waren ze officieel gids. Dat zullen boeiende wandelingen gaan worden. We hadden evengoed heel veel plezier. Door serieuze vragen af te wisselen met willekeurige absurde observaties was de sfeer al snel gezet. Zij snapten er niks meer van en wij hadden de grootste schik. Het duurde even en zij zagen er ook de lol van in. Een kort bezoek aan het theatermuseum was onderdeel van de rondleiding. Veel foto's van lokale helden van vroeger. Mijn aandacht lag vooral bij een antiek schakelbord, en iets wat met recht een lichtorgel genoemd mag worden.

Min of meer per ongeluk werden we binnengelaten in een klein museum naast de kerk. Daar leidde een vrouw van ruim negentig in een bontmantel ons rond. Omdat als ze wat zei, er nogal wat hilariteit was wilden we graag weten wat ze zei. Na vertaling bleek dat ze opmerkingen bleef maken over de kelder die onder het museumpje zat waar ze mannen opsloot. Wij waren welkom om die kelder te komen bekijken.

Vriendelijke lachten we haar aanbod weg. Of we ook de kerk wilden zien? Tuurlijk. Het bleek een kerk met enkel banken voor bejaarden en zwangere vrouwen, de rest stond tijdens de mis. Geen orgel, de bezoekers moesten zelf zingen. Da's een veel actievere mis dan die ik ken. Daar moeten bezoekers alleen een keer of vijf wisselen tussen op een bank en op hun knieën zitten.  Aan de muur hing de op een na grootste collectie iconen van Hongarije. De hele wand achter het altaar hing vol. Tegen de tijd dat onze dramaturg achter een rij houten banken verdween alsof het beurtelings een trap of lift was, was de lol compleet en typisch tijd om weer eens op te zouten.

Een aantal ging een voorstelling bekijken waarvan ik achteraf begreep dat mijn beslissing om te gaan schrijven een goede was geweest. Achteraf at ik hier, bij wijze van diner een broodje kaassoufflé die uren nadat die gebakken was, speciaal voor mij in de magnetron opnieuw tot leven gewekt werd. Het kostte nogal wat tijd en moeite om de helft die ik wel op at ook te verteren. De volgende voorstelling stond al weer op het programma. De Zwitsers deze keer. En het was nog aardig ook. Tamelijk abstract stuk van een acteur en een pasfotohokje. Stukken beter dan alles wat er tot nu toe voorbij kwam.

Buiten was het koude gelei en kikkerfestival volop bezig. De straten stonden vol kraampjes met voedsel en drank, souvenirs en veel kikkers. Allemaal rondom een lokale legende waarin een koud bord soep en een knipogende kikker de hoofdrol spelen. Podia erbij, bandje erop en iedereen staat te zuipen in de kou. En koud was het. Net onder het vriespunt bier gaan drinken is niet helemaal mijn idee van festival, maar joh. Na een drankje hielden we het voor gezien en gingen opwarmen in een Jazzclub. Dat bleek helaas een beroerde touristenbar te zijn met een tweekoppig zigeunerorkestje.

Een biertje later vonden we het hoogste tijd en met z'n drieën kozen we er voor om het nagesprek over de voorstelling van de Zwitsers te gaan bijwonen. Nagesprekken zijn hier hetzelfde als in Nederland. Stomvervelend, traag en langdradig. Een mompelende gespreksleider stelde lange, gesloten vragen aan de acteur. Check. Ik peer 'm d'r uit. 

Terug naar het hotel, zien wat ik eigenlijk voor foto's gemaakt had.

