Een schoone dag

Het is een schoone dag geweest. 
Je kan ook mazzel hebben. 
Dit was zo'n dag, of eigenlijk gister.
De ochtendgymnastiek bestond uit een podium afbreken en een tribune bouwen. 
Stoeltjes er in, lampje er op en klaar. 

Dan door naar de dierentuin in Kleef, waar enkele vrienden hun kinderen uit lieten. 
Zonnetje erbij, broodje eten, kameel aaien, het goeie leven. 
's Avonds naar de wilde dieren. The Dillinger Escape Plan speelde in Roosje.
Notoire herriemakers. Muziek die ik thuis zelden opzet, want , om met Zappa te spreken, een erg hoge statistical density. Live daarentegen is het een van van mijn favoriete lievelingsbandjes.

Ongehoord veel energie, gooien, springen, klimmen en krijsen. Zowel fysiek als muzikaal.
Ze deden ook precies dat waar het publiek voor gekomen was.  Bij het vijfde nummer hing de gitarist al op zijn kop tussen de lampen in het grid. Als extraatje hadden ze video en licht meegenomen. Twee schermpjes video was een leuke aanvulling, maar de 24 led-bakken met ernstig hoge opbrengst zorgden voor een ander beeld dan normaal. Verblind worden kreeg een nieuwe invulling. 
De lichtman kende overigens de nummers tot in detail, en tikte iedere break mee. 

Met de concerten die ik vorige week fotografeerde had ik een paar keer moeite met het gebrek aan licht, hier was het andersom. Als alles knippert, en recht in je gezicht staat is het plaatjes maken een beetje op de gok.  Gelukkig pakten een paar gokjes nog aardig uit.
Na afloop met oude bekenden in de kroeg de zaak uitgebreid geëvalueerd.
Het was inderdaad een schoone dag.

Net nog

Net nog. 

Net nog wel. 

Dan ging de zon om 10 uur onder. 

Reed ik op 9 uur de Ooij in om plaatjes te maken. 

Nu moet je om zes uur klaar zijn. 

Maar evengoed was het weer prachtig.

Kom je bekenden tegen, sta je in de zon te zwammen. 

Lijkt het toch net zomer.

 

Mag ik dat zeggen?

Quote van de dag: 
"Als je twee keer 'Mart Smeets' achter elkaar kan zeggen,
 zonder te lachen, 
dan krijg je een biertje van me". 

Nee, ik was niet in het bos met mooi weer, 

wel de hele dag in een kelder om een voorstelling te bouwen 

en weer te breken.

Is dit nog wel jazz?

Ian Underwood deed auditie bij Frank Zappa:

Frank Zappa says, "What can you do that's fantastic?" 

 I said, "I can play alto saxophone and piano." 

He said, "All right, whip it out."

Om vervolgens een ernstige freejazz saxofoonsolo te geven.

Iedereen op het podium vanavond leek op die manier aangenomen.

Alle negen bespelen ze hun instrument virtuoos. Alsof het niet erg genoeg is pakt de contrabassist na een paar nummers een trompet om er een prachtig gevoelig stuk op te spelen. Tuurlijk joh. Hij is niet de enige die op de muziekschool geen keuze kon maken. De Kern van de band bestaat uit twee broers en een zus. Zij zingt, speelt tuba, toetsen, fluit en percussie. De jongste broer speelt alles, zo lijkt het. Vooraan op het podium plukt ie schijnbaar achteloos het ene na het andere instrument uit z'n standaard. Gitaar, toetsen, lapsteel, diverse saxen en klarinetten passeren de revue. Bijna eng. 

Om het zaakje bij elkaar te houden speelt zijn oudere broer drums. En hoe. Brede vent, armen als boomwortels, grote smile, tikt af en valt het drumstelletje aan. Echt, aanvallen. Ik had een paar keer medelijden met de trommels. Onnavolgbaar, virtuoos en zeker nog twaalf andere superlatieven zijn van toepassing op de man. Jaga Jazzist speelde in Tivoli en haalde opnieuw een niveau van complexe muziek maken, wat sinds Zappa niet vaak vertoond is. 

Fijn om weer te mogen meemaken.

Spelen kunnen ze, maar naar de kapper gaan, ho maar.

