17-03-2013

Brugbouw

Al jaren liggen er in Nijmegen twee bruggen over de Waal, 
een voor auto's en een voor treinen.
(en allebei een beetje voor fietsers en voetgangers)

Sinds kort ligt er nog een brug, niet over het water, maar er naast.
Ze zijn nog even bezig er aan te klussen.

Het lijkt een mooie brug te worden, 
hopelijk is dat niet zoals bij het brugbouw-bord, 
enkel aan de voorkant.


De machines die ze gebruiken om de brug te maken, 
die vind ik nu al mooi.

Geen idee wat ze doen, maar van mij mogen ze blijven.

14-03-2013

Even er uit

Over het fietspad reden drie jongens die luidkeels de seksuele voorkeur van elkaars vaders bespraken. Meteen gevolgd door kwalificaties over het beroep van een van de moeders.

Aan deze kant van van het hek van de kinderboerderij liep een gezin voorbij waarvan de vader zich stoorde aan hun gedrag. Hij nam het heft in eigen hand en maande hen tot kalmte. Die fietsende jongens wensten hem een erfelijke aandoening toe, waarop hij hen verzocht af te stappen opdat hij de staat van hun respectievelijke gebitten kon modificeren. 

Een andere vader vond op zijn beurt dit weer te ver gaan en verzocht in het bijzijn van zijn dochter, de eerstgenoemde vader zijn taal aan te passen. Deze antwoordde dat hij er niet op stond te wachten dat meer deelnemers zich in de discussie mengden. De te voorspellen reactie hierop volgde direct in de vorm van een opgestoken vinger. De jongens op de fiets waren ondertussen de hoek om. Dochterlief liet de inhoud van haar zak chips op de grond vallen en zette het direct op een brullen. 
De rust was weer wedergekeerd. En ik stelde nog eens scherp op een natte eend.

 Weh, weh weh

13-03-2013

Toch nog

En een week later kwam het toch op zijn pootjes terecht.
Zonnetje, uit de wind, op het terras.
Even niks, even ogen dicht.
Bedacht me dat binnenkort het weer zo warm is dat je liever in de schaduw zit.
Maar dat hoefde vandaag gelukkig nog niet.

En ook lekker rustig, op woensdagmiddag

11-03-2013

Twee tie-wraps en een rol tape

“Zoek de tien verschillen met de werkelijkheid”, zou er boven moeten staan.
Of, “Wij hopen dat uw humeur tegen een stootje kan”.
Of, “We zeggen wel dat je alleen maar een schroevendraaier nodig hebt, maat dat is een grapje”.
Maar nee, er staat alleen "Lillholmen".

Gewoon een lamp voor op de badkamer, een mat wit glazen bolletje, wat kan daar nou mis mee zijn? 
Nou, bijvoorbeeld dat de krimpkousjes die er bij zitten, geen 20 maar drie centimeter zijn.
En dat dat dus niet past. Dus. En dat je de schroeven er zelf bij moet verzinnen, 
net als de pluggen, en de boormachine.

Lillholmen, vernoemd naar een onbewoond Zweeds eiland. Het is er vast lelijk, en het stinkt er.

Waarom tuin ik er toch iedere keer in? Of ik even een paar lampjes op wil hangen, en altijd is het in China gemaakte rotzooi met een Zweedse handleiding. Sta ik weer te improviseren met twee tie-wraps en een rol tape. Met een beperkt budget is er natuurlijk ook weinig alternatief, zeker als je nieuwe en identieke lampen wil. En de Zweedse bagger is zo veel goedkoper dan de rest van de wereld. 
Op deze manier houd ik in ieder geval wat te zeuren, en te klussen.

In plaats van opwinden over de handleiding, kan je je ook eraan opwarmen, 
burn baby burn

10-03-2013

Breek

Het ene moment zit het publiek midden in de voorstelling,
het volgende is er alleen een werkvloer.
Kabels rollen, kisten vullen, decor naar de stort,
of in dit geval naar een ander theater.
In anderhalf uur is de voorstelling alleen nog een herinnering.
En een hoop spul.

