Show

Zoveel is er niet nodig.
Voor een goeie show heb je geen batterij danseressen nodig, 
of lasers en vuurwerk en videoprojecties.
Maar wel ambiance, zoals Vlamingen dat stellen.
Ambiance en kwaliteit.

Willie Watson speelde vanavond. In zijn eentje.
Voor een uitverkocht zaaltje. En het was af.
Vriendelijke bescheiden man, zonder band, 
maar duidelijk met jaren ervaring.
Met zijn 40 jaar niet eens een oude rot,
maar met The Old Crow Medicine Show, 
speelde hij veel. En dat helpt.
Geoefend in hoe je een show op bouwt, 
waar je de tijd neemt en waar je door gaat.
Liedjes afwisselen met uitgebreide verhalen.
Ondertussen iets tokkelen, het tempo vasthouden, 
een grap vertellen, het stil laten vallen, het op pakken,
het volgende verhaal beginnen 
en dat naadloos in een liedje over laten gaan.

Tijdens zo´n liedje keek ik omhoog en zag ik in wat voor een uitgewoonde tent we stonden met zijn allen. Uitverkocht huis en niemand geeft er iets om. De plafondventilator was volledig grijs door vastgeplakt stof. Daarnaast hing een paar meter ketting om een steigerpijp geknoopt. Waarschijnlijk hing daar ooit decor in. Net als de videobekabeling ernaast vast ooit een projector van signaal voorzag. En ja, een tweede ventilator die nog plakkeriger en stoffiger was dan de eerste. Dat was alleen het stukje helemaal achter in waar ik stond. Ouwe teringzooi.

En boeit dat? Maakt dat uit? 
Is de show er iets minder om?
Helemaal niks.
Willie zong zijn liedjes, vertelde hoe hij altijd al in het middelpunt van de aandacht had willen staan. Hoe blij hij was met de uitverkochte tent en dat we allemaal zo vriendelijk luisterden. En zelfs, op zijn verzoek, meezongen in een vraag-en-antwoord nummer. Dat klonk trouwens prachtig, als in zo'n donker hok honderdvijftig stemmen mee zingen.
Dan hoor je niks van het vuil aan het plafond.
Zoveel is er niet nodig.

Zijn banjovel ging ook al even mee

Stau

-En, wat zijn de plannen?
Hoezo?
-Ben je nog in het theater?
Ja
-Ga je zo naar huis rijden?
Ja, hoezo?
-Vanwege sneeuw en file. Een half uur geleden vertrok een collega hier en nu staat ze bij Musis. Normaal toch al snel twee minuten rijden
Oh.
-Zullen we samen gaan eten en gaan rijden als iedereen weer thuis is?
Ja, gezellig!

Drie uur later reden we met een bloedgang van 50 kilometer per uur over de snelweg.
Daar was de file wel, maar de sneeuw nog niet weg. 
2300 km file in het land vanwege een paar centimeter sneeuw. 
Overal gedoe en geschuif.
Maar we aten heerlijk en hadden tijd genoeg voor koffie.

Men nam de tijd om naar buiten te kijken in plaats van lekker door te rijden

Goudmijntje

Echt steady was zijn manier van fietsen niet, het leek alsof er al een paar borreltjes in zaten. Op zich opmerkelijk vanwege het tijdstip. Zaterdagochtend half elf. Hij zag mij met camera over mijn auto heen hangen om de juiste hoek te vinden. Daarna zag ie mijn model staan. Zonder te twijfelen riep hij me toe, in onversneden Nijmeegs:
"Daar moe je suinig op sijn, da is een goudmijntje". 
Terwijl hij naar mijn model wees. 
De rest van de fotosessie is die opmerking nog wel een paar keer voorbij gekomen.

Om mijn slachtoffer model anoniem te houden 

zal ik alleen een foto van hem met bril laten zien.

Yungblud

Het waait, het is 2 graden en het regent bij vlagen hard.

En 's ochtends zitten ze er al. Zij zullen vanavond als eerste binnen zijn!

Zij zijn er bij. Via Twitter lekte uit dat de eerste 100 bezoekers op de foto mogen met / mogen praten met / misschien wel kunnen aanraken van / nóg een selfie maken met de idool van het seizoen. In dit geval Yungblud. 22, Engels, up and coming.

