Sprint

Terwijl ik van mijn geloof niet mag hardlopen,
trok ik toch een sprintje.
Van een meter of tien maar.
Maar met statief, tas en camera.
Net dat stukje omhoog.
Want koeien lopen wel hard, 
maar moeilijk trap.

Leuk hoor, runderen fotograferen,

maar het moet niet op sport gaan lijken

Dagen

Van die dagen.

Van die dagen dat je niet alleen vooraf, maar ook achteraf het idee hebt dat je beter in bed had kunnen blijven, Niet naar buiten, niet praten, reizen of werken. Gewoon niks. Een boek, een banaan, een kop koffie. Zoiets.

Om achteraf verklaarbare redenen hingen een aantal grote prints van mijn foto's in een tuincentrum. Drukte, poffertjes en interesse waren voorspeld. De poffertjes bleken het enige te zijn wat er van uit kwam. Nou heb ik altijd al eens drie uur lang vroegbejaarden met een Noord-Limburgs accent willen horen praten over kerstbomen, erwtensoep en het weer, maar dat hoefde niet persé op zondagmiddag.

Een hangtuintje met blauwe blaadjes

Om zelfs nu nog steeds verklaarbare redenen schaften we vorige week tweedehands dimmers aan. Niet zo'n rond schakelaartje voor naast de deur, maar lompzware antieke kasten van het soort wat nooit kapot gaat. Mooi, want de dimmers die er in het theaterzaaltje stonden, waren zo rot als wat. De eerste verrassing was het feit dat de aansluitingen op de patch, het gedeelte waar je de ingaande met de uitgaande kabels met elkaar kan verbinden, wel leken op de kabels die we hebben, maar een maat kleiner bleken te zijn. En nergens te bestellen waren. Voor een acceptabele prijs. Gedoe, bellen, omrijden. Dagen verder, eindelijk patchkabels. Te weinig, maar we konden nu gaan testen. We hadden die kasten toch niet voor niks die hele trap opgehufterd? 

patchkabels met een exotische maat

Aanvankelijk leek het te werken. Behalve dat een aantal lampen niet meer uit ging. En andere aangingen, maar bij het verkeerde nummer. Ook antieke dimmers die nooit stuk gaan kunnen heel bijzondere foutmeldingen geven. Laat ik het er bij houden dat ik de gebruiksaanwijzing ondertussen best goed ken. En dat het 6 uur later nog steeds niet werkte. Kak. KAK. KAAAAAAAK. 

de dimmers in kwestie

Gelukkig kreeg ik tussendoor een telefoontje. Voor een andere opdrachtgever moet ik een serie voorstellingen in een ziekenhuisauditorium (goed Scrabble woord!) voorbereiden. Daar wil ik een paar minuten rondkijken en aan de concierge vragen welke stopcontacten ik kan gebruiken. Vorige week dinsdag stuurde ik een mail waarin ik dat uitlegde en een paar data voorstelde wanneer ik langs wilde komen. Vrijdag kreeg ik een mail terug met de mededeling dat mijn vraag "in de organisatie uitgezet was". 

Vandaag kreeg ik dus telefoon. Een meisje vertelde dat ik dat het beste zelf met Harrie kon plannen, maar dat Peter er ook bij moest zijn, want die deed ook iets belangrijks. Whatever. Ik kreeg het nummer van Harrie, dan kon ik dan meteen bellen. Mooi. Ik bel dat nummer. Erik neemt op en vertelt dat a) Harrie nooit op maandag werkt. b) Harrie dit nummer al een jaar niet meer heeft en überhaupt geen pieper meer draagt. 

Nou heb ik de 06 van Harrie gekregen en daar maar een voicemail achtergelaten.

Van die dagen. 

Dat je gewoon niet naar buiten moet. 

Van die dagen.

(geen idee of dat toeval is, maar ik zie net dat dit blog extrabelegen nummer 1313 is)

Wintertuin festival

Op het Wintertuin festival

 werd gepraat, 

uit een doos gekeken, 

met een lift gespeeld

gehurkt op een tafel gezongen

en voorgelezen.