 En vele handen maken licht werk

08-03-2013

Smakelijk

Een eenakter voor drie techniekers tijdens de avondmaaltijd

T1: Smaakt het?
T2: Ik dacht dat ik biefstuk had besteld, gewoon een lap vlees.
T3: 'T is ook een lap, maar dan in stukken.
T1: En smaakt het?
T2: Mwaaah.
T3: Dat maakt jou toch geen moer uit hoe iets smaakt, jij hebt geen smaak.
T1: Echt niet?
T2: Eten moet niet teveel tijd kosten, alleen maar onhandig.
T1: Maar lekker eten is toch lekker?
T2: Mwaahh.
T1: Wat maak je thuis dan?
T2: Gewoon, magnetronmenuutje, drie minuten in de magnetron, dan in vier minuten naar binnen.
T1: En is dat lekker?
T2: Mwaahh, in ieder geval snel, en met plastic bestek, kan alles daarna in een keer de bak in.
T1: Is er ook iets wat je echt lekker vindt?
T2: Hamburger Hawai van de friettent, met ananas en mayo en ketchup, da's echt lekker. En snel.
T1: Ja, dan ben je dus officieel een boerenlul, smakelijk trouwens.
T2: Mwaahh

Een heel klein stukje van het decor

07-03-2013

Spanning en sensatie

Zenuwen en opwinding streden om voorrang. Om het hardst roepen dat iedereen vooral rustig moet zijn en moet focussen. Nog één keer naar het toilet. Vanavond première van de voorstelling die afgelopen weken in elkaar getimmerd is. En da's spannend, zeker als je vierdejaars student bent. En als papa, mama en je vriendje ook nog komen kijken, dan moet alles helemaal goed gaan. En gelukkig was dat ook zo. Wat trillende inzetten bij solo's maakten duidelijk dat de spanning tot het einde aanwezig was. Maar verder werd er loepzuiver en met overtuiging gezongen.
Halverwege werd het voor ons, op de achterste rij, toch nog even spannend. 

De drumcomputer waar de percussionist op speelt, viel halverwege een nummer uit. Precies het nummer waar de voor hem lastigste partij zit, en de beats hard nodig zijn. Geen geluid meer. Die computer hangt aan een stellage die 'het altaar' genoemd wordt, een verzameling spullen waaronder zes volle glazen, een spiegel, een laptop, twee geluidscomputers en heel veel kabels. Het hele ding stond niet vast of aan elkaar geschroefd, helaas. Want de percussionist verzon dat in plaats van de drumcomputer, het altaar er was om op te slaan, en tegen te schoppen. Allemaal strak in de maat, maar met iedere trap helde de constructie verder over. 

Schietgebedjes en vloeken werden gedempt geslaakt naast me. 
Ik zag al zo'n glas water een laptop of stekkerdoos in lopen, maar het ging allemaal goed. 
Prima geïmproviseerd en bij het volgende nummer besloot de drumcomputer het weer te doen. 
Was het voor ons toch ook nog even spannend, zo'n première.

 Het altaar

04-03-2013

Lentekriebels

Terwijl de terrassen zich vulden zaten wij in het donker.
Diep onder de grond, verstoken van daglicht of zelfs maar een spoortje telefoonbereik.
En stom natuurlijk, om dan in dat kwartiertje pauze naar buiten te gaan en in de zon te gaan zitten en te weten wat je mist. Jaar in jaar uit bedenk ik me, dat voor mensen met een ritme van vijf dagen achter elkaar overdag werken, het zo erg moet zijn. De hele week mooi weer, en in het weekend regen. 
Of de hele zomer lekker, behalve jouw drie weekjes.

Al ik dan op een dinsdagmiddag op een terras zit, denk ik daar graag aan. Omdat mijn leven een constante jet-lag is, van rennen of stilstaan, heb ik daar meestal geen last van, tot vandaag, eventjes. 
's Ochtends vroeg naar binnen, en om zes uur naar buiten. En weten dat die terrassen er zijn.
Gelukkig is ook deze klus tijdelijk. Wel een leuke trouwens. Een van de spelers vroeg vandaag terwijl hij wijdbeens op het toneel stond of hij niet te mannelijk over kwam. De reactie van de regisseur was duidelijk: “Zolang je die jurk aan hebt, hoef je je daar geen zorgen over te maken”.

