Dag en dauw

Terwijl dag en dauw nauwelijks begonnen waren zat ik in de trein.
De ramen waren net zo lang als mijn ramen thuis niet gewassen.
Gelukkig rijdt mijn huis niet dagelijks honderdern kilometers door weer en wind.
Dat zou, na een dag werken, 's avonds thuiskomend, ook knap onhandig zijn trouwens.
De ruit liet net genoeg licht door om de zon boven de stad op te zien komen.

Strak op tijd, zonder vertraging kwam ik aan.

Was ik ruim op tijd in Utrecht

Verbaasd en verrast over zoveel mazzel, 

nam ik maar vast een espresso, 

je kan je dag beroerder beginnen.

Vol in het gezicht

Oké, ik weet het. Niet handig. Geen hobby van maken.
25 uur werk tegen 4 en een half uur slaap in twee dagen is niet handig.
Ook niet als het werk leuk is. Gelukkig, niks gebroken.
Een beetje raar wel, in mijn hoofd. What's new?
Tussen betaalde klussen door mocht ik ook foto's maken in Merleyn.
Daar speelden Udarnik en Raketkanon. Lekker vol in het gezicht.
De stukken vlogen er af. 

En vandaag stond ik met een zingende kerstboom in Hoofddorp.
Het winkelcentrum waar ik aan het werk was, trok zoveel bezoekers, 
dat er files ontstonden omdat alle parkeerplekken bezet waren.
Hordes, hordes mensen. 
Bijtend in Hema worst, met een nieuwe tv onder de arm.
(echt waar, echt gezien) Zoveel volk. 
Op zondag om 12.00 in de rij.
Om een winkelcentrum in te mogen?
Hoeft Oma niet bezocht te worden? 

Na het afbreken was er een klein stukje kerstslinger op de grond blijven liggen.
Een meisje van een jaar of vijf stopt, kijkt, bukt, pakt het stukje glimmende slinger.
Kijkt nog eens van heel dicht bij. Roept: "Dit is mooi!", en huppelt weg.

De zanger bekeek het eens rustig 

Gasmaskers stonden klaar

Dit meisje had nog niet door dat die jongen haar kant op kwam

Publiek en band gaven gas

Zo nu en dan wisselden ze van plek

Zo lust ik er wel pap van

Slingers

Ze probeert het in ieder geval nog. Iedere dag is een feestje, je moet alleen zelf de slingers ophangen. En nee, ze heeft het niet gemakkelijk, In een ruïne, opgesloten achter enorme tralies moet ze er maar iets van zien te maken. Overgeleverd aan de weergoden. De verjaardag van haar Kind komt er weer aan en zij zit vast. Dapper steekt ze toch een kaarsje aan. Maakt een boeketje van wat verschillende bloemetjes, hangt zelfs een rood kerstboompje aan een blinkend lintje ter versiering aan de tralies. Het heeft ook wel iets manisch. Leuk hoor, die bloemetjes, kaarsje en versieringen, maar die bloemenkrans om haar nek gaat me te ver. 

Het kan dan wel Zijn verjaardag zijn, Hij is is toch echt dood. Al heel lang.

Ze weigert zich daar bij neer te leggen. Ook geen toeval die tralies. Haar waanbeelden breken helaas niet alleen rond de jaarwisseling op. Ieder moment kan ze loos gaan. De gaten in haar gipsen gewaad zijn daar stille getuigen van. Een enkele keer is ze echt uitgebroken en meteen naar het buitenland vertrokken. Over de sterke verhalen wat ze in Lourdes aanrichtte wordt nog steeds gesproken. Om over Parijs, Betania en Córdoba maar te zwijgen.

Voorlopig zit ze veilig hier, en ze doet wel haar best er toch wat van te maken. Dat wel.

Zwaar

Onder een zware lucht
probeerde het paard
de kerstdrukte
het hoofd te bieden.

Schraal

Op de Haterdse en Overasselte Vennen hebben ze flink huis gehouden. Ze, zijn dan mannen met kettingzagen. Om de open zandverstuivingen en ruime, lege vennen terug te krijgen moet de grond verschraald worden. De toplaag is afgegraven en veel dingen die blad maken (zoals bomen) zijn weggehaald. Over een jaar of vijf is het dan weer heel mooi. 
Zo mooi als heel lang geleden.

