Thiemeloods

De laatste tijd dook de naam vaker op in agenda's over uitgaan in Nijmegen: De Thiemeloods. Voormalig opslag van de destijds aangrenzende drukkerij (inderdaad de Thiemedrukkerij), daarna opslag en werkplaats van een aannemersbedrijf. Die aannemer moest met de crisis ook oplossingen verzinnen en ruimde de loods op, vertimmerde het een en ander, richtte de zaak in en begon een zaal/caféruimte/vergaderruimte/cultureel podium/proeverij. Heb ik op een steenworp afstand van huis opeens een podium erbij. Moest ik maar eens gaan kijken. Vandaag werd ik er rondgeleid en kreeg ik het hele verhaal van de aannemer zelf te horen. Enthousiaste vent, trots op zijn plek en zichtbaar gelukkig met zijn keuze het roer om te gooien. Kom je om een portret te maken, ga je weg met een verhaal. Mooi werk.

Met zulke verschillende ruimtes ook terecht een gebouw om trots op te zijn

Drukte in de polder

Vanwege het hoge water staan de Konikspaarden niet op hun gebruikelijke plek. Een gedeelte van de kudde vond ik vanmiddag bij een van de wildoversteekplaatsen. De plek waar ze de dijk oversteken  van het ene naar het andere weiland. De dijk zelf is een glijbaan geworden. Door al het water en de paardenhoeven is het niet echt meer een gazonnetje. De kudde deed alsof er niets aan de hand was en graasde rustig door.

Tot de jongste besloot de weg over te steken. Een voor een slenterden ze er achter aan. Op het wegdek bleek nog wat platgetrapte en platgereden paardenkak te liggen, blijkbaar een lekkernij, want er werd uitgebreid aan gelikt. Ondertussen  durfden de automobilisten er niet langs en ontstond er een zondagmiddagfile in de zon op de dijk. 

De eerste toeristen kwamen al met telefoons en camera's aangelopen om dit vast te leggen. Een vrouw vond het allemaal te lang duren en begon met veel lawaai de paarden van de weg te sturen. En wie ik wel was dat ik dacht daar zomaar foto's van te kunnen maken. Knollen aan de kant, auto's er langs, knollen weer terug, likken aan de kak. Nieuwe auto's, nieuwe uitstappers. Doorgaans ben ik de enige die ze op de foto zet, vandaag kon ik aansluiten. 

Alsof  ze het er om deden besloot de helft van de paarden maar weer terug te gaan. Precies toen het weer helemaal vast stond kwam dezelfde schreeuwende vrouw weer uit haar autootje. Blijkbaar een snelle boodschap gedaan. Nu was ze echt niet meer te houden. Zowel de paarden, andere fotografen als ik hadden het nu gedaan. Bijna gillend maakte ze de dijk weer paardenvrij. Meewarig zagen de omstanders het aan. Respectievelijk graasden we verder, maakten we nog een foto en genoten we van het lage zonnetje.

Geiten

"Voor een stel introverte tieners met podiumangst staan ze best spontaan op het podium".
Gek hoe een zin binnen kan sluipen en blijven hangen. Het klopte ook helemaal.
Naar de grond kijkend speelden ze hun liedjes. Alsof het een vergissing was dat ze hier geboekt waren. Op de foto in de lift na het optreden was het van hetzelfde laken een pak.
Een afgeronde conservatorium studie was volgens de bio wat hen verbondt. Misschien zou een workshop "Spreken in het openbaar" of "Bewegen op een podium" een goeie investering zijn. Hun houding bleek wel aanstekelijk, het publiek stond er ook bij alsof ze net een klein beetje in de broek gepoept hadden. Een avond om nooit meer te vergeten.

Gelukkig kwam ik backstage Reverend Deadeye tegen. Hij had net het voorprogramma in de grote zaal verzorgd en stond nu aan een whsky te nippen. Een half jaar geleden sprak ik hem, op dezelfde plek, uitgebreid over zijn geitenboerderij in Denver, Colorado. Hij runde daar een dierenopvang en geitenkwekerij. Nu bleek zijn relatie gestrand, had ie de boerderij verlaten en plannen om naar Zwitserland te verhuizen. Vrienden had ie al daar, waarschijnlijk ook al werk op een boerderij, begon ie opnieuw.
Maar wel blijven touren? "Yeah man, see you in six months here again man".