Dus de hele dag buiten. Rond een uur of drie kwam ik voorbij en ze stonden al helemaal de hoek om. Waarschijnlijk de eerste honderd. Capes, poncho's, zeiltjes, van alles om droog te blijven. En achteraf, aan de teringzooi te zien die ze achter lieten, kussens, dekens, chips, goedkope wijn en veel flesjes water. Op de foto hier boven zie je precies waar ze zaten, daar is de stoep nog droog.

Het voorprogramma wilde ook wel in de lift en maakte er meteen een feestje van.

De man van de avond bleek een enorme stuiterbal. 

Een beetje alsof ie net een kratje Red Bull met turbo-adhd-cocaïne had gesnoven.

De bakvissen vonden alles prachtig en waren de kou van vanmiddag al lang vergeten.

Na afloop kreeg ik ze nog even in de lift. De twee muzikanten gingen zonder iets te vragen op de vloer zitten. Ze kenden hun plek. Na drie keer flitsen zaten ze rustig met elkaar te kletsen. Ze wisten dat het niet om hen ging. Voor hen zat de klus vandaag er al weer op. 

Zij hoefden niet achteraf met nog honderd pubers op de foto. 

 Yungblud wel, die moest nog leuk doen met tieners, 

maar die wilde ook hier best even poseren. 

Dan ben ik de beroerdste niet en flits ik gezellig mee. 

Heng

Heng, heng, heng, Heeeng, heeng, Heeeeeng.
Wat nou weer?
Ik sta onder de douche en hoor een hele grote bromvlieg.
De buurman heeft een bladblazer waar ie wekelijks zijn stoepje mee leeg blaast. Als een gorilla met epilepsie knijpt ie onregelmatig in de gashendel. Geen idee waarom eigenaren van bladblazers hetzelfde met de benzinetoevoer omgaan als veel jonge bromfietsers die voor een stoplicht wachten.

Heng, heng, heng, Heeeng, heeng, Heeeeeng.
Staan ze met hun pleurisscooters te stinken. Inderdaad, de hele tijd gas geven en weer los, en weer gas. Als je motorblokje zo slecht afgesteld is dat ie afslaat als ie geen mengsmering krijgt, dan zou je ook een kleine constante hoeveelheid kunnen geven. Gewoon zachtjes knijpen. Maar nee. De minderbedeelden in het verkeer hebben een eigen techniek. Van 0 naar 100 en weer naar 0. En nog eens. Net als mannen met bladblazers. Ooit een vrouw met een bladblazer gezien? Ik niet.

Heng, heng, heng, Heeeng, heeng, Heeeeeng.
Ging het door. De buurman zal het niet zijn, die deed dat gisterochtend. En twee dagen geleden duurde het drie kwartier voor de mannen van de gemeentereiniging er genoeg van hadden. Toen stond er een met een zichtbare afstand tot de arbeidsmarkt ín het plantsoentje de zeiknatte bladeren proberen weg te blazen.
Zeiknat blad tussen taaie struikjes laat zich niet zomaar wegblazen.
Onze held dacht daar anders over. Of nou ja, hij maakte zijn uren.

Heng, heng, heng, Heeeng, heeng, Heeeeeng.
Ging hij te keer, terwijl aan de andere kant van de straat zijn collega hetzelfde werk ook vruchteloos verpestte. Na een 45 minuten hadden ze er waarschijnlijk genoeg van. De bezemwagen kwam langs om het verplaatste blad, wat niet aan de geparkeerde auto´s ernaast vastgeplakt was, bijeen te vegen.

Heng, heng, heng, Heeeng, heeng, Heeeeeng.
Ik kijk na mijn douchebeurt vanochtend naar buiten en ik zie gele hesjes. Godver! We zijn hier toch niet in Parijs. Pleurt op! Ik zet mijn bril op en zie dat het gele hesjes van de gemeentereiniging zijn. Voor de verandering staan ze met z´n tweeën in hetzelfde perkje als twee dagen geleden te blazen. Krijgt het zuur! In de regen moesten de natte blaadjes nu blijkbaar echt weg. Na een half uur hield het op. 
Ik zag geen verschil met gisteren, maar ik heb dan ook geen geel hesje.
En al helemaal geen brommer.