Vrijdag 6

Uitgeslapen en bij dezelfde plek gaan ontbijten. Ha dramaturg! Ook hier! Ook dat is al routine. Binnen een paar dagen is wel duidelijk wie wat doet en met wie ik ook kan praten. Zodoende zijn we veel met z'n drieën onderweg, meestal aangevuld met onze gids. Na de lunch kwam de rondleiding door de oude staalfabriek ter sprake. Daar was ik graag met camera heen gegaan, maar die is alleen morgen en dan zijn we aan het werk. Gaby vertelde dat er nog wel een andere oude fabriek was waar we heen konden. Oké, doen we. Met de taxi daarheen. Het bleek een voormalig Sovjet industrieterrein wat nu grotendeels verlaten was en weg kwijnde. Met een striemend koude wind een prima plek voor een verfrissende wandeling. Zelden zoveel verval bij elkaar gezien. Als setting voor een horrorfilm veel beter dan het appartement waar we de eerste avond heen geloodst werden. Hallen waar de vloer goeddeels uit lag, ingestorte machines en overal roest en roet. Sommige gebouwen werden nog gebruikt als werkruimte of skatehal, het gros rot langzaam de al jaren vervuilde grond in. Zo'n troosteloze schoonheid bezoek ik graag met camera.

Terug in de stad ging mijn gezelschap na een kop koffie naar een voorstelling in het Hongaars en kon ik hier mijn toekomstige geheugen opfrissen en wat voorwerk voor morgen doen. Je zou bijna vergeten dat we hier zijn om een voorstelling te spelen. Morgenvroeg moeten we aan de bak. Ik hoop dat het zo soepel gaat als de rest van de week, maar stel me in op wat anders. Tegen de tijd dat ik het volgende blog tik, weet ik meer. Kíváncsi vagyok. 

Miskolc, dag drie

Dezelfde theaterkantine als gisteren, ongeveer dezelfde tijd. 

Mijn tekst hield gisteren op net voor het eten. Het 'diner' zoals dat door het theater aangeboden werd, het witte broodje, sloegen we over. We kwamen terecht in een restaurant waar een toetsenist achter een aquarium bekende liedjes speelde en zong. Waarschijnlijk zat de man daar al twintig jaar en wist ie niet wat hem overkwam toen twee actrices niet alleen besloten mee te gaan zingen, maar ook te gaan dansen. We zagen hem opbloeien. Zijn spel werd sneller en met meer volume, zijn bloed ging weer stromen. De ober kwam al snel checken of hij het nog hield. De ouwe viespeuk was niet meer te remmen. Voortdurend keek ie om zijn bladmuziek klapper heen om de konten van te dames te bestuderen. Niet een paar keer, maar een paar keer per minuut. Het eten was vet en onmenselijk veel. Ik kreeg een blik erwtjes met worteltjes en een blik mais. Daarboven op drie, in paneermeel gefrituurde stukken brie en op de zelfde manier bereidde hompen broccoli, bloemkool en champignons. Druipend van het vet. Als snel had ik genoeg. De dansvloer kookte ondertussen en meneer de viespeuk was drie tia's verder maar pompte gewoon door. Hij zou er het laatste uitpersen wat mogelijk was.

Na wat traag overleg werd er besloten terug naar het hotel te gaan. De ene helft zat direct in een bubbelbad, de andere aan de drank. Toen het bad buiten geloten werd verhuisden ze naar het bad naast de kamer waar wij zaten. Een paar hotelkamers zijn klein en sneu (die van mij) andere zijn groot en hebben een eigen whirlpool. De pret zette zich daar voort, terwijl wij de zin van het leven bespraken, of de laatste plaat van Slayer, dat weet ik niet meer.

Vanochtend bleek het zonnig, precies zoals voorspeld en gehoopt. Met zijn tweeën ontbeten en daarna alleen naar de dierentuin. Een rit dwars door de stad en omliggende dorpjes bracht mij bij de Miskolc Zoo. De receptioniste van het hotel moest het drie keer checken, de zoo? Echt waar? Wil je dáár heen?De zoo bleek op een berg te liggen in een bos. Kale bomen, zwaar van de sneeuw stonden steeds dichter naast de weg.

De dierentuin was rustig en wit. In het stadscentrum houden ze alles vakkundig sneeuwvrij, hier waren een aantal paden nog maagdelijk. Al snel kwam ik er achter dat ik inderdaad de enige bezoeker was. 