Geknakt

Midden in de zomer schreef ik een spreekbeurt over de berenklauw.

Gister was ik op dezelfde plek in Weurt 

en de plant die ik toen op de foto zette, stond er nu een stuk treuriger bij.

De prachtige bloemen en gemene bladeren zijn weg. 

Een geknakt skelet rest nog.

Tot ook dat door de eerste herfststorm weggeblazen zal worden.

Deze kip heeft ook betere tijden gekend, die haalt de winter niet meer

Excuus

Gisteren kregen de extrabelegen-abonnement-houders geen mail, terwijl ik wel een blog gemaakt had. Waarschijnlijk is er bij Google, waar ze de mailtjes sturen, iemand in slaap gevallen.

Dus, namens de voltallige redactie, én Google, 
excuses aan de lezers van wie het dagritme verstoord raakte.

Ik hoop dat het niet meer voor zal komen. 

(en anders moet ik maar eens een hartig woordje gaan spreken met Meneer Google zelf.)

Stemmen

Door omstandigheden zat ik aan tafel met ex-collega's. Behoorlijk ex- want de laatste keer dat ik met ze werkte was 17 jaar geleden. Evengoed heel leuk om ze weer te ontmoeten, en wat verhalen uit te wisselen. Een kleurrijk gezelschap met een flinke geschiedenis.

We zaten aan tafel om te vergaderen over geld van vroeger. Daar waren zo wat ideeën over. Nogal verschillende ideeën. Vandaag zou er een eind komen aan een discussie die al jaren speelde.

En in de beste basisdemocratische traditie werd er van wal gestoken. Het eerste discussiepunt was de vraag of er met consensus besloten moest worden. Even leek het of we gingen stemmen of de meeste stemmen gelden, om daarna te stemmen of er wel gestemd moest worden. Dat werd gelukkig net op tijd voorkomen. In plaats daarvan introduceerde de voorzitster een manier om te bepalen wat ieders standpunt was door ons te laten kiezen om hier, in het midden, of daar te gaan staan. Prompt staat er iemand ver buiten het afgesproken speelvlak en zijn anderen aan het discussiëren of ze wel naast elkaar moeten staan als ze zo'n tegengestelde mening hebben. 

Standpunten worden toegelicht, en opnieuw. Formuleringen zo breedsprakig dat de ene helft van de aanwezigen in slaap valt en de andere driftig mee zitten te schrijven om alle genoemde punten te kunnen weerleggen. Gelukkig had niet iedereen veel tijd nodig, zo kwamen er uitspraken voorbij als: ”We zijn nu dus niet compleet, ik mis een aantal mensen vandaag en van anderen ben ik blij dat ze er niet zijn”. Mijn favoriet was: ”Jouw voorstel vind ik helemaal goed, maar ik sta hier wel ook uit eigenbelang, en ik schiet hier eigenlijk niets mee op.”

In dit soort overleggen blijken procedures heel belangrijk. Zo kan er langer gediscussieerd worden over de vraag of er discussie gevoerd moet worden, dan de eigenlijke discussie zou duren. Tijdens dit procedureel geouwehoer worden allerlei steken onder water uitgedeeld terwijl in dezelfde zin bepleit wordt geen discussie te voeren. Om het allemaal niet te moeilijk te maken werd besloten een optie te kiezen en die uit te werken. Mocht dat later niet blijken te werken, dan begint het circus gewoon weer van voor af aan. 

Maar die dag kan ik er helaas niet bij zijn. Dan heb ik een begrafenis.

Als dagje uit was het erg geslaagd. Een aantal fijne mensen opnieuw ontmoet, mooie verhalen gehoord en weer geproefd aan een links basisdemocratisch besluitvormingsproces.

Het hielp ook dat het in een hele mooie molen in Utrecht was, die nog in gebruik is. Als mijn aandacht voor de betogen wat verslapte, kon ik in ieder geval wat rondkijken. 

In de -overigens prima verzorgde-  lunchpauze was er zelfs tijd om nog wat foto's te maken.

In een houten houtzaagmolen zit toch opvallend veel metaal.

Concertsafari

Deze man met hoed reist onder de naam Everlast de wereld rond en trekt volle zalen.
Vanavond was het in Roosje dan ook afgeladen.