Nu is het vooral ernstig. Ernstig beschadigd, hele stukken bos geamputeerd. Voor het goede doel, maar evengoed heel drastisch. Veel bomen die er nog wel staan hebben een blauwe vlek op zich. Dan konden de mannen met zagen zien wat weg moest (rood) en moest blijven (blauw). Het is ze bijna gelukt om daar goed op te letten. Niet eens zo heel veel bomen met nesten van zeldzame uilen zijn per ongeluk ook omgegaan.

De volgende keer lijkt me discriminatie van kleurenblinden heel acceptabel.

Gelukkig zijn deze paaltjes die samen een stuk prikkeldraad omhoog houden wel blijven staan.

Met zoveel soorten begroeiing erop zijn die zeker niet schraal.

Af!

Theatertechnici houden er zo hun eigen taal op na.

Niet zozeer omdat dat leuk is, 

maar omdat er zoveel termen zijn die je in het dagelijks leven niet tegenkomt.

Zo heet een plank met een paar wielen eronder een hondje.

(Soms zit er ook een touw aan en kan je je hondje uitlaten)

Die dingen zijn erg handig voor het verplaatsen van zware dingen.

Kisten, Decordelen of vloerplaten.

Dat alles was vandaag ruim aanwezig. 

De opera kwam met zes trailers spul op bezoek.

Toen alles stond werden alle hondjes samen in een kar gezet.

Dat heet dan een kennel.

Rechtgetrokken

Het seizoen begon nogal mager

Weinig klussen.

Aan mijn schoenen te zien is dat aardig rechtgetrokken. (fijn!)

Pas aangeschaft in augustus.

Nu hoogste tijd om eens te poetsen.

Ronde, kleine dingen

Een van de leuke dingen van mijn werk, is dat ik veel verschillende mensen ontmoet.

Niet altijd even sympathiek, maar wel kleurrijk.

Zo hadden we eens een acteur mee op tour, met een fobie voor kleine ronde dingen. Echt waar, ik verzin het niet. We kwamen daar al vrij snel achter. Tijdens de montage (de dagen waar techniek, spel en decor op elkaar afgestemd moeten worden) was er catering. Wij zaten al aan tafel, de borden worden gebracht, we horen een gil en zien de acteur wegrennen. Doperwtjes. Die waren blijkbaar Heel Erg.

Een van de actrices was zo vriendelijk alle doperwtjes van zijn bord te schuiven en hem meerdere malen te verzekeren dat ze echt allemaal weg waren. Voorzichtig kwam hij weer aan tafel zitten en at heel wantrouwend hap voor hap de warme prak. Natuurlijk was dat voor ons een startschot om te verzinnen wat knikkers, kogellagers en gedroogde peulvruchten aan zouden richten. Zeker omdat hij ook met zijn hand in poppen moest, om met ze te spelen in de voorstelling, waren de scenario's makkelijk verzonnen. Daar bleef het dan ook bij. Die jongen had het al moeilijk genoeg met zichzelf, daar hoefden wij niet bij te helpen.

Vanmiddag maakte ik een wandeling door de buurt

en zag veel besjes en andere ronde, kleine dingen. 

Zodoende.

Vol

Een vlaag van verstandsverduistering dreef mij het centrum in.

Iets over een fotolijst en een telefoon-abonnement.

Heel snel wist ik dat ik een andere keer moest komen.

De stad bleek vol.

Vol om kerstinkopen te doen, of om friet te eten.

Vol om de crisis te bestrijden.

Vol met markt, schooiers en andere straatverkopers.

Vol genoeg om een fotootje te maken, 

en op te zouten.

Volgende keer beter.

St. Steven verstopte zich achter een kerstboom

Waterdicht

Door decennia lang een graffitiobject te zijn, 

heeft Doornroosje waarschijnlijk de meest waterdichte muren van de stad.

Een open galerie met straatkunst en straatvuil.

