Andere tijden

Sommige klussen kijk in meer naar uit dan andere. Vandaag was er zo een. Twee bijzondere types op het podium. Naar de muziek van Dave Eugene Edwards heb ik veel geluisterd, hij was zanger van 16 Horsepower en Woven Hand. Drie 16 Horsepower shows heb ik destijds ook belicht. En nooit een woord met hem gewisseld. Behalve een gemompeld "Thanks for clapping", heb ik hem überhaupt nooit iets horen zeggen, ook niet in de lift vandaag. Een echte feestneus zal het waarschijnlijk nooit worden. 

Ik was misschien vergeten dat een paar jaar geleden zijn podiumpersoonlijkheid veranderd is van een door Den Duivel belaagde Godsvrezend Christen, naar een Indiaanse sjamaan. Tussen het spelen door was hij vanavond wuivend geesten aan het verdrijven, of misschien een bromvlieg, dat zag ik niet goed.

Toen ineengedoken op een barkruk, met houthakkershemd en een spijkerbroek, nu met bandana, rijk bestikte blouse en strakke designerjeans. Wel jammer dat ie sindsdien zijn zonnebril ook niet meer afzet. Destijds was het juist zo beeldbepalend hoe zijn ogen naar boven weg rolden en alleen het oogwit zichtbaar bleef. Nummers lang. Ik heb weleens getwijfeld of het wel een act was. Hij leek dan écht bezeten en verdwenen. De band jaagde door met  hun duistere Americana en iets leek zelf te kiezen wanneer er weer gezongen werd.

Met Hacke ernaast in een glanzende rode blouse die zijn forse torso steeds stakker omspande De hele grote schoenen, druipsnor, het hoedje, de strakke broek en de koddige danspasjes, kon ik de vergelijking met Pipo de Clown en Mama Lou niet helemaal los laten. Hacke die natuurlijk ook een aardige historie heeft door al bijna 40 jaar met Einsturzende Neubauten te spelen. Niet het minste bandje. maar weer eens wat video's van bekeken en over gelezen. Wat een teringherrie. Opvallend detail in zijn biografie vond ik dat zijn eerste vriendin destijds Christiane F. was. Die naam had ik al even niet gehoord. Andere tijden. 

Ondanks de outfits speelden ze overigens lekker. Zwaar, dreigend, mooi.

Luister zelf maar: Hier

Saai?

Nee, saai is het niet.

Allesbehalve.

Vandaar ook de lagere frequentie van mijn blogs.

Saai voor de lezer ja, om weer geen vers stukje te zien.

Sorry.

Vandaag besteedde ik de eerste helft van de dag aan een voorstelling op te bouwen.

Wij stonden met z'n zessen en zij ook? Wat gaan we doen wat zo groot is?

Het is een trailer en een bus, hoeveel kan het zijn?

Nou, heel veel dus, vakken, zuilen, dakjes, lampen, kabels, heel veel gepruts.

In een goeie sfeer werd de hele teringzooi het dak in gehesen, lampie er op, klaar.

Tegen de tijd dat de show begon, had ik thuis gegeten en zat ik in een ander theater.

Het Jazz International Festival is in de stad en een serie bandjes kwamen spelen.

Jazz in allerlei verschijningsvormen. 

Van knallende punk, tot minimalistisch emotioneel gepiep.

Wat arrogant Amerikaans getetter en studentenbigbandtoeters.

En een hoop bekenden natuurlijk. Wel zo gezellig.

Een paar foto´s en door.

En saai, nee saai was het niet.

Manifestations

Of ik opnieuw Manifestations wilde komen fotograferen? Ja hoor. 

Vorig jaar was dat ook leuk. Als onderdeel van de Dutch Design Week in Eindhoven

presenteren studenten hun werk. Zeer divers, zowel in idee als uitvoering.

Het een kritisch, het ander absurd, of gewoon heel modegevoelig.

Net zo wisselend als de ontwerpers die het presenteerden.

 25 slijptollen maakten een prachtige vonkenregen 

waar een vrijwilliger doorheen mocht wandelen 

Op de speelkast Ad Invaders kan je de strijd aan gaan met persoonlijke advertenties

Door aan de 3d printer-code van wapens 

andere informatie toe te voegen, verandert het ontwerp.

Hier werd de tekst van een pacifistisch liedje 

aan een automatisch wapen toegevoegd waardoor het onbruikbaar werd.

Of ze lekker lopen weet ik niet, maar je hebt weer eens wat anders om aan te trekken.