Mijn concertsafari deze week zit er op. 
Vier avonden live muziek op de foto foto zetten bleek een leerzame oefening.
Misschien moet ik daar maar eens een liefhebberij van maken.

Bonk

Eem beetje voorspelbaar is het wel aan het worden. Iedere ochtend hetzelfde deuntje. 
En dan heb ik nog mazzel, het zou ook een vervelend deuntje kunnen zijn. 
Een week of wat geleden begon het. Tussen koffie, krant en tostie kroop een dreun.
Onopvallend, heel laag en traag. De eerst keer vermoedde ik slechte muzieksmaak en grote speakers bij de buren. Na een paar dagen bleek het vaste prik geworden. 

Iedere ochtend, dezelfde trage beat. Nomeansno zingt in hun nummer "Metronome" over een steady beat. En dus koppelt dat in mijn hoofd aan die dreun. Zoals zoveel teksten door de tijd heen, voor mij, bij een plek, tijd of gebeurtenis zijn gaan horen. A steady beat.
Dat is deze niet, deze is traag en slordig. Maar dat nummer hoort er nu bij. Iedere ochtend. Ik zit aan tafel, krantje, koffie, tostie, trage beat, Metronome. Sinds halverwege de week is de verwarring toegenomen, er zijn nu twee beats, door elkaar heen. 

Niet alleen zijn ze twee kilometer verderop, aan de overkant van de Waal, palen in de grond aan het heien, ook de nieuwe damwanden aan deze kant van de Waal tremmen ze op die manier de grond in. En daar zijn ze, als het weer een beetje mee zit, tot maart mee zoet. 

(Je zou er naast wonen, in plaats van zoals ik, 

aan de andere kant van net centrum, 

dan krijg je vast andere teksten en liedjes in in je hoofd)

You know one thing, 

that I think attracts people to a steady beat, 

to a steady beat, is the certainty 

of where it will be, of where it will be, 

in the next moment, its inevitability with no variation, 

the comfort and security of knowing what and who you are,

you hear that beat, you hear that beat

Haar op andere plekken

Vandaag weer mannen met gitaren in Roosje.
Of eigenlijk jongens.

Dit keer uit New York.

En met minder haar.
Of in ieder geval op andere plekken.
Ze maakten ook een hoop kabaal, 
maar schreeuwden er niet bij.
Dat scheelt.

Stillekes

Gister luidruchtig kabaal,

vandaag kleine liedjes, 

in het Engels en het Zeeuws.

Zowel Marten de Paepe als Broeder Dieleman speelde in Merleyn.

Met veel meer licht in de richting van het publiek dan op de band,

konden de muzikanten in ieder geval makkelijk de zaal in kijken.

verlicht publiek

  Broeder Dieleman

Marten de Paepe

Lekker raggen

Roosje had Noren te gast. 
Mannen met haar. 
En gitaren. 
Lekker. 
Die gitaren dan.

Druil - The White Edition

Weer druil. Maar nu in het wit. 
Zelfde spul, zelfde lamp ander papiertje.
Morgen weer de deur uit voor nieuwe plaatjes.

Theo - II

(Vorige week kwam Theo in mijn straat de straat en stoep vegen. Halverwege haakte hij af.
Vrijdagmiddag was ie terug, en stond ik met camera klaar om te zien hoe de klus tot een eind zou komen. Leef mee in deel twee van het microstraatfeuilleton.)

"Sta ik hier nou  alweer? In dezelfde straat?
Ze blijven wel lekker aan de gang bij de planning.
Nee,Theo die kan da nog wel effe d'r bij pakken.
Die maakt nog wel een uur extra.
Sta ik hier vorige week en nou weer.
En wa ligt d'r op straat?
Inderdaad, nog meer kastanjes.

Da ze bij de planning d'r lekker in zakken.
Da ze zelf met kastanjes gaan liggen klieren
Theo zet dit bakkie terug in de stalling, 
stapt in de Ford, gaat naar moeder de vrouw 
en het kouwe bier. Da doet ie dus.
Het zal allemaal wel."

...