 

Een jaar of tien geleden hebben we eens de moeite genomen,

om een afgebladderd stuk muur goed te bekijken.

We telden toen 23 lagen verf op elkaar.

Er zijn er ondertussen nog wat bijgekomen

Het Nummer

Om aan mijn behoefte te voldoen koop ik sinds jaar en dag mijn kaas bij dezelfde winkel. Zoals altijd was mijn gebruikelijke bestelling "Twee stukken extra belegen van ongeveer anderhalf pond, een beetje platte stukken alsjeblieft". Het personeel daar maakt er een sport van om zo precies mogelijk te snijden. Ik heb inderdaad wel eens een stuk van precies 750 gram gekregen. Een hele kunst, zeker omdat kazen van verschillende leeftijden ook een verschillende soortelijk gewicht hebben. 

En dan heb ik het nog niet eens over de gaten of bubbels zoals die in kaas zitten.

Vandaag bleek de dienstdoende winkelbeambte bezeten door Den Duivel.

Niet alleen sneed ze te weinig af, wat een beetje middenstander nooit zou doen, 

ze sneed precies het aantal grammen gelijk aan het nummer van Het Beest.

Toen ik haar daar op attendeerde klonk er een bulderende lach uit haar, met te veel galm.

Het andere personeel trok wit weg op het moment dat haar haar aan de kant gedrukt werd door twee hoorns die uit haar voorhoofd groeiden. MOEHAHAHA.

Geroutineerd stak ik ook mijn vuist met uitgestoken wijsvinger en pink in de lucht, 

we gilden samen het refrein van Iron Maiden's Number of the beast, 

en wisselden een blik van verstandhouding uit.

Ik rekende af en schudde haar de hand. De sulfurdampen trokken op.

Ik verliet de winkel waar de rest van het personeel nog moest beginnen te begrijpen, 

wat er zojuist gebeurd was.

Torches blazed and 

sacred chants were praised

as they start to cry 

hands held to the sky

In the night 

the fires burning bright

the ritual has begun 

Satan's work is done

6-6-6 the Number of the Beast

Sacrifice is going on tonight

Ja, da's inderdaad geen flauwe kost

Verschillende accenten

Heerlijk rustig lag de dierentuin er vanmiddag bij.
Geen rennende schoolklassen, geen groepsuitjes.
Wel verschillende accenten.

Twee meisjes van een jaar of 16 met een wat lijzig Oostelijk accent:
"Kijk, zo'n slang hebben wij toch om onze nek gehad?"
Terwijl ze naar een Netpython van zo'n 40 kilo wijst.
Het lijk mij stug dat iemand zo'n grappenmaker van een meter of zeven,
om de nek van een puber legt. 
"Oh, hier staat dat ie hele geiten en varkens eet, 
dan zullen we die wel niet om de nek gehad hebben."
Inderdaad

Twee oudere stellen met een onversneden Amsterdamse tongval,
zien een paar giraffen wegrennen. 
(Iets wat ik trouwens iedere keer dat ik het zie ongelooflijk vind, 
(rennende giraffen bedoel ik, niet oudere Amsterdamse stellen) 
het is net alsof die dieren in slow-motion bewegen, maar dit terzijde.)
"Kaajk, de patatzaak gaat zeker opon, nouw, rennon manne, voor de mayo op is."

Twee vrouwen, ik vermoed nonnen, maar zonder pinguin-outfit, kijken naar de olifanten.
Met een zachte stem en Brabantse tongval: 
"Die zien der uit alsof ze hun beste tijd wel gehad hebben".
Waarop de ander rustig opmerkt: "Ja, ze lijken inderdaad wel wa op ons ja". 

Olifant met een knoop in haar slurf

Drijfkip voor de flimango's

Nachtvlucht

De avondwandeling was droog en leverde verse plaatjes op.

Boven het politiebureau bouwen ze hard aan een nieuw Doornroosje

Achter het busstation ook

Op de Tunnelweg was het rustig

Mooi geweest

Geachte aanwezigen.