Geen idee wat het idee achter deze levende camera is

Niet iedereen bij de workshop "Bouw je eigen robot"

was even enthousiast.

Deze bezoekster moest toch even voelen aan de real live doll.

Een verdieping lager werd in beslag genomen door een project met grote speakers

die de hele hal een beetje lieten trillen.

De een was er meteen weg van, de ander bleef even zitten luisteren.

Circus!

Bij de uitgang stond een verlengde golfkar. 

"Rijdt jij naar de parkeerplaats?" 

Hij knikte, wij namen plaats. 

Met een ruk kwam de kar van zijn plek.

Ondertussen riep de chauffeur in zijn walkie talkie:"Ja dikke lul, da zuuk ik nie".

Aan de andere kant klonk wat gekraak en een opgewekte stem:" Joh, het is nog drie kwartier, je bent er bijna." "Het zal wel, tien uur is tien uur, ik go naar huis!" Met een noodgang scheurden we richting parkeerplek. Hij was er duidelijk klaar mee. 

Brabants is in zo'n geval prachtig. Compact, duidelijk en geen lettergreep te veel.

Goeie afsluiting van een goeie avond. We waren op Circo Circolo, het circusfestival in Tilburg. Ockham's Razor speelde daar hun voorstelling "Tipping Point".(Hier is de trailer) Razend knap acrobatiektheater. Geen glamour, geen strakke blinkende pakjes. Wel vijf goedgemutste loeisterke Engelsen verbaasden ons. Met als decor niet meer dan 5 witte palen maakten ze een voorstelling van een uur die me geen moment verveelde. Da's fijn. Weer zo'n voorstelling waar je met meer energie uitgaat dan je er in kwam.

Enne, wat betekent dat eigenlijk, Ockham's Razor? 

Nou, dat wordt hier in 90 seconden uitgelegd

Twee

En dan blijken die twee festivals op dezelfde dag te vallen. Kak, Kaaak, Kaaaaaaak.

Zal je net zien. Voor de ene had ik ik me vijf maanden geleden al aangemeld, de andere is jaarlijks terugkerend en tot nu toe lekker. Keuzes keuzes. Kan het allebei? Ik hoop het.

Bij het Festival der Kunsten sta ik de de hele dag een aantal dierenportretten te exposeren. In praktijk betekent dat, dat ik in een woonkamer van een dame op leeftijd een serie foto's ten toon stel en veel bezoekers te woord sta. Ik moest zo nodig fotograaf worden, dan hoort exposeren er bij. Zeker omdat ik ook mijn huur er van wil betalen. Ieder jaar zie ik er tegen op en ieder jaar vind ik het toch ook heel leuk. Positieve reacties op die dierenportretten hoor ik graag. En vertellen hoe ik ze maakte vind ik leuk. Al is het vaak dezelfde riedel. Aan het eind van de middag vraag ik me af hoe vaak ik vertelde over de afgeschoten hengst op een van de foto's.

Naar huis, eten, even onderuit, opfrissen en door. Soulcrusher staat op het menu. 13 bandjes in twee zalen, waarvan meer dan de helft al klaar is als ik binnen kom. Eerst koffie. In het cafe staat een rij voor de bar en de automaat backstage is net zo goed, dus naar boven. Daar tref ik een klein leger in de keuken aan de schoonmaak en afwas. Vermoeide maar tevreden gezichten. Ze maakten heel veel sandwiches en warme maaltijden voor de bands en bezoekers. Duidelijk de laatste loodjes. Body Count knalt hard door de keuken. Opruimen en dan bier. 

In de gang achter de podia wordt gestaag gewerkt, een drumstel wordt op opgetuigd, een ander net naar buiten gereden. Makkelijk sfeertje, grote glimlachen vallen me op. Dat zeg ik ook tegen een geluidstechnica. "Tja, het is de hele dag depressieve kutmuziek, maar iedereen heeft goeie zin." Antwoordt ze. Voor mij voelt het als thuis komen. 

De zaal in. Oh ja. Doppen in. En adem uit. Onder is het druk en ik loop naar het balkon. Op de trap tref ik een stel wat in Jesus Christ Superstar niet op zou vallen. Allebei jong, mager, steil lang haar en diep in slaap in elkaars armen. De trap waar ze op zitten trilt onder mijn voeten, het geluid is groot, laag en hard. En zij, ze slapen, op de trap. De band speelt strak, hard en op gevoel. Adem uit. Koud bier. In no-time wieg ik mee op de trage beats. Afgeschoten hengsten zijn al weer lang geleden. Twee festivals op een dag kan best.