Druil

De regen hield me binnen, geen zin in een nat pak. Maar er moesten wel plaatjes gemaakt worden. De keukentafel, een bureaulamp en wat dingen die voor het grijpen lagen, waren genoeg om mee te spelen.

Wasmachine

De aliens zijn blijkbaar aangekomen. En in mijn wasmachine voor zichzelf begonnen.
In het voorbijgaan bleek mijn wasmachine blauw licht uit te stralen. Nou is dat met een modern apparaat niet zo raar, maar met een Miele uit de jaren stillekes wel. Daar zitten geen ledjes op, maar een ouderwets lampje. En die is rood in plaats van blauw. 

Een heel korte registratie van de gebeurtenissen

Een paar weken geleden kocht ik een paar ledjes die op een fietsventiel passen, en als het wiel dan draait, geven die ledjes licht. In praktijk kijk je wel zelf in een fel licht, maar ziet het er niet uit. Een lampje bleef achter op een huurfiets op Vlieland, de ander reisde weer mee naar Nijmegen. Blijkbaar was deze er ontevreden over dat ie werkeloos in huis lag en is zelf in de wasmachine gekropen, op zoek naar actie. Het is kermis in de stad, zal ie gedacht hebben. Groot gelijk.

Om aandacht te krijgen voor een nieuwe film werd dit geintje uitgehaald, argeloze koffieliefhebbers hadden wel een verhaal toen ze weer thuis kwamen.

Tien Geboden

Precies een maand geleden, zaten we in een alternatieve kerkdienst op Vlieland.
Peter Te Bos, zanger van Claw Boys Claw en grafisch ontwerper, 
droeg daar zijn versie van de Tien Geboden voor. 
Helaas kon ik ze na afloop van het festival nergens terug vinden. 
In de diverse recensies wel een paar, maar niet de hele lijst. 
Gister Meneer Te Bos maar een mailtje gestuurd. 
Krijg ik vandaag, vormgegeven en wel, de Tien Geboden in de mail (!). 
Met de toevoeging: "Voor aan je muur" 
Dat heb ik dus maar gedaan.

Vandaag kwamen ook en paar prints met de post.
Een grote witte kip hangt nu in de keuken, naast de vers ingelijste geboden. 
En daar hangt ie goed.

Meneer Te Bos is overigens niet de eerste de laatste 2000 jaar die zijn eigen versie van de tien geboden maakte. George Carlin maakte er deze vrolijke en hoopgevende variant op.

It's a wrap

Eind augustus maakten we opnames voor een stop-motion film.

Destijds was het nog geheim dat die vertoond zou worden 

bij de uitreiking van de Cultuur Stimuleringsprijs Stad Nijmegen. 

Marga Van Den Heuvel was de gelukkige. 

De film gaat dan ook over haar. 

Na de opnames is er nog uitgebreid gesleuteld aan de beelden 

en het eindresultaat kan je hier zien.

En dit reuzenrad, dat staat daar los van

Melk en suiker

Weinig beroepen treuriger dan kaartjesverkoper op een rustige avond. 

Strak in de make-up, haren vorige maand nog geblondeerd, panter-print truitje.

En dan geen klanten. De muziek pompt op oorlogssterkte door, de asbak vult zich gestaag met Belinda Menthol en Desireé van de Spinning Coaster heeft al twee keer koffie gebracht.

Terwijl het weer goed is, loopt het vanavond niet. Sommige dagen heb je dat.

Morgen hopelijk weer wat meer leven in de brouwerij. Het is ook wel nodig. Zeker nu.

Nog bijna drie uur, dan kan de keet dicht.

Een meisje laat haar suikerspin vallen, 

twee jongens duwen tegen elkaar aan.

De gemoederen lopen op.

Melk en suiker? 

Ja lekker.

Theo

"Het zal wel, de godganse week op de veegwagen.

Het is vrijdagmiddag, ik ben klaar."

-Maar Theo jongen, ge maakt die stoep hier toch nog wel af?

"Ik doe helemaal niks meer, ik breng de wagen weg, en ga naar huis.

Ze bekijken het maar met die kastanjes van ze, ieder jaar flikkert da hier naar beneje, 

en wie kan da opruimen? Inderdaad Theo. 

Nou, ze zoeken het maar uit. 