We zijn vandaag bijeen gekomen om afscheid te nemen van een vriend.
Een vriend waarmee we voor- en tegenspoed hebben gedeeld.
Een vriend die mee op reis ging, waarmee we op bijzondere plekken kwamen.

We leerden elkaar kennen halverwege de jaren negentig,
eerst een terloopse ontmoeting bij een vriend van een vriend,
later dichterbij en intensief.
Wat begon met een bescheiden investering liep al snel uit de hand.
Vele aanvullingen en uitbreidingen kwamen erbij.

Je stelde ons op de proef door in "Das Buch" enkel diepgravend Duits te spreken.
Natuurlijk was de taal altijd al een heikel punt geweest.
Geen enkele vriend hield het zolang vol als jij, om zich niet aan te passen.
Gewoon stug in het Duits blijven schrijven.
De halve pogingen om Nederlands te worden leverden extra veel frustratie op.
De kwaliteit van de eerste vertalingen was zo belabberd dat het menig discussie opleverde.

Aanvankelijk brachten we vele avonden en middagen met plezier door.
Ontdekken wat de mogelijkheden waren en zien of we iets konden verbeteren.
Veel vrienden en collega's stelde ik aan je voor. 
Al moest ik ze daarbij je hele gebruiksaanwijzing uitleggen, dat was af en toe een hele dobber.
Naarmate de jaren vorderden en we elkaar aardig doorgronden, 
kwamen ook de zwaktes aan het licht.
De willekeurigheid bleek te groot. De geluksfactor te hoog, de pechfactor ook.
Het ontbreken van de wet van de remmende voorsprong wreekte zich.

De sleetse plekken werden steeds zichtbaarder. 
Een nieuwe uitbreiding wist de aandacht daar soms even van even af te leiden,
maar er was geen ontkomen meer aan. Desinteresse groeide langzaam.
Vrienden verleidden ons om toch nog een avond samen door te brengen, 
wat telkens op een desillusie uitkwam. De magie was weg.
Toekijken hoe anderen spelen en zelf wachten op betere tijden bleek uiteindelijk fataal.

Ik wens je een mooie toekomst, in de handen van nieuwe, onbevangen spelers.
Onze wegen scheiden hier, ik zal nog regelmatig aan je terugdenken.
Mijn ontdekkingstocht naar een ander spel gaat beginnen.

Vaarwel Kolonisten.
Vielen dank, Siedler von Katan. 
Grüss Gott, Würfelwurf

Opgewarmd

Duidelijk nog niet gewend aan de winter liepen we langs de Waal.
Snijdende wind, een paar spetters.
We hoefden niet eens heel lang te lopen, 
om genoeg afgekoeld te zijn, 
om warme chocolademelk te mogen drinken.

Zie de maan schijnt,

Terwijl de Goedheiligman van de daken waait, 

ligt de Gemeente Nijmegen er buitengewoon schoon bij.

Weggeblazen

In de mist lag de stad er nogal stil bij.

Die stilte werd door Larry and his flask vakkundig weggeblazen.

Bluegrass met een punk attitude. Springen en feesten.

Dag stilte, hoi feest!

Rot en/of Mooi

Terwijl de stad op veel plekken strak getrokken wordt,

blijven er gelukkig altijd een paar slordige plekken over.

Alsof vergeten werd dat ze er nog waren.

Soms zijn die plekken vies en/of eng,

vaak zijn ze -op hun eigen manier- ook heel mooi.

In de benedenstad viel me deze muur en deur op.

Hopelijk blijft die nog even vergeten.

Brug bij nacht

Zaten we vanochtend nog bij een masterclass over- 

en de making of van "De Nieuwe Wildernis", 

na de avondmaaltijd stond ik in de gladde klei onder de brug.

Nu nog maagdelijk vrij van graffiti en andere versieringen,

wel zo fris.

Bijna

Een flard 'Zie de maan schijnt door de bomen' uit een trekzak waait voorbij, samen met de geur van te veel goedkope parfum. Of misschien wel hele dure, maar het ruikt goedkoop, zo ziet ze er ook uit, "Die klote kers en Sent, Ik het er heel geen sin in dit joar. Ken je weer met de hele familie gaan sitte swete bij Oma. Krijg al pien in de kop as ek d'r aan denk."