Heng, heng, heng, Heeeng, heeng, Heeeeeng.

Bingo!

Bingo!
Twee avonden op een rij prijs.
Gister Jack Wouterse, vandaag Condor Gruppe. 
Acht man sterk op een heel klein podium zaten ze elkaar nergens in de weg.
Iedereen krijgt de ruimte, iedereen speelt. Het gaat niet om ego's, of over techniek.
Het gaat om muziek. En die vloeit makkelijk van Spaghetti western naar stoner en van mambo naar sixties jazz. Om regelmatig aan te meren bij Moondog. Moondog was eind jaren 60 een blinde straatmuzikant en dichter in New York. Getooid in een mantel en helm met horens stond hij op straat. Soms gedichten vertellend, soms musicerend. 
Hij schreef prachtige muziek, luister HIER. In hun uitvoering klinkt dat ZO.
Vanavond was het de eerste keer dat ik daar wat live van hoorde. En hoe.
Wat een luxe is het toch om op vijf minuten fietsafstand dit soort concerten te kunnen zien.

Opgeladen

Met meer energie naar buiten komen dan je er in ging. Kent u die uitdrukking?
Het omgekeerde was waar voor het restaurant vanavond. Een Mexicaan in Tiel die geplaagd door personeelstekort er een zootje van wist te maken. Het eten was niet vies, eerder volstrekt smakeloos. net als de inrichting. Ik vond het bij binnenkomst juist grappig dat het er niet als een standaard Mexicaans restaurant uit zag. Helaas bleek dat ook op te gaan voor het eten, dat zag er ook niet Mexicaans uit en smaakte er zeker niet naar. Bij het afrekenen zei ik daar wat wat. "Oh, misschien komt dat omdat wij alles zoutloos bereiden". Iets wat je volgens mij vooraf zou kunnen melden. In een onder gesubsidieerd bejaardentehuis zou het niet misstaan hebben.

Daarna door naar het lokale theater, waar Jack Wouterse liet zien hoe het ook kan. In ruim 100 minuten solo kwam alles voorbij. Een dijk van een acteur. Een goed verhaal, mooie karakters, een scala aan emoties en veel verbeelding. Alles deed ie zelf: spel, tekst, regie, eindregie, muziek, dramaturgie, kostuums, kap&grime, decor, licht, techniek, chauffeur, fotografie, productie, publiciteit, producent en overall ondersteuning. Het soort voorstelling om van te smullen en waar geen extra zout bij nodig was. Kwamen we toch weer opgeladen naar buiten.

నూతన సంవత్సర శుభాకాంక్షలు

Ik wens alle extrabelegen lezers een 

onregelmatig, onnozel en onbeperkt 2019!

De mooiste platen van 2018

Op de valreep van het oude jaar mijn lijstje van favoriete platen van 2018. 

Ik luisterde bijvoorbeeld naar:

Alkaloid - Liquid Anatomy, Beyond Creation – Algorythm, Bloodshot Dawn – Reanimation, Bot – Plaat, Calexico – The thread that keeps up, Clutch – Book of bad decisions, Crippled Black Phoenix – Great Escape, Daughters – You won't get what you want, David Byrne – American Utopia, David Eugene Edwards & Alexander Hacke – Risha, Father John Misty – God's favorite Customer, Fleddy Melculy – De Kerk van Melculy, Flying Horseman – Rooms-Ruins, Forming The Void – Rift, Gnod - Chapel Perilous, Gosta Berlings Saga - Et Ex, Jeffrey Foucault - Blood Brothers, John Prine - The Tree of Forgiveness, Kamasi Washington - Heaven and Earth, King Dalton - The Third, Makaya McCraven - Universal Beings, Neil Young - Roxy; Tonight's the night live, Neil Young - Songs for Judy, Obscura-Diluvium, Richmond Fontaine - Don't Skip Out On Me, Rotor – Sechs, Sleep - The Sciences, Slugdge - Esoteric Malacology, Son Lux - Brighter Wounds, Stoned Jesus – Pilgrims, The Dali Thundering Concept – Savages, The Decemberists – Traveling On, The Decembrists - I'll be your girl, Thy Catafalque - Geometria, Yob - Our Raw Heart

Sommige heel bijzonder, andere wat vergankelijker.