Met d'r kastanjes"

...

Stralend

Als we dit weer houden, 

mag het van mijn nog wel even herfst blijven

Guten morgen

(Deel twee van een onverwachte trip naar Berlijn)

Prima geslapen, bijtijds op en gedoucht, (weer geen douchegordijn, wel een stortdouche met veel heet water, fijn) ontbijtje (wat zonder kamer 18 Euro kost) Wát 18 Euro? Da's belachelijk! Dat klopt, dat is inderdaad belachelijk. Hatseflats, naar buiten toe, de komende uren hoef ik niets, dit voelt als een kans om wel iets mee te krijgen van mijn omgeving. Rugzak kan vast in de bus, scheelt een hoop gesleep.

Om er te komen moet ik zo´n 12 straten oversteken. Allemaal voorzien van stoplichten. In tegenstelling tot de meeste andere steden wachten voetgangers ook werkelijk voor rood licht. Laat ik eens gek doen, dan wacht ik ook. Aan de andere kant van de straat, waar geen enkele auto reed overigens, stond een oude man te wachten. Oud genoeg om... laat maar, grappen over oude Duitsers zijn te gemakkelijk. Minuten verstreken. Een jongen van een jaar of twaalf loopt langs de oude man en steekt over, door rood. Je ziet de nazi zich op staan te winden. Ordnung muss sein, waar moet het heen met de wereld? Eindelijk kleurt het stoplicht groen, we steken allebei over, in het voorbij gaan knikt hij en mompelt ´Guten morgen`. 
`Guten morgen`, knik ik terug.

Tas in de bus, metrokaart voor de dag, laat maar komen die stad! Eerste stop, Brandenburger Tor. Een overkill aan toeristen, types die toeristen vermaken en types die het zakkenrolgedeelte voor hun rekening nemen. Een paar foto's van de fontein in de zon gemaakt. Door naar het Holocaust Memorial.

Gister reden we hier al langzaam langs. Ik had het nog niet eerder in het echt gezien. Heel bijzondere plek. Aan de bovenkant golvende betonblokken, onder spelende tieners. Het was in de schaduw van de blokken koud en donker, loop je naar de rand, wordt het licht en de zon warm. Onder veel gegil en gedoe, boven stilte. Wat plaatjes gemaakt en gaan zitten aan de rand. Realiseerde me dat in deze stad zo veel gebeurd is. Alleen de afgelopen eeuw al. De impact die dat op heel Europa had en heeft is ernstig. Dopjes ingedaan en wat liedjes geluisterd, onder andere deze van Sam Baker. Op de een of andere manier paste die precies bij het moment. Dit is waarom ik midden in de nacht die bus door het land stuur. Hier doe ik het voor, in de zon, met deze muziek, hier.

Via park, Reichstag, Unter den Linden, 'tig monumenten en een stevige lunch, terug naar de bus. Er was nog werk aan de winkel. Eric naar de zaal gereden, backline gelost en door naar het vliegveld. Antoine, de originele chauffeur was mooi op tijd om de bus op te halen. Drieënhalf uur voor mijn vlucht vertrekt. Koffie en worteltjestaart? Ja hoor. Jammer dat op het hele vliegveld nergens een stopcontact te gebruiken was. Mijn laptop is al wat ouder, dus na een uur stopte noodgedwongen mijn geschrijf.

Gelukkig gaat mijn telefoonbatterij langer mee. Recentelijk kreeg ik van een vriendin de eerste versie van haar boek. Ik geef mezelf te weinig tijd om te lezen in het algemeen, en voor dit boek in het bijzonder. Stom. Nu een aantal hoofdstukken kunnen lezen over de geschiedenis van haar familie. Soepel geschreven boek met inkijkjes in de Limburgse cultuur van 70 jaar geleden.

Tegen de tijd dat het uitgegeven gaat worden zal ik er hier zeker weer melding van maken. Nu al een aanrader, ver voor de definitieve versie. En om op zo'n manier een kijkje in de keuken van de schrijfster te mogen nemen, voelt heel bijzonder.