De zon scheen, alles was wit, het enige geluid kwam van wat vogeltjes. Daarom was ik hier. Hiervoor. Eindelijk. Een paar lama's bekeken me wantrouwend. Een zwijn poseerde netjes. helaas schoof een flitser van zijn klem af en viel in de sneeuw en de klem in een bak water. Die laatste kon ik door het hek nog bij, maar de flitser lag te ver weg achter het hek om nog bij te kunnen. Een tak bracht uitkomst. Zowel om de zwijnen weg te sturen die aan mijn flitser begonnen te peuzelen, als om het apparaat weer door de sneeuw naar me toe te harken. Gelukkig kan ie een stootje hebben.

Kamelen kunnen fluiten, wist ik niet. Ik zag een hitsige kamelenhengst met schuim op zijn bek die afwisselend diep ronkte en hoog floot. Ik deed toch een stap achteruit toen ie besloot plat op zijn buik en nek door de sneeuw voor me te gaan schuiven. Er zat wel een hek tussen, maar dat was enkel wat betongaas wat met een stukje ijzerdraad aan een paal vast zat. Ik had geen idee of ie daar doorheen zou komen. Het ging goed gelukkig. Kamelen blijken een staart te hebben waar ze ook hard mee tegen hun rug aan kunnen slaan. Als die rug en staart dan nat zijn, zoals vandaag, klinkt het alsof je een hond slaat met een dweil. (niet dat ik weet hoe dat klinkt natuurlijk) 

Een pad verder liep een tijger zijn rondjes. Heel treurig.een ijsberende tijger. De meeste andere dieren leek de treurige verbljven niet echt te deren, maar dit was echt sneu. Rondje na rondje, helemaal alleen. Met de tijger had ik zo'n beetje alle beesten die niet in winterslaap waren wel gezien. 

De volgende missie was hier weer weg zien te komen. De taxi hierheen was door de hotelreceptie gebeld, nu moest ik iemand anders vinden voor hulp. Behalve drie groenwerkers die een hele laffe poging deden een pad sneeuwvrij te maken had ik alleen de bejaarde vrouw achter de kassa gezien. Dus daar op af. 

'Do you speak English?' 

(Stel je een donkergrijs, doorrookt Sovjetaccent voor) -Little.

'Would you please call a taxi for me to Miskolc city centre?' -Yes

Zij blaft wat in de telefoon, smijt de hoorn neer.-Taxi will come, ten minoet.

'Thank you very much for calling!' -Yes

De taxi draaide geen Hongaarse radio drie, maar jaren tachtig heavy metal. Ik vroeg hem of het Savatage was, hij bloeit op, kijkt me hoopvol aan.- You know Savatage? You like?

Yes i do. Nu in ieder geval wel. Meteen paste hij de instellingen aan naar extra bas en extra hard. Met een grote glimlach reden we samen door het bos richting stad. "In the hall of the mountain kiiiiiing".

Miskolc, dag twee

In de kantine van het theater, 18.05

Ja, net weer een voorstelling gezien. Of in ieder geval de eerste helft. Dit keer kon ik de boventiteling wel lezen, maar dat was niet genoeg om me in het bloedhete theater achteraan op het balkon, de tweede helft ook nog te boeien. Ze hebben er hier sowieso een handje van om de hut flink op te poken en de ventilatie tot een minimum te beperken. Natuurlijk is het leven al duur genoeg en gaan ze niet voor de mussen stoken, maar tegen de tijd dat mijn oogbollen gaan craqueleren, moet ik even naar buiten..

Buiten is het trouwens wit. Toen ik vanochtend de gordijnen opende bleek het uitzicht van troosteloos naar feeëriek verschoven te zijn. Een centimeter of tien sneeuw en het ziet er opeens als een vakantiegebied uit. Gister tijdens het wachten op de bus die niet kwam, spraken we een Pool die er al een dag langer was. Hij vertelde over het ontbijt in het hotel. Alles is er, een collectie muesli's, kazen, vlees, fruit, op verschillende manieren bereide eieren. Helaas is dat alleen voor de reguliere hotelgasten, en niet voor ons, de festival-üntermenschen. Voor ons was er witbrood, jam, worstjes en melk. Op mijn korte verkenningstocht gister zag ik op tweehonderd meter van het hotel een café-restaurant. 