Maar uiteindelijk bleven deze over:

All Them Witches – ATW

Video

Al een paar keer speelden ze in Nijmegen en in het voorjaar komen ze weer. Ik kijk er al naar uit. Rock. Einde beschrijving. Oké. Goeie rock. Lekker geluid, goeie stem, fijne band. 

ASG – Survive Sunrise

Video

Ook rock, maar dan harder. Goei volk en lekker beuken. Niet te moeilijk, maar ook niet te bescheiden. Muziek voor in de auto, voor tijdens het stofzuigen en tijdens het bierdrinken.

Gogo Penguin - A Humdrum Star

Video

In korte tijd behoorlijk populair geworden en dat is niet zo gek. Op het podium zitten ze er als drie autistische smurfen bij die de zaal niet in durven te kijken. Maar spelen dat ze kunnen. Combineer dat met mooie melodieën en een topproductie en we zijn er. Geen tekst, geen zang. Is ook helemaal niet nodig hier.

Khemmis – Desolation

Video

Behoorlijk klassieke heavy metal waar je bijna zou verwachten dat er op zijn minst een van de muzikanten een Duitse jaren 80 hardrocksnor zou hebben. Maar dat cliché laten ze achterwege. Heel veel andere clichés niet en dat maakt het ook zo lekker. Galmende dramatische solo's over een mid-tempo hardrockfundering. Daar lust ik wel pap van.

Mary Gauthier - Rifles And Rosary Beads

Video

Het contrast met Khemmis kan haast niet groter. Mary schrijft en speelt kleine liedjes. Zelden optimistisch, wel vaak heel mooi. Zo mooi dat anderen als Fred Eaglesmith of Sam Baker ze later ook spelen. Teksten die vaak met weinig woorden veel weten te zeggen. En ze is ook nog eens een heel sympathiek mens. Van alle ontmoetingen die ik met muzikanten had, was die met haar een van de leukste. Nuchter, scherp en erg grappig.

Now vs Now - The Buffering Cocoon

Video

Weer heel wat anders. Op papier (en op het podium) drie mannen, drum, bas, toetsen. Klassieke bezetting. Maar dan nu. Of miischien straks. De toetsenist laat zijn geluiden nogal uitwaaieren en de rest gaat lekker mee. Soms dansbaar, soms best abstract, nooit voorspelbaar. Wel heel lekker.

Ryley Walker - Deafman Glance

Video

Alsof het niks is poept ie al een paar jaar achter elkaar ieder jaar een mooie plaat uit. Beetje folk, beetje jazz, beetje pop, beetje rock. Maar dan mooi. Goeie band, fijne liedjes. Van mij mag ie dat nog een paar jaar blijven doen.

Rivers of Nihil - Where Owls Know My Name

Video

Zet die clip eerst even aan. Doe maar, ik wacht wel. 

Vorige week geleden speelden ze hier om de hoek en waren zij die band die als een stel systeembeheerders op de foto stonden. Ik vermoed dat iemand van buiten de band de styling van deze clip deed. De muziek maakten ze wel zelf. Een hele fijne mix van death metal, wat seventies psychedelica en progrock. Jonge muzikanten die lekker net wat anders doen.

Sons of Kemet - Your Queen Is a Reptile

Video

Twee drummers, twee toeters en gáán! Waarschijnlijk muziek die je verschrikkelijk vindt, of helemaal waardeert. Heel veel energie, heel veel jazz, heel veel plezier met luisteren!

The Ocean - Phanerozoic I (Instrumental)

Video

Daar zijn ze weer. De Duitsers die me live nog nooit echt wisten te raken, maar op plaat wel keer op keer. Ze gebruiken daar dan ook een hele goeie techniek voor: Ze brengen platen uit op twee manieren, mét en zonder zang. In mijn ogen is de zang bij heavy bandjes 90 procent van de tijd de zwakste schakel van de band. Staan die jongen lekker te spelen, begint er iemand door heen te schreeuwen. Gaat weg! Dat doen ze hier dus ook. De zanger kreeg een middag vrij. Kon de rest lekker spelen.