Vaas

"Dus je giet de mal helemaal vol, wacht drie minuten, dan is de rand van je deeg voldoende gedroogd door het gips, dan giet je je mal weer leeg?" Inderdaad. Dan bak ik ze op 900 graden tot een biscuit. Laten afkoelen, glazuur over de binnenkant zodat ze waterdicht worden en dan afbakken op 1140 graden. Voor je het weet staan de schappen vol en stromen de bestellingen binnen.

Voor Nijmegen Cultuurstad maakte ik vandaag een serie foto's van Hella Duijs, 

die in de voormalige Honig fabriek haar vazen maakt.

Pas kwam ik ook een Hella tegen, maar dat was een band die muziek maakt waar vaasjes van stuk gaan. luister maar hier

Erg paars

Schizofreen weer vandaag. 

Een dikke stortbui en binnen vijf minuten stralende zon.

Even grijs, een pak hagel en windstil.

Wel mooi scherp licht tegen bijna zwarte wolken.

En de krokussen stonden heel erg paars te zijn.

Recht

Of ik mee wilde naar een avond met lezingen over dieren en een dierenfotograaf?
Tuurlijk. De avond begon met twee films zonder geluid. Een met slapende paarden en een met werkende paarden. Best vreemd om in een stille, volle collegezaal naar een slapend paard te zitten kijken. Maar ja, een paar dagen geleden zat ik nog te kijken naar iemand die zei de stem van een lang geleden overleden indiaan te laten klinken. Ik bedoel maar...

Het interessantst vond ik een lezing over dierenrechten. 
Nadat slaven jarenlang rechteloos door het leven gingen, kwam daar verandering in. Daarna volgden kleurlingen en vrouwen. Het zou niet meer dan logisch zijn om als volgende stap dieren ook rechten toe te kennen. 
Mensen zijn er door de tijden heen heel goed in geweest om zichzelf heel anders en beter te zien dan andere dieren. Omdat mensen taal hadden, kookten, veinsden, gereedschap gebruikten en gevoel hadden. Ondertussen heeft onderzoek geleerd dat dieren dat ook kunnen of hebben. Zo groot is het verschil niet. De democratie zou er heel anders uit gaan zien als niet alleen ieder mens een stem in de verkiezingen zou hebben, maar ieder dier ook een. Ze zijn immers met veel meer.

Waar ze op zouden stemmen is nog maar de vraag, omdat de belangen van dieren minstens zo ver uiteen lopen als die van de mens. Plankton zal vast anders stemmen dan de walvis, terwijl ze allebei gebaat zijn bij een schone zee. 
Voor dat de dierenrechten vastgelegd worden in de grondwet, wil ik graag een uitzondering maken voor teken. Die hoeven geen rechten. Ook niet een paar. Die moeten dood

En moeten lama's ook rechten krijgen?

Lama's moeten eerst maar een leren flossen, 

dan lullen we daarna verder

Niet vervelend

De afgelopen dagen maakte ik tussen andere klussen door deze foto's.

Een acteur tijdens een voorstelling, een man die later op de avond de stem van een indiaan uit lang vervlogen tijden tot leven deed komen, een hard roepend jongetje en een directeur die geïnterviewd wordt. En dat alles binnen 24 uur. Ik denk dat ik Het Grote Vervelen nog maar even uit moet stellen.

Goede opvoeding

Dat is wel een voordeel.

Een paar dagen fotograferen in een dierentuin

levert genoeg foto's op 

om nog dagen een blog te vullen.

Terwijl ik in krant en radio meer dan genoeg onderwerpen trof

om hier een stuk over te schrijven, 

laat ik het bij een paar foto's van beverratten.

En de opmerking dat dat verrassend slimme,

zachtaardige en voorzichtige dieren blijken te zijn.

Met van die leuke voorpootjes.

Heel voorzichtig pakten ze de wortels en stukjes brood van me aan.