Dus door de sneeuw daarheen. Een hele ruime collectie broodjes en ander lekkers lag er vers te zijn. Een croissantje, een brioche, goeie koffie en een bruiswater kosten samen bijna twee Euro vijftig. Dan hoef je niet moeilijk te doen in het hotel.

Gister met de chef productie van het festival een afspraak voor vandaag gemaakt om de details over decor en techniek door te gaan spreken. Er zou immers hier ons decor gemaakt gaan worden. Een concept waar ik niet zomaar in geloofde. Niet gehinderd door enig cynisme togen we naar de chef techniek, een vriendelijke man in een zwarte fleece trui. Of we meteen mee wilden lopen. 'Tuurlijk. We werden naar de enorme decorwerkplaats gebracht waar naast de ingang een kopie van ons decor stond. Echt waar. De kubus van metaal en plexiglas van twee bij twee meter, was mooier afgewerkt dan de originele. Het krukje, statieven en projectorstandaard. Alles was er. Faith in humanity - Restored. Verbazing alom. Uitgebreid complimenten uitgedeeld. De rest van de bespreking ging ook veel vlotter dan verwacht. Het theater is groot en heeft veel zalen. Het is oud, maar wel mooi. Later deze week zal ik vast nog foto's maken van de gouden ornamenten in de zaal waar wij spelen. In 1932 ging het hier blijkbaar goed. Ook de panden in het centrum stralen dat uit. Ouwe chic. Mooie stijl. Helaas schiet het onderhoud er veelal bij in.

Onderweg naar het centrum was alles wit van de sneeuw, in de winkelstraten niet. Daar waren een paar groepen met oranje hesjes en heel sacherijnige gezichten de sneeuw bij elkaar aan het scheppen. niet een beetje halfslachtig maar echt alles. Dat ging op een hoop en een graafmachine laadde het weer op een vrachtwagen. Terwijl het rustig door sneeuwde ploeterden ze door. 

Miskolc, dag een

Vanochtend, lang voor het licht zou gaan worden, leerde ik dat er best veel mensen de trein van half zeven nemen. Nu is het ondertussen half acht en ik zit alleen in de foyer van een theater in Miskolc, Hongarije. Alleen? Ja, alleen. Er kwamen een klein half uur na aanvang nog meer laatkomers binnen. Naast mij waren twee plaatsen vrijgekomen en zij waren met zijn drieën. Dan geef ik mijn plaats wel af. Zeker bij dit stuk. Dit stuk is een musical, waarschijnlijk in het Hongaars, gespeeld door studenten of amateurs, daar ben ik niet zeker van. Er zit een onversterkt klassiek orkest achterop het podium en zes acteurs voorop. Geen decor. Het orkest is zachtjes warm wit uitgelicht en de acteurs fel in een koud witte volgspot. Als ze spreken gaat dat zonder versterking, maar als ze gaan zingen met, maar zonder galm en veel luider dan het orkest.

Waar het over ging weet ik niet. De boventiteling was vanaf mijn plek, achterste rij onder het balkon niet te zien. De buren gaven er daarom na een nummer al de brui aan, zodoende die vrije stoelen in een verder uitverkocht theater, naast me. Alsof ik weer eens in een cartoon terecht gekomen ben. Om me heen sluipt het foyerpersoneel, bezig met een wedstrijdje 'zo zachtjes mogelijk alles klaar zetten voor de pauze, want alles wat we doen, kunnen ze in de zaal horen'. Vooral de fikse stapels glazen stapelen doen ze leuk, met ingehouden adem.

Iets meer dan een half uur geleden was het nog niet duidelijk dat we een voorstelling zouden gaan kijken. Het plan was: om vijf uur naar het theater gaan voor de opening, dan gaan eten gevolgd door een wijnproeverij. Omdat de bus niet kwam, werden er twee taxi's geregeld. Wij, met onze lokale gids daarin, om met een bloedgang door de stad gereden te worden. Eenmaal hier was er consternatie alom over de plannen. Eerst eten, dat klinkt goed. Oh vegetariërs... geen probleem, jullie krijgen wat anders. Dus iedereen kreeg een wit bolletje gefrituurde kipstick en wij een broodje gezond. Dat bleek meteen de hele maaltijd te zijn.