Toundra - Vortex

Video

Niks bijzonders eigenlijk, maar wel een hele fijne mix van stoner en metal. Spaanse gasten die ook instrumentaal uitpakken. Ze hebben gewoon helemaal geen zanger, hoef je hem ook niet weg te sturen. Lange nummers, mooie lijnen, goed geluid. En het beste: Ze spelen 14 februari in Merleyn. Tot dan!

White Denim – Performance

Video

Daar zijn ze weer. De beste band ter wereld. Waarschijnlijk. Niet de hipste, zeker niet de knapste.

Maar tering wat spelen die mannen! En live is het nog drie keer beter. Op plaat kleuren ze netjes binnen de lijntjes. Gelukkig maken die lijntjes wel een hele mooie tekening die alle kanten op gaat.

Niet te beroerd om iedere plaat een nieuw geluid en stijl te kiezen. Luister en huiver.

Tip

Ook bijna vaste prik de laatste jaren: 
In de laatste week van van het jaar maak ik een lijstje van de mooiste platen van het jaar
én heb ik genoeg tijd om veel te luisteren.
Op die manier komen er iedere keer titels op het laatste moment bij.
De winnaar dit jaar mag helaas in het jaarlijstje niet mee doen.
Die plaat komt uit 2009 en valt dus buiten de competitie.

Maar  doe jezelf een lol en zet 'm eens aan: Hier

Oh dit paard? 

Ik had geen foto van Jason Lindner, 

maar wel van dit paard. 

Zodoende.

Pluk

Traditiegetrouw als we zijn,

zaten we op kerstavond weer met een plaksnor op whisky te drinken.

Nee, dat drinkt niet makkelijk.

Nee, dat zit niet comfortabel.

Maar we doen het al jaren en het levert ieder jaar weer domme foto's op.

Dit jaar had de chef inkoop zichzelf overtroffen.

Naast een collectie snorren had ie ook neus- en oorhaarpluggen gekocht.

Inderdaad, lees die zin nog eens.

De gebruiksaanwijzing wees er op dat de pluggen 

voorzichtig ingebracht dienden te worden,

met de pluk haar naar beneden wijzend.

De chef inkoop heeft het uitgeprobeerd.

het stond hem erg goed, dat wel.

Maar of ze tot het vaste assortiment gaan behoren,

dat wachten we nog even af.

Machine

De keren dat ik terug kwam van boodschappen doen en waar mijn keuken niet blank stond, kan ik me niet allemaal herinneren. De keer dat ie mijn keuken wel zeiknat was, staat me nog helder bij. Maar goed ook, want dat dat was vorige week. Kraan dicht, stekker er uit. Handdoeken, dweilen, gedoe. Wasmachine van zijn plek trekken. Correctie, die zit vol met was en water, dus eerst centrifugeren. Dus blijven dweilen en spoelen. Nadere inspectie leerde dat beide slangen aan de achterkant water verloren op plekken waar ze dat eerder niet deden. Naar de wasmachineslangenwinkel. Hallo, heeft u deze? "Ja hoor, da's een Miele en je schrikt van de prijs". Is dat zo? "Ja, 47 Euro". Wel gloeiende..Correct, ik schrik.

Is dat de enige optie? "Nee hoor, ik heb ook een merkloze, van 23 Euro". Tering, voor een slangetje van productiekosten misschien één Euro. Oké dan, en die andere ook, die is 18. Kak. Maar ja, veel andere opties zag ik niet.

Thuis alles vervangen, vastgezet. De kans aangegrepen om achter de wasmachine eens goed schoon te maken. De vuile handdoeken en dweilen kon ik meteen wassen. Rollen maar, niks aan de hand. Ik zet mijn koptelefoon op en begin aan de afwas. Na een paar minuten zie ik vanuit mijn ooghoek iets bewegen. Aha, een plas water komt mijn kant op. Gloeiende godver!. Kraan dicht, stekker er uit. Andere handdoeken om het zootje weer in te dammen. De onderkant van mijn 25 jaar oude Miele bleek rot en doorgeroest. Die slangen hadden er niets mee van doen. Iemand interesse in een paar slangen die tien minuten gebruikt zijn?