As

Vroeger, aan het begin van het grenen tijdperk, belde mijn vader zo nu en dan op zonnige dagen op van zijn werk. Of we buiten konden eten? Destijds aten we 's middags warm en 's avonds brood. Dat ging dan met ranja, koffie en een paar pilsjes in een koelbox mee naar het bos. Hetzelfde bos waar hij naast opgroeide. Daar was een ven, waar het op zomeravonden goed toeven was. We aten en klooiden dan wat met zand en water. Met z'n vieren weg van de grote wereld. Eenvoudig vermaak. Fijn. Ik voelde me helemaal thuis op die plek.

Vandaag waren we daar weer. Met z'n drieën. Zonder mijn vader. We hebben er zijn as uitgestrooid. Precies 21 jaar geleden overleed hij. De urn had lang genoeg op de begraafplaats gestaan. Hij mocht terug naar waar hij vandaan kwam. Raar om afscheid te nemen van iemand die er al zo lang niet meer is. De zon scheen op het water, het was fris. Een koelbox hadden we niet mee, we aten in een opgehipt restaurant naast de parkeerplaats. Lekker, maar helemaal thuis voelde ik me niet.

White Cowbell Oklahoma

Lente 2005, terugweg van een schouwburg in Weetikveelwaar, weer een kindermusical gebouwd, gedraaid en gebroken. Ik kan geen Kikker meer zien. Langs de snelweg staan opvallend veel auto's op de vluchtstrook. Hebben die pech? Op een afstand zien we ook een trein stilstaan. Bij het pompstation staat het helemaal vol. Is er paniek? We schakelen van cd-speler naar radio en horen de klok van de Waalsdorpervlakte. Kak. Dodenherdenking, daarom stopt iedereen. 

Zullen we ook? De eerste auto's trekken al weer op, we zijn duidelijk te laat. Maar als we doorrijden niet te laat voor White Cowbell Oklahoma. Canadezen die er uitzien en klinken als een stevige Southern rockband. Eindelijk terug in Nijmegen en aangekomen in Roosje en ze zijn al bezig. Een van de mannen staat met een bijl een meeuw te onthoofden en stopt die samen met een hoop andere vogels in zijn broek. Waarop de gitarist vraagt: "Have you ever seen a guy with so many birds up his pants?" De avond kan beginnen.

Zomer 2006, de Valkhof Affaire, warm, klein tentje, zelfde band. Knalhard er op. In een van de eerste nummers komt de haakse slijper al tevoorschijn om een regen van vonken van de koebel af te sproeien. Een paar nummers later is er ook de kettingzaag weer. Daarmee wordt een flinke toiletrol van een bezemsteel gerold. Puinhoop. Lekker. De stroom valt uit zoals dat dat jaar op het Valkhof wel vaker gebeurde. De band aarzelt geen moment en roept dat de bassist jarig is. De drummer zet 'lang zal ie leven' in en de hele tent doet mee. Aan het eind van het liedje is er weer stroom. En feest, meer bier!

Herfst 2017, Merleyn, daar zijn ze weer. Duidelijk een paar jaar ouder en een uitgewoonder. Ze blijken nu vijfenhalve week onderweg te zijn en dat zie je. Er wordt doorgedronken, ook op het podium. Muzikaal is er niets verandert, gewoon stevige Southern Rock, de act is ook identiek, al zijn de meeuwen verdwenen. De slijper, de kettingzaag en de koebel met steekvlammen zijn er bij. Tegen het einde verbouwen ze een nummer even tot AC/DC's Thunderstruck. Ter nagedachtenis aan de deze week overleden gitarist. Het publiek vreet het, met zijn allen vuisten omhoog en "Thunder" roepen. Mooi gebaar voor een bescheiden maar invloedrijke muzikant. Gedurende de show blijven bezoekers roepen om hun favoriete nummer en als afsluiter spelen ze dat natuurlijk:"Put the South in your mouth" Deze band gaat geen revolutie veroorzaken, maar levert er wel een fijne soundtrack voor. 