 Het laatste restje zon kaatste op het dak toen ik naar buiten kwam

03-03-2013

Apendroom


-Mama, mama, mama, ik heb heel eng gedroomd van een enge kip met een bek zo groot dat ik er in kan en enge ogen en een hele enge bek. En die vecht veel want hij is helemaal beschadigd en met krassen en alles. En zijn kop is rose maar z'n bek niet, want die ziet er uit als een dooie vis en daaronder is ie geel. En dat geel kon helemaal uitrekken en er konden wel drie vissen en twee aapjes in. En in zijn oog had ie een grassprietje. En hij maakte ook enge geluiden en alles en mama ik vind het zo niet leuk meer.


-Ach jongen, doe toch rustig, je hoeft toch niet bang te zijn. Dat zijn alleen maar boze dromen, dat soort kippen bestaan helemaal niet en zeker hier niet. Kom maar dicht tegen me aan zitten, hier ben je veilig. 
En dan vlooi ik je nog eens lekker achter je oren.


01-03-2013

De brug over

Als je de Waalbrug over reed, Nijmegen uit, had je een paar honderd meter het dorpje Lent en dan de snelweg. Lekker makkelijk om de stad uit te komen.
Een paar jaar geleden ontplofte Lent, helaas niet echt, maar in bouwtechnische zin. Van een slaperig oud dorpje veranderde het in een enorm strafkamp voor jonge gezinnen grote vinex wijk. De snelweg veranderde geleidelijk van 120 naar 80 naar een 50 Km weg. De banen werden smaller en de middenberm breder. 

En dan valt het nog niet mee om binnen de strepen te blijven sturen. De 'varkensruggen' in het wegdek zijn ondertussen wit geschilderd omdat er echt teveel auto's zich op stuk reden, stoepranden blijven blijkbaar moeilijk te ontwijken obstakels. Sinds een paar weken is iemand zo vriendelijk om de ontsnapte wieldoppen te verzamelen in de middenberm. 
Een passend in memoriam voor wat ooit een fijne snelweg was.

snelwegkunst dorpsstraatkunst

Plaatjes

Geen tekst vandaag,
wel twee plaatjes.
Eentje van werk,
en een van een wandelingetje na het werk,
want daglicht is ook mooi.



26-02-2013

Fredheads

It's easier to find a new audience than a new joke, was zijn reactie op iemand riep dat ie de mop al kende. Natuurlijk ken je die mop al, moet je maar niet wéér komen kijken. Fred Eaglesmith was zijn jaarlijkse rondje door Nederland aan het doen en sloot af in Tilburg. En iedereen was gewoon present. Alle Fredheads stonden in de zaal. Ze hadden, zoals het hoort, alle 5 shows gezien, en waren nog wat brak van het feestje na afloop van de show de avond ervoor, in Spijkerboor. Spijkerboor, waar jaarlijks meer mensen naar Fred komen kijken dan er inwoners zijn. Voor mij was het de eerste in een jaar en was opnieuw blij dat ik gegaan was. Bijna twee uur mooie liedjes en melige humor. 

Veel reisverhalen deze keer. Wat wil je, als je sinds 1996 niet meer dan drie weken achter elkaar thuis geweest bent. Altijd spelen, altijd touren, 250 shows per jaar. Of in zijn eigen woorden: “It takes a very special woman to be with a guy like me, or a lot of average ones”. Gelukkig was het een stil publiek en kregen we vooral kleine liedjes en weinig rock ´n roll. Wel de vraag of er echt niemand morgenvroeg moest gaan werken? Nee dus. (Ik wel) Maar ja, Fredheads die nemen een week vakantie als ie in Nederland is, en reizen mee, een week in hotels en logeren bij elkaar om er iedere keer bij te zijn.
Ook voor mij was dit al snel de 20ste Fred show die ik zag, en volgend jaar, dan ga ik gewoon weer.