Uit een koffieshop stappen twee petjes. Ze botsen bijna tegen twee zwarte pieten. Direct roept een van de petjes:"Jij hebt zeker niks voor ons?". De Piet glimlacht van gouden oorbel tot gouden oorbel en geeft de jongen een handvol snoepgoed. 
Het andere petje is totaal verbaasd en zegt: "Dank U wel, Zwarte Piet".

Een carillon timmert 'hoor wie klopt daar kind'ren' door de stad. Vette worst en zware shag walmen tussen de kramen. De markt is bijna klaar. De visboer spuit de resten van de straat en scheldt de meeuwen weg.

Het is bijna december.

Kunst aangevuld met wildbreiwerk en een kip

Kunst waar je niet op mag staan

Onder water

Voor dag en dauw zat ik op de fiets naar de klus van vandaag. 

Een drukte op de weg. In het donker. 

In de regen. Nat pak, maar op tijd aan de slag.

Een afdeling van de universiteit was jarig en dat moest worden gevierd. 

Op mijn verjaardag is dat meestal met sterke verhalen en een hoop drank,

hier bleef de drank achterwege. Verhalen genoeg.

Eindeloze Powerpointsessies trokken voorbij.

Allemaal over de afdeling, of over flora onder het oppervlak.

Zoals het hoort werd alles ook voorgelezen wat in beeld stond.

Dingen als: "Op korte termijn is knolruswoekering 

door toename van de N4+ concentratie in de bodem,

 in combinatie met een verhoogde CO2-flux gemeten." passeerden de revue.

Het lievelingswoord van meerdere sprekers was "biogeochemie".

Zoals veel mensen die een woord vaak gebruiken, werd ook dit woord zeer snel uitgesproken.

Een beetje zoals pianisten hun instrument meestal 'pjaano' noemen.

Kan je nagaan wat er over blijft van het woord "biogeochemie".

Gelukkig was het niet alleen taaie kost, 

na de lunch was er een lezing, waar de positieve terugkoppelingsmechanismes

van interacterende endobenthische biobouwers uitgebreid aan de orde kwamen.

Toen de detoxificerende sulfide oxideerders het zaakje afsloten kon mijn dag niet meer stuk.

In de regen fietste ik weer naar huis, kon ik thuis lekker opdrogen.

(Jeuj, de eerste 333 extrabelegens zijn een feit. Op naar het dubbele)

Buiten spelen

En weer een goeie dag.

Naar het bos om onszelf en een hond uit te laten.

Loop je met een hond, dan zijn er rond het middaguur genoeg andere hondenuitlaters met aanspraak. “Goh, hoe oud is die van jou?”. "Wát voor kruising is dat?".

De honden rausden, de baasjes kletsten, en ik maakte wat foto's.

Dan door naar de bioscoop, om 'De Nieuwe Wildernis' te zien.

600.000 bezoekers gingen u voor. En terecht. Fraaie film met BBC-achtige mooie plaatjes.

Als Sir Richard Attenborough de voice-over was geweest, 

had je nooit geraden dat de film in Nederland gemaakt is.
(En als hij 'Oostvaardersplassen' uit zou spreken, wist je het nog niet.)

De avond werd gevuld door een informatiebijeenkomst over Broodfondsen.

Van de 50 aanwezigen bleek een flinke meerderheid geïnteresseerd om deel gaan nemen.

Over twee weken organiseren we een tweede bijeenkomst in Nijmegen, 

om elkaar beter te leren kennen. Mocht je erbij willen zijn, stuur me een mailtje.

(en als je geen idee hebt wat een broodfonds is, kijk dan hier)

Oké, nog eentje dan

Poster

Aan de rand van een voormalig industrie gebied, aan een hek, hing een poster.

Reclame voor een dansavond voor een lokale discotheek. Nou is dat niet uitzonderlijk.