De Staat

Bleek ik vanavond niet bij de voorstelling te hoeven zijn. 

Kwam er natuurlijk een mailtje of ik De Staat op de foto wilde zetten. 

Die speelden vanavond de eerste van vier shows 'in the round'. 

In een grote tent, in het midden. 

Vanaf het balkon had ik een prima plek om mijn gang te gaan.

Vol

Kan je misschien een paar dagen invallen?
- Ja hoor
Kan je misschien de komende maanden een paar dagen in de week hier komen werken?
-Ja hoor
Maar de dagen die we hadden staan, die gaan toch gewoon door?
-Ja hoor

Zo kon het zomaar gebeuren dat ik van een rustige zomer in een klap naar een stuk meer dan full-time aan het werk ging. Helemaal niet erg, maar ergens komt de keuze tussen bloggen en slapen.
Gek genoeg wint de tweede keer op keer. 
Binnenkort gaat de storm weer liggen en kom ik hier ook weer vaker.

Tot die tijd: Houdt moed!

Maak je eigen kruiswoordpuzzel

Waar?

"What is this place called?"

"And what is the name of  this venue?"

In Doornroosje, Nijmegen was en is het nogal eens een hele uitdaging om dat uit te spreken. "That's impossible to pronounce!" kreeg ik nogal eens te horen. Waarop het makkelijkste antwoord was:"We've had two thousand years to practice".

Sommige muzikanten hechten er waarde aan om op zijn minst geïnteresseerd over te komen. Dat helpt, vind het publiek ook fijn. Dat staat er ook niet op te wachten om "the best audience we've had all night" te zijn.

Zo zag ik Alice Cooper ooit in de Rijnhal te Arnhem roepen: "Hello Amsterdam". In onversneden Arnhems kreeg ie meteen :"We sijn in Ernem eikel" terug naar zijn hoofd uit het publiek.

Gister zag ik op het krappe zijtoneel een geheugensteuntje zitten. De spelling liet te wensen over, maar de bedoeling was vast goed.

Bloemen

Het busje met licht en geluid stond weer op zijn plek, ik stap in mijn eigen auto, draai de sleutel om en hoor een schrapend geluid. Gelukkig niks ernstigs, het waren de ruitenwissers die los kwamen van het dichtgevroren raam. Schurend gingen ze over het ijs. Ondertussen lichtte het schermpje op en meldde "waarschuwing: lage buitentemperatuur" 0 graden. Winter is coming.

Vanochtend vroeg mocht ik opnieuw krabben. Maar nu ook aan de binnenkant. Mijn bezwete hoofd dampte vannacht de ruit vol, dat bevroor daarna weer rustig. 

Had ik bloemen binnen en buiten. 

Zelfs op het dak. 

Maar die heb ik niet weggekrabt.

Ruim

Sta je de ene dag in een afgetrokken wijkcentrum, 

de andere dag was het hok ruimer bemeten.

Da's helemaal niet erg om een beetje de ruimte te hebben.

Op het toneel keuvelden ze wel door, 

kon ik mooi een wandelingetje maken met mijn camera.

De komende dagen zijn de zaaltjes weer een stuk krapper.

Zien of ik daar ook kan wandelen tijdens de show.

Elders

Een van mijn favoriete metalbandjes speelde gisteren in Roosje. Beyond Creation heten ze. Sympathieke Canadezen die gruwelijk technische teringherrie maken. Op gitaren met net teveel snaren. Luister maar hier. Ze speelden samen met nog drie andere, waaronder Dying Fetus, ook zo'n fijn bandje. Ongetwijfeld een goeie avond. Ongetwijfeld want ik was er niet bij. 