 Fred, met hoed

22-02-2013

Drieeenheid



Paard, kak en schaap

21-02-2013

Dahejijmooiveurmekoar


Vanmorgen voor dag en dauw naar de buitengebieden afgereisd. Vroeg genoeg om daarvoor al aan de koffie te zitten op het moment dat de bouwvakkers bij de buren er weer tegenaan gingen. Meestal wekken ze me met hun opgewekt gehamer en geschuur, maar vandaag was ik ze voor, ha, daar heb ik ze mooi tuk! Wel aardig dat de eigenaar van het pand eigenhandig de crisis in de bouwsector probeert te bestrijden door die mannen een half jaar aan het werk te houden.

Onderweg naar de garage om mijn ABS sensor te laten vervangen valt me op dat het lampje niet brandt. WAT? Sinds Oerol heb ik dat gezellige oranje lampje, en nú, net nu het gefixt gaat worden, is het uit? Aangekomen bij de garage draai ik opnieuw de sleutel om, ja, het lampje gaat even aan, en weer uit, precies zoals het hoort. En nog eens, en nog eens.
Dan naar binnen om te vertellen. Er wordt gelachen. De garagehouder zegt tegen een werknemer: 'Gejijefferijemidiewageenkiekofdalempkeutdoetofnie'. 
Waar ik uit opmaak: “Wil jij de auto van deze klant of gebreken testen?”. En ja hoor, ik wil wel koffie.

Even later komen we samen tot de conclusie dat het veel te dure onderdeel niet geplaatst hoeft te worden en dat ik dus mazzel heb. “Dieesgewoonhelemoalgoedkweetniehoejetgedoanhetmorutwerkt”. 
(Om mij onbekende redenen functioneert uw auto weer naar behoren) 
Na het officiële melden dat mijn auto bij deze goedgekeurd was, stapte ik weer in. 
Kon ik mooi thuis, voor ik zelf aan de slag mocht, nog even gaan luisteren naar bouwvakkers.

 En met veel lampen bij een voorstelling, krijg je ook veel schaduwen

18-02-2013

Overdaad schaadt

The Budos Band speelde in Roosje vanavond. Op papier een heel fijn programma. Deze elfkoppige band speelt zonder vocalen, maar met veel ervaring. Het gros van de muzikanten speelt in vaste begeleidingsbands van soulgrootheden. Het soort muzikanten dat hun New Yorkse appartement eigenlijk wel op kan geven omdat ze er toch maar een paar weken per jaar zijn. Want altijd elders aan het spelen.

Maar dan moet je wel nuchter zijn. En ja, Nederlandse wiet is heel wat anders dan het New Yorkse dakleer en kuilgras wat daar gerookt wordt. Tja, dan lever je in op strakheid. En da's jammer. En gênant. Door de tijd heen al zo veel concerten in rook op zien gaan omdat een band voor het eerst in Nederland was. En nee, ook óp het podium blowen maakt je geen held. Overdaad schaadt. De volgende eenvormigheid, van met z'n allen, de hele tijd allemaal, hielp ook niet. Gelukkig bood het café uitkomst en werd het toch nog gezellig.

De wandeling vanmiddag bood meer frisse lucht

17-02-2013

Geslonken pockets

En daar lag ik weer. Vol tegenzin pijn te lijden voor het goede doel.
Weer mocht ie met scherp gereedschap in mijn mond aan de gang.
Weer stond Sublime FM z'n bloedeloze funk uit te kwijlen. 
Nog knap dat zo'n radio daar geen kortsluiting van gaat maken. 
Weer de tekst: “Ik ben bijna klaar, nog even volhouden”.
Gelukkig had de mondhygiënist deze keer ook goed nieuws. Veel sneller dan normaal bleken mijn pockets te slinken. Hij was er verbaasd over. En dat zei hij ook verschillende keren. Ik reageerde niet. Ik zei dat dat was, omdat ik daar te cool voor was, maar het had ook te maken met de scherpe stukken metaal die op dat moment onder mijn tandvlees schraapten.

Wie wel opnieuw de coolste was, was Samuel L. Jackson vorige week bij de uitreiking van de Bafta's. Hij mocht de prijs voor beste film aankondigen. Komt op, gaat achter de microfoon staan, twijfelt even en zegt, uiteraard in het Engels: ”Kan ik dat zeggen, natuurlijk kan ik dat zeggen, want ik ben Samuel L. Jackson”.
Als je zó arrogant kan zijn, en je verliest niets van je cool, dan ben je dus cool. Op Fonzie-achtige hoogten. En ik lag maar te krampen, vooral niet bewegen, uit angst dat er iets uit zou schieten. Een boor, schraper of mijn part het afzuigslangetje. Helaas ben ik geen Mr. Jackson,
die is gewoon te cool om pijn te lijden, of om überhaupt naar de mondhygiënist te gaan.