Eenmaal in het vliegtuig klonk de mededeling 'boarding is complete'. Fijn, dan kunnen we. Stilte. Een onduidelijke mededeling. Even later werd duidelijk dat er teveel olie uit de hydrauliek van de rechter vleugel liep, om op te stijgen. Een oplossing werd gezocht. Even later werd er een ander toestel gezocht. Anderhalf uur na de geplande vertrektijd stapten we alsnog aan boord van het nieuwe toestel. Het uitzicht boven Berlijn bij nacht was spectaculair, Ik weet het, ik ben niet veel gewend, maar daar had ik graag de tijd gehad om plaatjes te maken. Wat een uitzicht.

Om voor de sperrzeit van Düsseldorf aan te komen gaf de piloot vol gas. Dat schoot op. 
De hele vlucht met de buurvrouw zitten praten. Een vrouw van eind zestig die volop vertelde. Over zeilen in de Caraïben, wonen in Washington in 1979, reizen door alle Amerikaanse staten, behalve Ohio. En alvleesklierkanker, de reden waarom ze vandaag in Berlijn was. Om een experimentele variant van chemo te ondergaan. Die gelukkig goed aansloeg. Met veel relativering en humor vertelde ze in goed Engels haar verhaal. Mooi mens om kennis mee te maken.

Broerlief stond al die tijd in Düsseldorf te wachten. Sorry!

In de soepele rit naar huis heb ik bijna non-stop dit verhaal verteld. Hij opperde nog dat hij vandaag dit log zou schrijven. Ik was al lang blij dat ie me naar huis bracht, dus het typewerk heb ik toch maar voor mijn rekening genomen. Iets voor middernacht weer thuis, 49 uur weggeweest en genoeg meegemaakt om weer van bij te komen. Af en toe breekt de financiële onzekerheid van m'n bestaan me op, maar de vrijheid om dit soort trips te kunnen maken, compenseert voor mij heel veel.

Op naar het volgende verhaal.

Daytripper

(Vandaag de eerste 24 uur,

morgen de tweede.)

Zoals ik schreef werd mijn zondagavond verstoord door de vraag of ik op wilde komen draven.

Tuurlijk. Even later stond ik de bus mee in te laden en handjes te schudden. Het duurde even voor de laatste fanclubleden los lieten en de heren nog wat gegeten hadden. Tegen half een reden we goed en wel weg.

Ik vertelde hen dat ik Breaking Bad aan het kijken was thuis, bleken zij ook te volgen. Meteen na vertrek klapten ze een laptop open, prikten er dopjes in en ze waren zoet. De zachte geur van tequilla kwam langsdrijven. Bleken zij de avond te hebben die ik eigenlijk gepland had. Aflevering 14 en 15 gingen er doorheen. Af en toe kwam er een luid SHIT of NO WAY achter uit de bus, verder was het stil. Tegen half drie werd het landschap heuvelachtiger en kwam een dun sikkeltje van een de maan door de wolken. Het waaide ondertussen serieus. Met twee handen aan het stuur op Hannover af. Met vele kilometers wegversmallingen in een grote bus is het een heel eind. Iets na half vier bij het hotel. Mét parkeerplek voor de deur. Halleluja! Ingecheckt. Als Formule 1 de goedkoopste rothotelkamers heeft, dan sliepen we nu in een Trabant. Oh, zo ziet een business-class kamer er uit. Daar kan ik wel aan wennen.

Na een korte nacht weer op. Hier geen douchegordijn trouwens. Het hotel stond tussen de beursgebouwen en er tegenover bleek een prima koffietent lekkere broodjes te hebben. In de zon tussen de megalomane nieuwbouw zitten ontbijten. Strak op tijd stond iedereen in de lobby klaar om door te rijden naar Berlijn. Mooi weer, geen files aan onze kant. Aan de andere kant lag een vrachtwagen op zijn kant en verzamelde ruim 15 km file achter zich. Achterin hadden ze ondertussen de laatste aflevering Breaking Bad opgehaald, die werd meteen bekeken. Aan de reacties te horen was ie de moeite waard.