Mijn nieuwe machine is wel vreemd. Die hoor je niet. En tijdens het centrifugeren doet ie niet een dronken olifant na. Bij de vorige moest ik de muziek harder zetten vanwege het bonken van het apparaat. Die sprong op en neer tussen de muur en het gasfornuis. Deze staat bescheiden te zoemen en geeft aan hoeveel minuten er nog te gaan zijn voor de was klaar is. Dus al met al een hoop gedoe, dan betaal ik een smak geld en wezenlijk verandert er niets in mijn leven. Oh ja, de keuken staat niet meer blank, dat scheelt wel.

Zondagmiddag

Noem het dom. Noem het naïef. Noem het dom en naïef. Wist ik veel.
Ik had die memo niet gehad en dat huis-aan-huis-blad niet gelezen.
Het was het hele weekend al zelfmoordweer en mijn dag vulde zich met het installeren van een nieuwe C-schijf en alles wat daarbij kwam kijken. Niet mijn lievelingshobby op zondag, maar veel keus had ik niet. Een paar dagen geleden kon ik Photoshop niet eens meer openen door gebrek aan schijfruimte. Dus mocht ik vooraan beginnen. De hele dag was ik er zoet mee. Vooral het spelletje wat "wat was dat wachtwoord ook al weer, weet ik veel, ik maak wel een nieuwe aan" heet, mocht ik vaak doen.

Tegen vijf uur was bijna alles hersteld (al hoop ik voorlopig geen belangrijke post op mijn hotmail-account te ontvangen, want die horde was er net een te veel) en besloot ik toch naar buiten te gaan. Iedere keer als ik opgestaan was omdat het een of andere programma aan het downloaden of installeren was, zag ik buiten de variatie tussen miezer en regen. Alles in kleurloos grijs. Daar wil ik ook heen! Dat trekt me aan, na een dag centrale verwarmingslucht. Met de kerstdagen in het vooruitzicht bedacht ik me dat het morgen, maandag, vast heel druk zou worden in de winkels en dat nu rond etenstijd het vast rustig zou zijn.

De twee verkeersregelaars op de parkeerplaats waren al een aanwijzing. Die staan daar anders nooit. Gewapend met koptelefoon ging ik naar binnen. Een mooi programma over onopvallend design van kantoorruimtes zou mijn aandacht van het winkelend volk houden. Mis. Nog voor ik voorbij de groenteafdeling was had de documentaire al plaatsgemaakt voor Igorrr op oorlogssterkte. En zelfs dan kwamen de schreeuwende baby's om me heen er met gemak bovenuit. Met een rode waas voor mijn ogen, in mijn linkerhand het winkelwagentje en in mijn rechter mijn vertrouwde kromzwaard baande ik mij een weg door de meute.

Om juridische redenen kan ik niet op de details in gaan en de videobeelden worden vooralsnog niet vrijgegeven. maar ik heb mijn boodschappen binnen. Mental note to self: Volgend jaar iemand anders die boodschappen laten doen, of op zijn minst een bivakmuts meenemen. Misschien kan ik vast wat goed dik illegaal vuurwerk bestellen om dan bij binnenkomst achteloos tussen de groenten en het brood af te laten gaan. Dat creëert vast wat extra ruimte en scheelt mij de nodige spierpijn. Want allemaal leuk en aardig, twintig minuten hakken en zagen met zo'n kromzwaard gaat mij ook niet in de kouwe kleren zitten.

Kudde

Blijkbaar had iemand een deur open laten staan en was er een hele kudde metals naar binnen gewaaid. En zoals dat hoort bij metals staat backstage de gang vol met drumspul en veel kisten. Vier bandjes om in de lift op de foto te zetten, eens zien hoeveel ik er kan vangen vanavond. De tourmanager blijkt een soort bordercollie en drijft met een zekere regelmaat een stel mannen mijn kant op. Het eerste bandje, Rivers of Nihil, maakte dit jaar een fijne plaat, maar weet zich in de lift duidelijk geen houding te geven. Op mijn vraag of ze voor de foto misschien even willen doen alsof ze een metalband zijn, krijg ik de vraag:"Hoe doen die dan?" Geen probleem, maak ik een foto van 5 systeembeheerders, ook goed.