Ik vind leuke bandjes kijken leuk, maar mijn huur kunnen betalen nog leuker. En dus was ik weer op pad met een dansgezelschap. Daar mocht ik mijn trucje -knoop alle kabels vast aan drie zwarte dozen- weer doen. Ook mooi. Het dansje was hetzelfde als voorgaande keren, maar het uitzicht van het restaurant waar we zaten was anders. Daar hadden ze speciaal voor ons een leuk decortje neer gezet:

Manifestations

Sta ik op zondagochtend in een fabriekshal in Eindhoven opeens kunst op de foto te zetten. Dat krijg je er van als je zomaar enthousiast: "Ja hoor, dat doe ik wel" roept. Gelukkig was er genoeg te zien en waren een aantal installaties ook de moeite waard. dat helpt. Helaas had ik geen tijd om verder iets van de Dutch Design Week te gaan zien, want door naar de volgende klus. Jammer, want er is daar zo veel, zo divers, daar kon ik best nog even koekeloeren. Misschien volgend jaar.
Voor nu een paar foto's van vanochtend.

Rund

Oké, ik had me er overheen gezet, of een beetje dan, wilde koeien met grote horens zijn niet eng. Alleen een beetje gevaarlijk, als ze bewegen, vooral naar je toe bewegen. Paarden zijn gevaarlijk aan de achterkant, koeien aan de voorkant, de kant met de horens. En da's jammer, want dat is wel de kant waar ze mee op de foto moeten. Of althans, dat heeft mijn voorkeur. Dus op de terugweg van een fotoklus deze week was het mooi weer en had ik nog tijd. 

Dus naar die koeien toe. Maar waar staan ze? Het Eiland in de Waal is groot genoeg om een flinke kudde op te verstoppen. Na een half uur had ik ze gespot, en tien minuten lopen verder stond ik met mijn spullen voor ze. Hoe dicht bij wil ik komen? De meeste dieren portretteerde ik op veertig centimeter afstand. Maar kan dat wel hier? Terwijl ik zachtjes een liedje zong zodat ze me aan hoorden komen kwam ik dichterbij. De aandacht had ik te pakken. Twintig paar ogen staarden lodderig mijn kant op. Ik sta een halve minuut stil en de aandacht is weer weg. Ik kom een paar stappen dichterbij en iedereen kijkt me aan. 

Laat ik eens flitsen, zien of er reactie komt. Niks. Mooi. Kan ik op vijf meter komen en flitsen? Ja, geen reactie. Nog dichterbij. Als ik langzaam beweeg negeren ze me. Goed zo. Een meter of vijftig verderop is een meisje op de betonnen basis van de hoogspanningsmasten geklommen en zit te kijken wat ik doe. Ze heeft dopjes in haar oren en dus vast een telefoon op zak. Dat helpt. Dan kan ze bellen als ik hier leeg lig te bloeden. Ik zwaai, zij zwaait terug. Dat schept een band en vertrouwen. 

Een blonde koe kijkt traag genoeg om het te proberen. Ze staat aan de rand van de kudde, ik hoef niet in het midden te staan. Het gaat goed. Ik krijg het dier met de nieuwe brug over de Waal op de foto. En nog eens. Dan haar (of zijn, hoe zie ik het verschil bij deze langharigen?) bruine broer. (of zus?) Die vind mij wel interessant, of misschien de reflectie van de zon in mijn lens, hij (of zij) doet een stap naar voor, ik een naar achter (hij) of zij zwaait de enorme kop met horens eens open neer. Ik neem afstand.

Zoals de veulens een zichtbare interne strijd voeren tussen angst en nieuwsgierigheid als ze mij en mijn spullen voor de eerste keer zien, zo voer ik die ook. Met een paar voorzichtige pogingen van mijn kant heb ik wel foto's die lijken op wat ik wil maken. Grote koe met herkenbaar Nijmeegs element in beeld.

Ik ben er nog niet, maar de eerste stap is er. 

En misschien zijn ze helemaal niet eng.

Dat zou best eens kunnen.