Of we meteen door wilden naar de opening, want die was nu. 'Tuurlijk, wij zijn de beroerdste niet. Door het pand heen, gang door, trapje op, trapje af. Ah, een galerie. Camera's, champagne, bla bla. De directeur en zijn hulpje openden, woord voor woord, tweetalig de expo van decormaquettes. Applaus, proost. Of een van ons voor de camera wat vragen wilde beantwoorden? Een van de acteurs werd gestrikt, hij lulde wat in de rondte en wij verzorgden achterin het beeld de heftig gesticulerende expobezoekers met het obligate glaasje bubbels in de hand. Ik zie er nu al naar uit om deze week wat te zappen in het hotel en ons ineens in beeld te krijgen.

Vanochtend niet gedacht dat dat op het programma zou staan. Net als een gesprek van een uur met een meisje naast me in het vliegtuig die net van het een na grootste cruiseschip ter wereld kwam. Sinds september had ze daar als kinder-entertainer gewerkt. Als illustratie kwamen er al snel foto's van het schip en vrije dagen op het strand. Twee dagen geleden was ze aan het snorkelen in de Caraïben en nu, op haar verjaardag, eindelijk onderweg naar haar ouders. Twee maanden vakantie op het koude Hongaarse platteland. Een beetje het omgekeerde van de vakantie van haar klanten.

De opening duurde gelukkig maar even. Al snel stonden we met de hele club weer buiten. Het gros rookt en dus was dat de beste plek voor overleg. Of we op konden schieten want de voorstelling begint zo. Iedereen had honger en niemand trek om te gaan, maar om onze goede wil te tonen besloten we toch maar te gaan. Wel netjes van ons, maar achteraf gezien ook wat onzinnig.
In de pauze vond iedereen dat we genoeg onze best hadden gedaan en het tijd was voor een maaltijd. Een deur verderop zat een pizzeria waar we terecht konden. Eindelijk eten. Nauwelijks de prak achter de kiezen en onze gids drong er op aan weer naar het theater te gaan waar nog borreltjes waren en een festival van bevroren vleesgelei. (echt waar, bakjes met iets trillends en brokken er in, zo eng als zult, maar dan gelig, in plaats van grijs) Een man stond ernstig borrels in plastic borrelglaasjes te schenken, een rooie en een witte, Palinka, respectievelijk 42 en 50 procent.
Volgens onze gids was 50 procent alcohol wel de grens, daarboven vond ze het toch wat gaan overheersen... 

In combinatie met de flink verwarmde ruimte stond ik al snel weer buiten tussen de rokers af te koelen. Een gedeelte van de club komt langs lopen, onder aanvoering van een Hongaar die ik nog niet gezien had. Een andere party was er verderop. Steegje door. “Kijk deze bel, daar een camera, daar zeg je 'festival' en de deur gaat open.” We komen in een groot trappenhuis, volgen hem wat trappen op. Ik zag al achter de eerste deur een man met een hockeymasker en een motorkettingzaag vandaan komen. Of was dat een andere film? We werden naar een appartement geleid, bijzonder groen en hip ingericht, zachtjes muziek aan, iemand in de keuken verkocht bier en verder, verder was er niemand. Zaten we met z'n vijven opeens hier. Biertje dan maar. 

Na een kwartier waren er opeens ook 50 anderen, iedereen leek te roken en geen enkel raam stond open. Binnen een half uur was er nauwelijks nog genoeg zuurstof om sigaretten te laten branden.
Het festival had een bus geregeld om ons om middernacht terug te rijden naar het hotel. Ik had geen zin om te blijven en weer zo'n taxirit. Met z'n drieën peerden we hem. Lekker makkelijk met de bus terug. Ja ja. Na een half uur concludeerden we, dat we wel met dertig man stonden te wachten, maar geen bus meer hoefden te verwachten. Afgekoeld en wel wilde de derde taxi die we aanhielden ons wel brengen. Fijn. Met drie kerels achterin gepropt scheurden we weer terug.
Het was weer een schone dag geweest.