De radio, met kwijfafvoer

15-02-2013

Opletten

Op het moment dat ik mijn auto afsloot werd een man met een slappe hanenkam en een lange jas bijna geschept door een auto. Hij lette verzonken in zijn telefoon niet op en de auto reed veel te hard door de woonwijk. Vanmiddag kennis gemaakt met een club studenten muziektheater waar ik binnenkort een voorstelling mee ga doen. In de pauze -toen ik binnen kwam- stuiterde de club alle kanten op. Zenuwen, telefoons, relaties, kleding. Ik wil alles en wel nu, en ik vind er van alles van en dat gaan jullie weten ook. 

Pauze klaar en de regisseur had er al snel weer de touwtjes in handen. Ze beginnen te zingen en plotsklaps stuitert het niet meer, maar staat er een negenkoppig koor prachtig te zingen. Niet een beetje, maar echt, bijna sacraal. Bij iedere onderbreking werd er wel wat op en neer gegeit, maar poeh, die hebben geoefend. Dat kan zomaar heel mooi gaan worden. De regisseur veegde zijn slappe hanenkam nog eens uit zijn ogen terwijl ie ze nog eens opnieuw liet beginnen. Gelukkig lette hij hier een stuk beter op.

Huh?

14-02-2013

Oranje boven

Een antiblokkeersysteem (meestal afgekort tot ABS of soms ABS-systeem) is een elektronisch geregelde variant van "pompend remmen". Het voorkomt dat de wielen van een voertuig blokkeren wanneer er krachtig wordt geremd, bijvoorbeeld bij een noodstop.

De Algemene Periodieke Keuring (APK) is de Nederlandse implementatie van de in Europa wettelijk verplichte autokeuring ter bevordering van de verkeersveiligheid en ter bescherming van het milieu.
-----------
Vorig jaar bleef er een oranje lampje branden in mijn dashboard. Wel vrolijk, maar toch.
Mijn garagehouder kon de boordcomputer niet goed uitlezen om het probleem te lokaliseren. Waarop ik opmerkte: “Dan ga ik wel naar een echte garage.”
Zijn antwoord “Moet je maar met een echte auto komen” zette de stand meteen weer gelijk.
Na een test bij die andere garage bleek het vanwege een defecte ABS-sensor te zijn.

Niet iets om je meteen zorgen over te maken. En -heel belangrijk- bij auto's uit het vorige millennium niet verplicht om te functioneren. Vandaag A.P.K. gehad, “Goed nieuws en slecht nieuws”. Alles doet het, behalve dat ABS ding. Sinds 1 januari moeten alle auto's met ABS ook een volledig functionerend ABS systeem hebben. Dus veranderde regelgeving, wel een dure verandering. Een B-merk sensor kost al snel 150 Euro. En dan mis ik ook nog eens dat vrolijke oranje lampje in mijn dashboard.


 Maar deze week doet ie het gelukkig nog

11-02-2013

Piep!

D'r zit iets klem.
Iets kan niet weg.
Moet ik nou op zoek?
Klinkt heel dicht bij.
In mijn halfslaap kwam ik er vanochtend niet achter.
Piep!
Alsof er een merel vast zat onder mijn bed.
Maar geen gekerm, alleen een korte harde piep.
Of een hond die niet weg kan?
En dan minuten niks. Hé de wekker. 
Was dat net ook de wekker?
Nee, dat was hoger en harder.
Droomflarden van een beest dat vast zit in mijn kamer.
Iets met een nest en scherpe snavel.
Of harig en zielig.
Piep!
Opnieuw de wekker, opstaan.
Weer die piep, nou moet ik wel kijken, 
geen dekbed meer om me onder te verstoppen.
Geen idee, niks onder bed, of ernaast. 
Eerst douchen.
Piep!
Terwijl ik onder de douche sta realiseer ik me, 
dat als de batterij van de rookmelder bijna op is, 
de rookmelder gaat piepen.
Gelukkig maar.
Piep

10-02-2013

Makkelijk

Het is zoveel makkelijker. 
Met nieuwe communicatiemethoden.
Niet wachten op postduiven of brieven, 
maar sturen en ontvangen in een seconde, 
overal ter wereld.