De sneuheid van deze overtrof toch de gemiddelde houseclassics / technoclassics / dancehitspartyposter. Dit is reclame voor de R&B classixx. Met als grote trekker Coolio, in hoofdletters. Daarna tussen haakjes en een stuk kleiner "Gangsta's Paradise". Dat is niet een andere band of dj die avond, maar de enige hit die Meneer Coolio ooit gehad heeft. En voor het geval potentiële bezoekers de naam nog vaag kennen maar geen idee hebben waarvan, staat het eronder. Zo'n beetje als reclame voor Mega-piraten-festijnen met "Zanger Rinus". Dus niet Rinus de fietsenmaker, of Rinus, de junk die vroeger iedere keer mijn fiets probeerde te jatten, maar de zanger. 

De wereldtour waar Meneer Coolio aan bezig is, behelst in november maar liefst twee data. Een in Las Vegas en een in Nijmegen. Dat tikt lekker aan. Komt ie, speciaal voor het optreden hier heen vliegen, moet er hier aan het publiek verteld worden wie hij is. Misschien ook niet eens zo gek. Het hitje is net zo oud als het gemiddelde publiek wat er op af komt, achttien jaar.

Heeft ie sindsdien dan niets meer gedaan? Jawel, een paar cd's, een stel films, 'tig keer opgepakt voor geweldpleging en drugs. Maar niets waar het jonge publiek hem verder van zou kennen. Misschien van zijn kookboek; Cookin' with Coolio.

Recentelijk heeft ie de rechten op al zijn liedjes in de aanbieding gedaan, 

zodat 'ie zijn nieuwe kookboekenserie kan financieren.

En nee, dat geld is echt niet nodig om de boete voor mishandeling van zijn vriendin mee te betalen. Echt niet

De foto van Meneer Coolio is niet heel erg recent, zo blijkt na een keer zijn naam te Googlen. Hier, hier en hier staan foto's van recenter datum, niet meer helemaal de gladde glijer met een kek hoedje zoals ie op de poster staat.

Om het af te maken, is de poster gebruikt om reclame te maken, niet voor de disco of Meneer Coolio, maar voor een kringloopwinkeltje. Een paar dagen in de week geopend en met een reclameoffensief bezig. De R&B poster hing drie keer naast elkaar aan het hek, de kringloopreclame zat netjes in  plastic hoesjes op iedere poster geplakt.

Misschien kan ie om zijn tour wat uit te breiden, ook daar zijn hitje gaan playbacken

Pap

Soms zit het mee. Vandaag was zo'n dag. Geen gedoe, zelfs mijn gebit werkte na de behandeling van gister goed mee. Die Anarchistische Abentunterhaltung (DAAU) was op bezoek. Een sympathieke club Vlamingen. In een vorig leven deed ik als belichter een tourtje met Moondog Jr., het latere Zita Swoon, en zij, DAAU, waren destijds het vaste voorprogramma. Een soort van oude bekenden dus. 

Op Vlieland zag ik ze een paar maanden geleden spelen en was onder de indruk.

Vandaag vertelden ze dat dat voor hen een moeilijke show was, want voor de eerste keer met de nieuwe drummer. Ondertussen waren ze beter ingespeeld en dat was te horen.

Met hun ongebruikelijke bezetting van klarinet, trekzak, bas en drums maken ze muziek die niet meer een hokje past. De drummer wist overigens als droge Vlaming de aankondigingen eenvoudig te houden. "We speelden net onze eerste twee nummers, het volgende zal het derde worden".

Gelukkig hadden ze een goede en vriendelijke geluidstechnicus mee en geen belichter.

Ik mocht mijn gang gaan. Lekker. En spannend. Want met lange complexe nummers die zich niet volgens de standaard popstructuren ontwikkelen, is het nogal eens gokken of het nummer bijna af is, (en ik de fade out vast begin) of dat we pas net op stoom komen (en ik maar eens een ander kleurtje tegenlicht er in schuif). Een hobby die ik te weinig uitoefen, mooi licht maken bij fijne bandjes. Misschien moet ik daar maar eens meer werk van maken.

Een fijne dag met leuk volk en goeie muziek, zo lust ik er wel pap van.

En foto's maken en belichten tegelijkertijd, dat lukt nog niet.

Vandaar een foto van een leeg-geoogst maisveld