...Maar ik twijfel nog wel

Andermans dagboek

Dit blog schrijf ik in mijn eentje. Zo nu en dan staat er een quote van iemand, maar het schrijven doe ik zelf. Vandaag niet. Vandaag kopieer ik een stukje uit het dagboek wat Mike Watt onderweg schrijft. Hij heeft nogal een eigen stijl en taal ontwikkeld door de tijd heen. Vanochtend las ik het en mijn dag kon niet meer stuk.

pull anchor at noon. we got gray sky and drizzle. 350 klicks to last gig of tour in nijmegen in the netherlands which makes sense cuz we gotta return the boat, the backline and fly home from amsterdam, not more than a couple of hours (hopefully) from nijmegen. before getting on the autobahn, we get diesel for 1.12 euro/liter, pretty good (about five bucks/gallon u.s.) again we got fratello paolo on the wheel, I ask him why do I have to ask him not to tailgate 'pert-near every fucking day - is it communication problem? finally clear the air on this. a quick drop anchor to get koff. we head south on a1 to osnabruck - this is where I first met richard hell - from here we go east towards holland on a30. the rains gets light but doesn't stop. assholes fly by cuz most the autobahn has no speed limit. the sun starts burning through the closer we get to the border... bye bye germany, we cross twenty after two, rolling on dry road as I relate to fratello ste the schema of some of my first opera - how I wrote it on the first bike I had after twentytwo years of no pedaling (I got a car when I was sixteen and thought pedaling was for little kids - I was an asshole). right ahead of three we drop anchor for pony switch and piss stop - but not for me, I already used bottle... I ain't gonna suffer. when I gotta go, I go.      

rain-style load-in at seven bells. actually there ain't been a lot of this this tour, we've been real lucky. I meet light my thys at the hatch, stageboss dennis right after that - everyone helps w/the schlep and we get the shit in the pad quick. it's called merleyn and it's rund by the doornroosje folks - I played for them many times in the 80s and 90s, I hear now it's a prac pad and their main trip is a two hall baby near the train station. makes sense. always good people. you know, carlos (he was at the first gig of this tour) being a dutch dude always had good connect w/good cats in holland. respect. I give soundman rob the spiel I've given 'pert-near every soundman this tour and he's into it. yes sir. he also is the only one who knows the punch line to the "what's the best thing about thirtynine year olds?" terrible joke. impressed. I am kreupel ('cripple' in dutch) here holland. kind of like kruppel in german but completely different language.      

I get taken upstairs and I think I'll stay here 'til soundchech - see, cuz of the chow pad next door, we can set up but we can't make noise 'til nine and a half. then at ten, the hatch opens and then we're on ten minutes later. so I'll just stay up here. phototakerman ed asks if he can take a photo later and I say sure. tefka comes to talk to me about chow - chow on the road, chow at home. she's writing a book on the subject. interesting, she asks good stuff. now I chowed earlier a great gyro right close - the pad had a sign outside that said only "giro" - I mean this was a really REALLY good one, whoa - oh, actually catty-corner from our 'tel (about a hundred feet to the startboard from this pad's front hatch) was a fritts pad and I had to get a paper cone full of fritts w/mayonaise on it, chowing in rain while under a awning and looking down the street at the old town where I can see market kind of stuff. I really ain't been to the part of town to tell you the truth (of course I wanna don't wanna shit you), it's been a buttload of years since I last played nijmegen. too long. anyway, I'm pretty but this kind lady cooked us chow and so I try some of all of it so I can give some spiel for the book regarding the roasted potatoes, steamed brussel sprouts, mushrooms and gravy and finally some kind of beef stew which is all really happening, especially the 'taters and sprouts. a dilemma I had in italy cuz it's real working a gig for me too close to having chowed. arrrggghhhhhhh. phototakerman ed has me do picture and is the quickest ever, what a beautiful and righteous man. respect.

Het interview

Watt

 de band

Il Sogno Del Marinaio

De afgelopen vijfentwintig jaar werkte ik met honderden, misschien wel duizenden muzikanten, dansers en acteurs. Gewoon werk, je geeft elkaar een hand en gaat aan de slag. Heel af en toe is het toch net anders dan werk. Dat had ik vorig jaar toen ik Slayer ging portretteren. Dat was toch opeens spannend. Beetje kriebels. Misschien omdat ik daar een ticket voor kocht vóór ik entertainers dagelijks zag.