De drummer van het hoofdprogramma staat twee uur vooraf al zijn oefeningen te doen. Paradiddles op hoog tempo met zijn telefoon als metronoom er naast. Geconcentreerd hoor ik hem ieder rondje het accent één tel verschuiven. Dat heeft ie vaker gedaan. Vanuit zijn ooghoek ziet ie een meisje van de horeca met een volle krat bier aankomen. Voor ze het doorheeft opent hij de deur naar de gang voor haar. Ik complimenteer hem daarmee, waarop hij reageert met: "I'm Canadian, what can I say: I'm sorry?"

De ene na de andere band is op tijd en begint te vroeg. Niet echt rock 'n roll, maar wel praktisch. Een bassist verklaart dat de zuivere drinktijd achter zo net wat langer is. Dat is logica. De bordercollie vraagt of ik na afloop op het podium alle bands samen op de foto wil zetten. Tuurlijk. Robbie, mag ik dan van jou wat frontlicht van achteren? Hij verslikt zich even, maar begrijpt precies wat ik wil.

De laatste band in de lift is Archspire. Normaal praat ik weinig in de lift, maar hier kon ik niet laten om ze te vertellen over mijn neefje. Hij is acht en zijn favoriete band is Meshuggah. Daarom liet ik het het openingsnummer van Archspire's laatste plaat horen en zei dat ie op moest letten hoe snel de zanger zong. "Is ie dan eerder klaar met het liedje dan de rest van de band?" vroeg ie... De Canadezen gniffelen en groeperen zich voor de foto, ze weten wél hoe je als een metalband op de foto gaat. Zo erg dat ik na drie keer afdrukken vraag of ik misschien een "kiss photo" van ze mag maken. Zonder enige twijfel verandert hun pose en een seconde later maak ik de laatste foto van de avond.

Andere tijden

Sommige klussen kijk in meer naar uit dan andere. Vandaag was er zo een. Twee bijzondere types op het podium. Naar de muziek van Dave Eugene Edwards heb ik veel geluisterd, hij was zanger van 16 Horsepower en Woven Hand. Drie 16 Horsepower shows heb ik destijds ook belicht. En nooit een woord met hem gewisseld. Behalve een gemompeld "Thanks for clapping", heb ik hem überhaupt nooit iets horen zeggen, ook niet in de lift vandaag. Een echte feestneus zal het waarschijnlijk nooit worden. 

Ik was misschien vergeten dat een paar jaar geleden zijn podiumpersoonlijkheid veranderd is van een door Den Duivel belaagde Godsvrezend Christen, naar een Indiaanse sjamaan. Tussen het spelen door was hij vanavond wuivend geesten aan het verdrijven, of misschien een bromvlieg, dat zag ik niet goed.

Toen ineengedoken op een barkruk, met houthakkershemd en een spijkerbroek, nu met bandana, rijk bestikte blouse en strakke designerjeans. Wel jammer dat ie sindsdien zijn zonnebril ook niet meer afzet. Destijds was het juist zo beeldbepalend hoe zijn ogen naar boven weg rolden en alleen het oogwit zichtbaar bleef. Nummers lang. Ik heb weleens getwijfeld of het wel een act was. Hij leek dan écht bezeten en verdwenen. De band jaagde door met  hun duistere Americana en iets leek zelf te kiezen wanneer er weer gezongen werd.

Met Hacke ernaast in een glanzende rode blouse die zijn forse torso steeds stakker omspande De hele grote schoenen, druipsnor, het hoedje, de strakke broek en de koddige danspasjes, kon ik de vergelijking met Pipo de Clown en Mama Lou niet helemaal los laten. Hacke die natuurlijk ook een aardige historie heeft door al bijna 40 jaar met Einsturzende Neubauten te spelen. Niet het minste bandje. maar weer eens wat video's van bekeken en over gelezen. Wat een teringherrie. Opvallend detail in zijn biografie vond ik dat zijn eerste vriendin destijds Christiane F. was. Die naam had ik al even niet gehoord. Andere tijden. 