In een verder nogal apocalyptisch landschap

tussen Budapest en Miskolc, 

was dit een pittoreske afwisseling

Te vroeg

Net geprobeerd om mijn wekker in te stellen op 05.15.
Blijkt helemaal niet te kunnen.
Alles voor 07.00 is veel te vroeg.

Uit de kelder een ouwe tikkende opdraaiwekker opgediept,
die trapte er wel in.
Nou ik nog.

Mooi werk

Bij de eerste fade-out wist ik dat het raak was. Ik schuif het frontlicht uit en twee, drie seconden lang, staat alleen het tegenlicht nog aan. De band verroert geen vin, bevriest in die laatste pose. Ik schuif ook het tegenlicht uit en het applaus klinkt. We begrijpen elkaar, dit kan zomaar een heel mooi concert worden. Eigenlijk wist ik het al eerder. De vriendelijke Canadezen (is er ook een ander soort Canadezen?) waren al zeer gedisciplineerd tijdens de soundcheck. Geen zinloos gerammel, getetter en hoge volumes. Efficiënt en op laag volume werd duidelijk gemaakt wat ze wilden. Heel precies dat wel, mannen met ervaring. Een nummertje zacht, even vol gas en of we misschien nog het nummer wilden waarmee ze gingen openen, konden we daar rekening mee houden. 
Zo fijn. Vaklui.

Ze, waren Ruth Moody en haar band. Tot vanmiddag voor mij volstrekt onbekenden. Nu niet meer. In twee keer ruim drie kwartier set brachten ze waar ze voor kwamen. Mooie liedjes in de folk/singer songwriter hoek. Vriendelijke presentatie en natuurlijk, samenzang, het was immers zondagmiddag. Zij zong voor, het publiek na, ging prima. 
"There might be a little complication, the first time we sing it in the present tense, the rest in the past tense". Waarop de bassist, die al een uur niets had gezegd naar de microfoon stapt en heel heel droog aanvult: "And the third verse is in Portugese". 

Later vertelde ze eerder in Nederland gespeeld te hebben in Ottersum, een paar jaar geleden, was iemand uit het publiek daar ook? Ja hoor, in 2008. "On may 21st", roept iemand. Waarop zij droog antwoordt:"The fact that you know that date is not creepy at all sir". Goei volk, fijn met licht kunnen spelen, alles weer afgebroken en uitgebreid met collega's in de derde helft de dag doorgenomen..

Zijn contrabas kon hij dubbelvouwen, 

zodat de hals in de kast past.

Lekker praktisch onderweg.

(natuurlijk kan je iedere bas dubbelvouwen, 

maar deze doet het daarna weer als nieuw)

Grenstypes

In de rij bij het Grenswisselkantoor hoef je je niet te vervelen. De gemiddelde klant heeft een half seizoen nodig om af te wikkelen waar ie voor kwam. Vanmiddag had ik de tijd om er om me heen te kijken. Een Aziatische jongen met tattoo's in zijn nek en onder zijn oog nam de tijd om zijn maat, ook met tattoo's in het gezicht, verrot te schelden. Hij zou er toch voor zorgen en wat moest ie nou? En daarvoor was ie helemaal hierheen gekomen?

Er naast stond en gezelschap Frans sprekende Afrikanen met een wat vadsige Nederlandse jongen tussen heb in. "Wat moet je hebben dan? Vier of vijf deurs? Diesel of benzine? Airco? Ik regel het zo voor je, natuurlijk voor weinig". Een wat oudere Chinees bleef in zijn map met papieren zoeken, alsof ie zeker wist dat het er wel moest zijn. Een huilende Surinaamse moeder met een heel vrolijk zoontje bleef onverstaanbaar bellen. En tegen de tijd dat ik aan de beurt was bleek dat geldvervoerder Brink's nog staakte en mijn Forinten niet geleverd waren. Gelukkig hadden ze nog twee biljetten liggen, of ik die dan wilde? Ja hoor, dat wil ik wel. Kan ik volgende week in ieder geval de koffie en een broodje betalen.

Ouwe snor

Ouwe vetzak

Ouwe hut

Snot

Mijn hoofd bestaat voor ruim 80% uit snot.

En nu ik zo verkouden ben, nog net iets meer.

En ik kan er net niet zo gemakkelijk bij