Gisteren had ik het ook weer. Ondanks dat ik Mike Watt al een aantal keer gesproken heb, was het toch spannend. Geen idee waarom. Waarschijnlijk omdat ik die ook al sinds eind jaren tachtig opzoek als ie in de buurt is. Nu lekker makkelijk om de hoek. Kon ik meteen een foto maken. En omdat we aan Bandeet deel twee bezig zijn, kon er ook meteen een interview over eten op tour aan vast geplakt worden. Kwam het mooi uit dat er niemand was om de catering naar het zaaltje te rijden, kon ik dat doen en meteen mee-eten. Zo viel de puzzel mooi in elkaar. 

De begroeting was hartelijk als altijd. Watt zag er beter uit dan de vorige keer in Rotterdam, maar liep nog moeilijker. Zijn knieën zijn steeds slechter en een tour als deze, met 35 shows in 34 dagen, gaat niet in de koude kleren zitten. Het interview was leuk. Nog voor ze de eerste vraag kon stellen stond Watt al aan. Het ene verhaal na het andere. Over hoe belangrijk eten is, wat de verschillen over de hele wereld zijn (op tour in China dit voorjaar was het heerlijk, maar wel verstandig om altijd een rol toiletpapier in je tas te hebben). Het belang van vezels voor je vertering. Ik weet niet precies hoe hij er op kwam, maar de piss-bottle kwam ter sprake. Een fles om lange ritten veilig uit te zitten. Iets wat ie destijds van zijn vader had geleerd. (en later een mooi liedje over opnam, dit) De term shitsack kwam ook nog vluchtig voorbij, voor nog langere ritten. Daar nam ie, bij mijn weten niet eerder een liedje over op. 

De show was goed. De band, Il Sogno Del Marinaio, bestaat naast Watt uit twee Italianen. Aardige mannen, ongeveer de helft van Watt zijn leeftijd en na een maand duidelijk ook op. Alles samen met zijn vieren in het busje en de Italianen speelden de hele tijd voor chauffeur. Watt kan nauwelijks meer rijden en de tourmanager Miss Hiyori rijdt voor het gemak ook niet. Vanavond de laatste show van de tour. Die gingen er duidelijk nog één keer voor. Muzikaal is het niet meer in een hokje te vangen. Ik gok jazz. (Hier een liedje wat ze met de vorige drummer opnamen) Of rock, of pop? In ieder geval lekker. Van fluisterzacht tot donderend hard speelden ze. Morgen terug naar huis, voorlopig de laatste keer dat ze elkaar zien. Iedereen weer terug naar andere bands en projecten. Ik ging ook tevreden naar huis. Het was een goeie avond. Mooie muziek en goed volk.

Het einde naderde duidelijk,

de handel kelderde snel in prijs

ASIWYFA

De frequentie van dit blog is nog onregelmatiger dan anders. Dat komt omdat ik iets meer werk dan anders. Verschillende klussen boden zich tegelijkertijd aan en ik ben nu een beetje met mijn tijd aan het goochelen om alles te laten passen. Het schrijven schiet er dan wat bij in. Soms omdat er weinig van na te vertellen is, soms omdat ik helemaal niets meer wil tegen de tijd dat ik de voordeur achter me dicht trek. 

Maar dan ga ik tussendoor nog wel af en toe bandjes kijken. Want da's leuk. Zeker leuke bandjes. Vandaag waren er twee van dat soort. And so I watch you from afar kwam weer langs. Een bandje uit Belfast wat regelmatig naar Nijmegen komt. Iedere keer lijken ze weer iets strakker te zijn dan de keer ervoor. Hard, scherp, instrumentaal en met heel veel energie gaan ze er tegen aan. Fijne mannen, fijne muziek. Luister maar (Hier)