Ondanks de outfits speelden ze overigens lekker. Zwaar, dreigend, mooi.

Luister zelf maar: Hier

Saai?

Nee, saai is het niet.

Allesbehalve.

Vandaar ook de lagere frequentie van mijn blogs.

Saai voor de lezer ja, om weer geen vers stukje te zien.

Sorry.

Vandaag besteedde ik de eerste helft van de dag aan een voorstelling op te bouwen.

Wij stonden met z'n zessen en zij ook? Wat gaan we doen wat zo groot is?

Het is een trailer en een bus, hoeveel kan het zijn?

Nou, heel veel dus, vakken, zuilen, dakjes, lampen, kabels, heel veel gepruts.

In een goeie sfeer werd de hele teringzooi het dak in gehesen, lampie er op, klaar.

Tegen de tijd dat de show begon, had ik thuis gegeten en zat ik in een ander theater.

Het Jazz International Festival is in de stad en een serie bandjes kwamen spelen.

Jazz in allerlei verschijningsvormen. 

Van knallende punk, tot minimalistisch emotioneel gepiep.

Wat arrogant Amerikaans getetter en studentenbigbandtoeters.

En een hoop bekenden natuurlijk. Wel zo gezellig.

Een paar foto´s en door.

En saai, nee saai was het niet.

Manifestations

Of ik opnieuw Manifestations wilde komen fotograferen? Ja hoor. 

Vorig jaar was dat ook leuk. Als onderdeel van de Dutch Design Week in Eindhoven

presenteren studenten hun werk. Zeer divers, zowel in idee als uitvoering.

Het een kritisch, het ander absurd, of gewoon heel modegevoelig.

Net zo wisselend als de ontwerpers die het presenteerden.

 25 slijptollen maakten een prachtige vonkenregen 

waar een vrijwilliger doorheen mocht wandelen 

Op de speelkast Ad Invaders kan je de strijd aan gaan met persoonlijke advertenties

Door aan de 3d printer-code van wapens 

andere informatie toe te voegen, verandert het ontwerp.

Hier werd de tekst van een pacifistisch liedje 

aan een automatisch wapen toegevoegd waardoor het onbruikbaar werd.

Of ze lekker lopen weet ik niet, maar je hebt weer eens wat anders om aan te trekken.

Geen idee wat het idee achter deze levende camera is

Niet iedereen bij de workshop "Bouw je eigen robot"

was even enthousiast.

Deze bezoekster moest toch even voelen aan de real live doll.

Een verdieping lager werd in beslag genomen door een project met grote speakers

die de hele hal een beetje lieten trillen.

De een was er meteen weg van, de ander bleef even zitten luisteren.

Circus!

Bij de uitgang stond een verlengde golfkar. 

"Rijdt jij naar de parkeerplaats?" 

Hij knikte, wij namen plaats. 

Met een ruk kwam de kar van zijn plek.

Ondertussen riep de chauffeur in zijn walkie talkie:"Ja dikke lul, da zuuk ik nie".

Aan de andere kant klonk wat gekraak en een opgewekte stem:" Joh, het is nog drie kwartier, je bent er bijna." "Het zal wel, tien uur is tien uur, ik go naar huis!" Met een noodgang scheurden we richting parkeerplek. Hij was er duidelijk klaar mee. 

Brabants is in zo'n geval prachtig. Compact, duidelijk en geen lettergreep te veel.

Goeie afsluiting van een goeie avond. We waren op Circo Circolo, het circusfestival in Tilburg. Ockham's Razor speelde daar hun voorstelling "Tipping Point".(Hier is de trailer) Razend knap acrobatiektheater. Geen glamour, geen strakke blinkende pakjes. Wel vijf goedgemutste loeisterke Engelsen verbaasden ons. Met als decor niet meer dan 5 witte palen maakten ze een voorstelling van een uur die me geen moment verveelde. Da's fijn. Weer zo'n voorstelling waar je met meer energie uitgaat dan je er in kwam.

Enne, wat betekent dat eigenlijk, Ockham's Razor? 

Nou, dat wordt hier in 90 seconden uitgelegd