En toch... 
Een datum verzetten om een spelletje Kolonisten te spelen kostte toch snel 237 whatsapp berichten.     Om tot de conclusie te komen dat niet iedereen kon.

En voor een rondleiding met z'n achten zijn we nu 17 mailtjes en een datumprikker verder, 
met de conclusie dat degene die de rondleiding geeft niet in de datumprikker stond.
Doen we 'm gewoon nog eens.

Potje kaarten, 23 sms'jes.


Wandelen in de sneeuw, 1 telefoontje

 Koud, maar wel mooi

08-02-2013

Jaja

Goeiemiddig Arbo-controle.
Waar zijn wij mee bezig?
Oh, uh, decortje bouwen.
Jaja meneer, 
komt u maar even naar beneden.
En waarom gebruiken wij geen trap?
Die past er niet tussen meneer.
En hoe vaak denken wij dit te gaan doen?
Nou tot het eind van de tour ongeveer.
Jaja.
 Goed bezig, dus

06-02-2013

Afrastering

-Nee die koeien.
-Neehee, die koeien moeten daar uit blijven.
-Ja.
-Weet ik veel, verzin zelf dan wat.
-Joh timmer gewoon effe wat in mekaar.
-D'r ligt achter vast nog wel wat.
-Ja.
-Nee maakt niet uit.
-Inderdaad, als ze d'r maar niet langs kunnen.
-Nou succes, ik kom van de week nog wel effe kijken.
-Jij ook!

 Nat hek

04-02-2013

Winkeltje

Vanwege de nieuwbouw voor Doornroosje was ik vorige week in het oude pand op bezoek.
Over tekeningen heen hangen en wat vragen stellen. Misschien kan ik helpen technische miskleunen te voorkomen. Ze bleken al over erg veel dingen nagedacht te hebben. Da's fijn. 

Naderhand nog wat blijven plakken want veel oud-collega's en genoeg tekst. Sta ik op de eerste verdieping naar een muur te kijken, en realiseer me dat ik dat nog nooit gezien had. Die muurschildering. Dat klopte, want sinds ik in Roosje kom zat er een prikbord voor. En heel, heel vroeger zat 't Winkeltje in die ruimte. 
En ook voor mensen die er nooit geweest zijn, is het niet moeilijk te raden wat voor winkeltje dat was.

Lang vervlogen tijden

03-02-2013

Lazy sunday afternoon

 Sta ik een broodje te smeren en lees de verpakking van de paprikasmurrie,



lijkt de naam wel erg op de Duitse uitspraak van de titel in dit liedje.
(luister 10 seconden na het begin)


En zo kom ik vrij associërend een regenachtige zondag door.

02-02-2013

Vijfeneenhalveton

Volgens Mark Rutte is het een idiote discussie. Of de nieuwe directeur bij SNS Reaal wel € 550 000,- per jaar moet verdienen. Dat is marktconform, en anders krijg je nooit de juiste mensen op zo'n plek. 
Wat kreeg de vorige directeur dan? Die directeur die er voor zorgde dat Nederland nu miljarden uitgeeft om de bank te redden. Krijgt zo'n man een boete, moet ie samen met de raad van bestuur in de hoek gaan staan? Met een paar ezelsoren op. Of op Koninginnedag met pek en veren rond gereden worden samen met andere directieleden die de afgelopen jaren er een zootje van maakten? 

De staat onteigende de aandeelhouders, kan dat ook met de directie, en voormalig directeur gebeuren? Dat de villa, het zomerhuis en de auto's ingeleverd worden. Als bijdrage in de kosten. 
Met de welgemeende excuses. Zou ik niet mee dan terecht vinden. Nare, lelijke, hebzuchtige mensen.
En voor hun volgende klus worden ze, natuurlijk, marktconform gecompenseerd vanwege hun expertise.

Slijmbal