Als voorprogramma hadden ze It It Anita meegenomen. Sympathieke jongens uit Luik. Goeie bak herrie en zichtbaar lol in wat ze doen. Tijdens het laatste nummer springt de gitarist de zaal in en biedt zijn gitaar aan een Aziatisch meisje aan. Ze kijkt wat beduusd maar hangt de gitaar wel om. Hij laat zien welke akkoorden ze moet spelen. Ondertussen ragt de band op het podium gestaag door. Twee akkoorden, mid tempo beuken. Al snel heeft ze het te pakken en in no-time staat ze wijdbeens achterover geleund de twee akkoorden te spelen. De drummer begint ondertussen zijn kit uit elkaar te halen en de gitarist pakt de trommels aan en bouwt het setje op midden in de zaal. verschillende bezoekers zien het lijk al drijven en zorgen dat ze wat verder weg gaan staan. Die willen niet uitgenodigd worden om te gaan drummen. Dat werden ze ook niet. De drummer rent de zaal in en gaat zitten timmeren. Om na een minuut zijn setje nog eens vijf meter naar de bar te verplaatsen en daar de rest van het nummer te spelen. Fijn en onverwacht einde van een goed voorprogramma. Voor het na afloop gezellig kon worden zat ik al op de fiets. Morgen weer vroeg dag. Dan mag ik het trucje met de dimmerkasten en kabelspaghetti nog eens doen in Den Bosch. En had ik nu nog tijd voor dit blogje.

Het voorprogramma op de vloer in de zaal

Bureau

Hele volksstammen draaien er hun hand niet voor om, maar ik moet nog even wennen. Gisteren begon ik aan klus waar er een bureau voor mij staat. Nog nooit eerder gehad. Wel een werkbank, of een stuur, of een lichttafel. Maar een bureau met bijbehorende computer is nieuw voor mij. Nou is dat nog niet eens zo moeilijk, achter een bureau zitten, dat kan ik thuis ook best aardig. Maar bellen. Bellen in een ruimte waar anderen dat ook doen. En met elkaar overleggen. En iedereen doet alsof dat heel normaal is en je dan je gedachten er bij kan houden. Gek genoeg stond ik binnen een paar minuten op de gang en zat ik op de trap te bellen. Gelukkig bestond het grootste gedeelte van de dag uit meer praktische werkzaamheden. Ook samen met anderen in een ruimte, wel zo gezellig. Morgen nog maar eens proberen, misschien went het wel.

Vorige week had ik een andere klus 

waar ik een voor mij overzichtelijker werkruimte had.

Vanochtend een raar zonnetje. Knaloranje in een grijze lucht.

Blijkbaar was de combinatie van woestijnzand uit de Sahara, 

rook van bosbranden in Portugal en een orkaan die er in Ierland een zootje van maakt

precies goed om dit bijzondere beeld te maken.

Piratenmetal

Met een beker koffie in de hand stapte ik de zaal in. Het voorprogramma zou de moeite waard zijn om te zien. Geen idee wat ik kon verwachten. Toen ze klaar waren had ik eigenlijk nog steeds geen idee wat ik gezien had. Een manische dikke nicht in een plastic legging en dito jasje raasde over het podium. De muziek, gedeeltelijk van band, gedeeltelijk van de band was een mix van Abba, Slayer en Zappa. Tamelijk onnavolgbaar wisten ze me tot het einde te boeien. De gekte had wel iets van Mr. Bungle, en daar lust ik wel pap van. Iemand was zo vriendelijk een stukje van de show (Hier) online te zetten.

Groepsfoto

Stonden er vorige week bij het metalfestival kale bebaarde veganisten in de zaal, dat was nu anders. Ik zag ooglapjes, zwaarden, driehoekige hoeden, witte pofbloezen en veel strak gespannen Alestorm shirts. Piratenmetal is een ding. Blijkbaar. Wist ik veel. Een meisje had zelfs een flinke papegaai op haar schouder. Gelukkig geen echte, die papegaai dan, de schouder leek behoorlijk echt. Op het podium stond een twee meter grote gele badeend tussen het drumstel en de toetsen. Dit waren vast geen gevaarlijke piraten.