Expo

Volgende week, op 6 en 7 oktober

exposeer ik een aantal foto's 

op het Festival Der Kunsten in Nijmegen.

(Klik hier voor meer info)

Kom je langs?

Leuk!

Deze emoes zijn dan ook van de partij

Vinger

Hoe lang kan je naar een wijsvinger kijken?
Best lang, zwijgend in het donker, met net genoeg licht om nog te kunnen lezen.
En maar blijven kijken, opletten. Terwijl er honderd mensen in dezelfde ruimte kijken naar wat er op het toneel gebeurt, kijk ik naar een wijsvinger. Langzaam ging die meer trillen.
Minutenlang. Het publiek lacht om iets wat ze zien. Ik niet, ik zie alleen die wijsvinger. Zou ik even wegkijken, dan ben ik geheid te laat. En daar wordt ik niet voor ingehuurd. Dus ik kijk.

Het valt me op hoe afgekloven die nagel eigenlijk is. En dat de ademhaling versnelt in het lijf wat aan die vinger vast zit. De spanning loopt duidelijk op. De hele hand gaat iets omhoog. Ieder moment kan die vinger naar beneden gaan. Een zucht, twijfel, maar die vinger gaat niet. En dan gaat ie. Heel snel. Met alles wat ik aan reactievermogen op kan brengen druk ik op de knop. "GO" staat er bij. De volgende lichtstand komt in. Ik adem uit en zie vanuit mijn linkerooghoek die hand weer omhoog gaan. 

Blijkbaar komt de volgende cue er zo aan en moet ik vast opletten. 
En kijken, naar die wijsvinger.

Rokers

De oud Hollandse tegeltjes wijsheid werd weer bevestigd: Een tevreden roker is geen onruststoker. Drie stonerbandjes die zich keurig aan de voorschriften hielden. 's Ochtends in Nederland arriveren en meteen vragen waar de dichtstbijzijnde coffeeshop zich bevindt. Om de hoek dus. Mooi. Het Kronenburgerpark bleek daarna fucking awesome, de middeleeuwse muren er fucking ridiculous en de zaal fucking brilliant. Fijn om tevreden muzikanten in huis te hebben.

Het eerste bandje bleek al een kwartier voor aanvang staan te trappelen om op de foto te mogen. "We never get to do shit like this, just one time in Vegas, but I way was too stoned to remember anything about it." Tuurlijk joh. Ze stappen de lift in, de zanger neemt een rare pose aan en ik moedig ze aan mee te doen. Dat lieten ze zich geen twee keer zeggen. In no-time werd de gitarist rondgedragen door de rest.

Het tweede bandje had voor de show geen tijd voor een foto. Hoewel ze wisten dat ze tijd genoeg hadden voor de ombouw, wilden ze "A really slow changeover, not a very fast one". 
Als je nauwelijks kan herinneren of je eigenlijk de bassist of de gitarist bent, is dat wel logisch. De Texanen namen het er van nu ze in Nederland waren. Na afloop waren ze zo vriendelijk om alle drie de shirts uit te doen en mij een minuut de tijd te geven om het getatoeëerde mannenvlees vast te leggen. Ook hier bleek de gitarist de feestneus van de band en hij stond er op dat ik een Nederlandse mop vertelde. Veel grappen werken vertaald niet, maar de avond ervoor hoorde ik in een voorstelling er een die niet over taal ging. 

Een penguin komt binnen en besteld een broodje krabsalade. de vrouw bij de kassa kijkt hem aan en zegt: "Meneer, dit is een bibliotheek!" Waarop de penguin heel zachtjes fluistert: "Mag ik een broodje krabsalade". De Texaan zeek bijna in zijn broek van het lachen. Uitgebreid begon ie zelf aan een mop, maar tot drie keer toe nam ie een andere afslag en vergat volledig dat ie een mop vertelde en wijde uit over de nieuwe paint job van zijn gitaar en of ik die wilde fotograferen, maar dat die nu op het podium stond. Tuurlijk joh.

De tourmanager kwam bijna in paniek naar me toe om te zeggen dat Stoned Jesus, het hoofdprogramma echt niet vóór de show op de foto kon, vanwege de vastgestelde eindtijd van de show. De zaal moest immers na afloop omgebouwd worden om er een dansavond

 te draaien. Ik zei dat dat geen probleem was en ik ook na afloop wel een foto wilde maken, of morgen. Mórgen?  Maar dan zijn we in Amsterdam? Of ik daar dan ook was?
Als buitenlandse artiest is het misschien wel heel leuk om hier van het padje te raken, op mijn beurt zet ik ze dan ook met graag een glimlach op het verkeerde been.