Tomtom gidste ons soepel naar Berlijn en stuurde ons daarna in een keer langs álle toeristische hoogtepunten. Die konden we rustig bekijken want het verkeer stond muurvast. Na een uur sightseeing vonden we het hotel. Zij haalden hun spullen achteruit en Eric de tourmanager zou binnen vragen waar ik kon parkeren en dat mij komen zeggen. Na een paar minuten getoeter achter me, ik blokkeerde de rijbaan volledig, zag ik Ome agent op me af komen lopen. Ik doe het raam open en mijn zonnebril af en zeg: ”I'm sorry”, “But not here” antwoordde hij direct.

Typisch tijd om weer een aus zu rotten.

Bij een eerder avontuur met een bandje was de bus parkeren in het midden van de stad ook niet mijn hobby. Berlijn doet niet onder voor andere grote steden. Smalle straten met werkzaamheden, eenrichtingsverkeer met tegenliggers en overal voetgangers en fietsers die als lemmingen voor de bus opduiken. Een personenauto kwijt raken in dit doolhof is al best knap, maar een dubbel verlengde Sprinter ongeveer onmogelijk. Telefoon, natuurlijk, rijden en bellen tegelijk is nog leuker. Eric de manager die roept dat ie iemand voor me aan de lijn heeft die uit gaat leggen waar ik kan parkeren. Mooi. Bus aan de kant, krijg ik een hotelmedewerker aan de lijn die in een heel bijzonder accent vertelt dat op de Alexanderplatz plek zat is. Mooi, dank je. Daar aangekomen blijkt er inderdaad een ondergrondse parkeergarage. Jammer. Hé, een gratis busparkeerplek. Navraag leerde dat de chauffeurs verschillende ideeën hadden of het voertuig waar ik mee was als bus zou tellen. Twee vonden van wel, een niet. En foutgeparkeerde wagens werden kostenpflichtig abgeschlebt.

De jongen van de autoverhuur wist raad. Om de hoek was een parkeerplaats. Inderdaad, met plek en automaat. Voor een euro per uur stond ie daar prachtig, voor een dichtgetimmerd, volgespoten, half uitgebrand kantoorpand. Tot negen uur vanavond had ik genoeg kleingeld, straks wisselen en vanavond bijvullen. Het hotel bleek zich verstopt de hebben. Gelukkig kwam ik op straat Ed (de zanger waar dit hele feestje om draaide) tegen, die vertelde me 200 meter verderop een deur vol graffiti te zoeken. Dat bleek makkelijk. Inderdaad helemaal ondergekalkt. Dat zag er heel anders uit dan het Raddison Blu van vannacht. Binnen bleek het hipper dan hip. Een led verlichte, door loungebeats overstemde hotelnicht heette mij van harte welkom en vertelde omstandig over het privacybeleid van het hotel. Hier geen 'niet storen'-bordje aan de deur, maar juist een 'please disturb me'-kaart. Prima. De kamer paste in het concept, een grote ruimte met achter het verhoogde hoofdeinde met ingebouwde blacklight(!) het ligbad. Een enorme Apple computer deed dienst als tv en internetverbinding. Heel hip ook was er geen stoel of bureau, maar iets wat door de ontwerper ongetwijfeld zit-elementen genoemd zijn.

Prima, er was snelle wifi, ik kon aan de slag. Best vreemd wel, om 18 uur van huis te zijn en dan de terugweg te gaan regelen. Met de trein zou ik te vroeg moeten vertrekken om ze nog naar de concertzaal te rijden. Dus vliegen. Kon ik op het vliegveld de originele chauffeur, die naar hier kwam, de bus geven en zelf naar huis vliegen. Het koste me twee uur om uit te vinden hoe, wat en waar. Inclusief een rondje bellen om te zien of iemand me in Düsseldorf wilde ophalen. Andere vliegvelden waren niet beschikbaar of betaalbaar. Eric liet ondertussen weten niet mee te gaan eten. Geen probleem, ga ik er zelf op uit. We bleken in een fijne buurt te logeren, veel eettentjes, bijzondere winkeltjes en een kleurrijk publiek. In een donkerbruin café met stevige reggae uit de speakers at ik een heerlijk bordje pittige pasta. Om me heen hoorde ik Zweeds, Spaans, Gronings en Frans. Een flinke avondwandeling voerde me via de bus om de automaat bij te tanken weer naar het hotel. Eindelijk tijd om Breaking Bad verder te kijken.

Om de hoek bij het hotel waren de muren versierd