Vol gas speelden de Schotten in de uitverkochte zaal hun feestmuziek. Voor hardrockers die Rowen Heze leuk vinden moet dit heel tof zijn. Ik was er om naar het licht te kijken. Een collega is met de band op tour en staat achter de knoppen. Vooraf hebben we zitten bakkeleien over het lichtplan en ik was benieuwd hoe het er uiteindelijk uit zag. Het bleek prima te passen bij de kermis die de band was, zonder smakeloos te worden. Daar was geen licht voor nodig, dat deed de zanger wel. "And how about your bicycle stealing neighbours, are there any Germans in the house?" Het publiek reageerde verrassend genoeg door gezamenlijk "Alle Duitsers zijn homo's" te gaan zingen. Ik kom niet zo veel in voetbalstadions en dat is misschien maar goed ook. De toon was wel gezet. 

Groepsfoto van dichterbij

De zanger maande het publiek aan om zich in tweeën te splitsen. Er ontstond een lege ruimte van een meter of acht. Bij de gebruikelijke Wall of death is het dan het idee dat iedereen tegelijk zo hard mogelijk op elkaar in rost, hier was er een andere variant bedacht. "When I say Go, and only when I say Go, each and everyone of you takes of their clothes and start fucking each other up the arse. Vanaf mijn plek achter in de zaal kon ik niet goed zien hoeveel bezoekers zijn verzoek opvolgden. Wel zag ik opblaasdolfijnen, balonnen, bellenblaas en een opgeblazen condoom door de zaal heen gaan. Het publiek kwam voor feest en zorgden daar ook voor.

Op het podium werd een man uitgenodigd die aangekondigd werd als Beef Guy. Een reus van een kerel, toch snel twee meter bij 150 kilo. Die had een trucje, hij wist een fles bier binnen een seconde of drie leeg te drinken en daarna herhaalde hij het nog eens, maar dan met twee flesjes tegelijk. Dezelfde man zat eerder die avond backstage piano te spelen. Niet een beetje dronken te rammen, maar een serieus mooie versie van Dave Brubeck's Take Five. Het contrast tussen zijn voorkomen en spel was heel fijn. Op het podium bleek hij ook te kunnen rappen en niet een beetje. Fijne freakshow.

Onderweg naar het toilet maakte ik een onhandige draai en duwde een jongen bijna om. Ik kon hem op tijd tegenhouden. Hij kijkt me verbaasd aan en heeft meteen zijn fles klaar om te proosten. Mooi. Vervolgens kijkt ie van heel dichtbij naar mijn oordoppen. Die zitten aan elkaar vast met een zwart rubber koord. "Ben jij aan het werk of heb je je eigen muziek aan staan?" roept ie boven de band uit. Ik laat hem de dop zien en zeg hem dat ik niet doof wil worden. Hij wijst op zijn gehoorapparaat wat ik nog helemaal niet opgemerkt had en zegt dat hij sinds zijn geboorte bijna doof is. Maar dat dit apparaat speciaal geprogrammeerd is voor teringherrie als hier. Hij straalt er bij. "De hele avond vind ik net zo mooi als de show van Sabaton op Wacken in 2014" Hij straalt nog meer. Dit is een gelukkig man. We proosten nog eens en ik loop door naar het toilet zonder anderen omver te gooien. 

Bij het toilet zit een meisje voorover gebogen op een stoel met wat anderen er omheen. Dat is duidelijk hetzelfde meisje als wat ik net zag crowdsurfen in haar BH. De dienstdoende stagemanager staat er bij en op mijn vraag wat er aan de hand is antwoordt ze: "Dat zijn de hormonen". Terug in de zaal kondigt de zanger een van de laatste nummers aan met de tekst "The next song is about drinking beer and shoving a pizza up your arse, who likes doing that?" Het publiek maakt duidelijk dat ze dat allemaal leuk vinden. 
Piratenmetal is een ding. Blijkbaar. Wist ik veel.