Tussendoorfoto's

Voor een serie representatieve foto's voor hun website 

maakte ik een serie portretten van de nieuwste medewerkers. 

Deze glipte er tussen door. 

Wel representatief voor de sfeer, 

maar niet echt voor het bedrijf. 

Voorafgaand aan een culturele talkshow 

was er een dansje met projectie.

Dan krijg je dus zoiets.

Archie And The Bunkers

Was ik blij dat er geen hond kwam opdagen. Ook nou was het al heet zat. Het zaaltje heeft geen airco, alleen een paar plafondventilatoren. Een aardige geste, maar de tent koelt er niet van af. Evengoed was mijn shirt na drie nummers doorweekt. De band speelde overigens alsof hun levens er van af hingen, twee babyfaces die er vol voor gingen.

Je zou ze een volle bak gunnen. 

Misschien de volgende keer ietsje meer volk. 

Misschien wel op een koeler podium. 

Ze verdienen het zeker

Saus

Of ik nog een foto van chilisaus wil maken?

Want die mist nog?

Oh, die wordt toegevoegd?

Ja, dat kan.

Wanneer?

Dan al?

Zal ik vast wat uitproberen?

Vrijdagmiddag is prima.

Tot dan!

Rood Groen Zwart

Ondanks verwoede pogingen van de gemeente om de stad schoon te houden, plakken op de gekste plekken mededelingen in de stad. Op de Waalbrug zag ik twee stickers. Ik vermoed dat ze uit dezelfde hoek komen. Wandelend had ik de tijd om er bij stil te staan. 

Wie plakt dat? Misschien dezelfde als die ze maakte. Wat is het doel er van?

De eerste lijkt zich te richten op de buurgemeente Arnhem. Het kengetal is daar 026.

De achtergrondkleuren van de sticker zijn gek genoeg geen geel zwart, maar rood, groen, zwart, typisch Nijmeegs. De tekst, die toch snel 3 tikfouten of grammaticale blunders bevat, is niet heel positief over Arnhem.

Iemand maakt zo'n ding. Naar de klote op zaterdagavond verzint ie de tekst. Thuis achter zijn laptop (ik gok er op dat de maker een man is, mijn vooroordeel) maakt ie een ontwerp. , stuurt het naar een drukker, rekent het af en ontvangt het pakketje. Tevreden maakt ie het doosje open en trots bekijkt ie de stickers. Daar kan ie mooi mee aan de slag.

Zo zal ie dat Vitesse-tuig eens mores leren. Het Gelredome-gajes gaat sidderen uit angst.

Of? Wat zal het doel zijn? De verdwaalde Arnhemse wandelaar die over de Waalbrug loopt schokken? Naar zijn NEC-vriendjes laten zien dat ie Het Kwaad bestrijdt? 

De tweede sticker vind ik nog vreemder Die gaat, denk ik, niet over Arnhem. Die heeft dezelfde kleuren als de eerste en een tekst, gek genoeg, zonder spelfouten. Is dit dan een belediging van Nijmegen? Is het een Nijmeegs punkbandje wat reclame maakt? Reclame voor een lichaamsdeel van een huisdier? Heeft deze sticker helemaal niets met die andere te maken? Met hetzelfde lettertype en dezelfde kleuren vermoed ik toch dezelfde bron.

De maker kreeg het in ieder geval voor elkaar om me tot het eind van de brug aan het denken te zetten. Dat is iets wat reclamecampagnes nooit voor elkaar krijgen.

Zes

Ja.

Zes jaar extrabelegen.

(jeuj!)

1418 blogjes (waarvan er maar heel weinig over de eerste wereldoorlog gingen)

Onregelmatig en onnozel en bij tijde nogal beperkt.

Ik blijf hier zonder een zekere regelmaat dingen droppen.

Omdat het kan.

En omdat ik er nog steeds schik in heb.

Het uitzicht uit de trein toonde prachtige wolken,

het leek me een goed moment om de kudde weer op te zoeken.

Ik weet nu in ieder geval welke hengst de nieuwe baas is.

Maar hij moet nog aan me wennen. 

Vandaag was ik niet welkom, 

na een minuut of tien kreeg ik het verzoek om te vertrekken.

Daarom een foto van een mooie lucht zonder paarden er onder.

Bandje

En het seizoen is weer begonnen.

Met bandjes, heel veel.

Sommige met een verhaal en interessant,

sommige met een baard en een viool.

Vandaag was er een uit de tweede categorie.

Pumps

Bij de ingang van een heel klein dierentuintje.

Hij: onderuit gezakt op een kruk, rubber laarzen, trui, blauwe werkbroek met modder tot de knieen.
Zij: rechtop op een stoel, geblondeerd, gekapt, opgemaakt, keurig pakje, rode pumps.

Hij: "Maar da makt mijn toch nie uit?"
Zijn dialect zit precies op de grens tussen Utrechts en Brabants, niet perse geschikt voor kinderartsen of begrafenisondernemers, meer voor hooligans en inderdaad, boeren.
Zij: "Op dit moment heeft u chips in uw aanbod, ik zag net Croky".

Haar dialect zit ergens tussen Den Haag en Haarlem, maar dan heel beschaafd. 
Haar toon duidelijk al een tikje wanhopig.
Hij: "Ja die troep moet ik hier hebben, doar janken die jong over. Welk merk week nie. Gewoon wa d'r be de Sligro in d'n aanbieding is."
Hij zakt nog iets verder onderuit. Knappe verkoper die hem wat aan gaat smeren.
Zij: "En uw assortiment frisdranken, daar kunnen we ook wat voor u betekenen..."
Ze is aangenomen om haar representatieve voorkomen, niet op haar empathie.
Hij: "Da makt mijn toch geen flikker uit, ik douw da in de koelkast en ast op is, dan pakke ze mar wa anders. Doar heb ik toch geen hulp voor nodig? Of gade gij het hier in de koelkast zette?"
Zij:"..maar uh, meneer, ik ehh..."
Hij: "Di duurt men te lang hier, ik go aan de gang". 

Staat op, loopt naar binnen, schuift het luikje open, 
kijkt mij aan, dan naar haar, 
dan een blik van verstandhouding naar mij: 
"Da's dan zeven Euro".
Ik reken gepast af, krijg geen bonnetje of kaartje, het luikje gaat weer dicht.
Pak mijn tas weer op en loop langs de rode pumps. 
"Sterkte" wens ik haar.
Moedeloos kijkt ze me aan, terwijl ze haar spullen bij elkaar pakt zegt ze zacht:
"Ik ga naar huis, of naar de kroeg."
Een kleine glimlach brak door.

Reünie

Voorafgaand aan een reünie, 

kan je je afvragen wat er van die mensen geworden zal zijn na al die tijd.

Soms valt dat mee, soms hebben ze het minder makkelijk gehad. 

Maar er is altijd wel een verhaal, een geschiedenis. 

Als ze tenminste naar de reünie komen.

Als mensen te vroeg dood gaan kan je alleen maar gissen 

naar hoe het verhaal zich ontwikkeld zou hebben. 

Met heel veel misschiens en eventueels.

Van Caroline heb ik geen idee hoe het verder gegaan zou zijn.

Was ze op haar pootjes terecht gekomen, of bleef het een strijd?

22 jaar na dato zou ik haar best op een reünie willen spreken.

"Goh, vijf kinderen"

of 

"In Zambia? Wat doe je dáár?"

of

"Nee, 280 man personeel lijkt mij ook geen pretje"

of

"in de Here, echt waar?"

Om dan wat nostalgisch terug te blikken op lang vervlogen tijden.

Da's veel leuker dan herdenken

Water

Blijkbaar is het echt heeeel raar, 

als je foto's van een fonteintje maakt.

Midden in de stad.

Van dichtbij, met een flits op een statief. 

Hele gezinnen bleven staan te kijken.

Gelukkig hoef ik me daar niets van aan te trekken 

en mag ik doen waar ik voor kwam.

Met een hele korte sluitertijd water fotograferen. 

"Mama, wat doet die meneer?" 

"Jadaweetikokniemeidje, 

dazalwelkunstzendenkik."

Bordjes

Tijdens een wandeling vielen me bordjes op. Als je er op gaat letten zijn er heel veel. Voor alles. In Vlaanderen hebben ze dan ook nog als gewoonte om bij iedere verbouwing/wegwerkzaamheden/afsluiting allemaal tijdelijke borden neer te zetten. Af en toe genoeg dat de doorgang moeilijk wordt door die borden, niet eens door de werkzaamheden. De Groote Vlaamsche Bordenfabriek moet gouden zaken doen. En dan staat er vaak ook nog een bord bij wie verantwoordelijk is voor de signalisatie. Een soort bord over borden, eigenlijk een meta-bord

Een aangepast bord

Een stotterend bord

Een helder bord

Een hele kudde borden