Ik had een gretiger dier verwacht.

Waarschijnlijk zijn deze gewoon heel goed opgevoed. 

Oogcontact

Tussen de griep,  

het snot en de tranen door, 

was er heel even oogcontact.

Weekend

Het plan was eigenlijk om te doen alsof het weekend was.

Maar er lag nog het een en ander.

En ik wil nog zoveel.

Zeker als anderen dan ook nog iets willen, 

dan loopt zo'n dag toch weer zo vol.

Gelukkig heb ik leuk werk, 

mocht ik tussendoor ook in het bos wandelen 

en scheen de zon volop.

Het leek wel weekend!

Capibara's hebben altjid weekend,

of ze doen heel goed alsof.

Smullen

Bij het feestje waar ik gisteren de gasten portretteerde, 

was ook lekkere catering.

Kon ik tussen het flitsen door, ook wat lekkers snaaien.

Altijd fijn om het leuke met het aangename combineren.

De Zeeleeuw

Met veel plezier presenteer ik:

De Zeeleeuw

Back to the zoo

 Batterijen opgeladen, statieven ingeladen en weer naar de dierentuin.

Een afspraak met de zeeleeuwen stond, een halve afspraak met de beverratten.

Verder weer improviseren. Dat ging prima. 

Als opener even langs bij de mandrillen, waar rustig gevlooid werd.

Na de beverratten, (binnenkort ook te zien in dit theater) 

zat ik te kijken naar grote kakkerlakken op een berenschedel.

Even oog in oog met een Boa

Om de dag af te sluiten met een zeeleeuw.

Tussendoor nog viel dieren gezien (en geroken). Die komen hier ook binnenkort wel voorbij.

Vandaag nogal wat dierenverzorgers gesproken. Zonder uitzondering enthousiaste mensen met kennis van zaken en plezier in hun werk. Dat maakt deze klus extra leuk. Verder vind ik dieren van heel dichtbij bekijken heel fascinerend. Zeker als het zo snel achter elkaar gaat. 

Tegelijkertijd moesten ze ook nog op de foto. Dus iedere keer improviseren. Statiefje hier, eentje daar, test, iets dichterbij, diafragma wat verder op, flits een stop minder,  "Nee jij mag mijn lens niet proeven", sluitertijd toch naar 1/160, scherpstellen, "Kom maar". En natuurlijk draait de etter zich om, om niet meer naar de lens te kijken. Dus aan de andere kant gaan staan. Flits ook, andere ertussendoor wurmen, iets omhoog, scherpstellen, Iets omhoog.

Kijkt ie even mijn kant op. 

Ja. Heb. Mooi.

Achter het hek

Het had wat voeten in aarde, maar vandaag stond ik in de dierentuin foto's te maken. Aan de andere kant van het hek. Het weer speelde ook mee. Na dagen natte kledder en storm, was er nu de hele ochtend zon. Met de chef dierenverzorging op pad. Tussen de foto's door leerde ik het een en ander over de dieren.

Giraffen blijken heel nieuwsgierig en vinden het niet erg om geaaid te worden.

(Ik wil er een voor thuis, prachtige dieren met hun ogen zo groot als tennisballen)

Kamelen worden chagrijnig als ze geil zijn en niet mogen. En ze blijken enorme snijtanden te hebben. Bij ruzie bijten ze elkaar in de knie zodat de ander onderuit gaat, om vervolgens zichzelf op de ander te laten vallen. 700 Kilo chagrijn op je krijgen als je al een zere knie hebt, lijkt me geen lolletje.

Zebra's zijn schichtige schijterds. 

(Een verse drol lag prachtig in het lage zonlicht te dampen)

Uiteindelijk kwam de dapperste toch even een kijkje nemen.

Morgen weer. 

Ben benieuwd of de zeeleeuwen hun trucje ook voor mij willen doen.

Adelaarsogen

Dus jullie spelen verstoppertje?
En ik ben hem?
Okay, let the games commence!
wat dachten ze, dat ze zomaar onzichtbaar waren?
Dat ik het er bij zou laten en andere dieren lastig zou gaan vallen op regelmatige basis?
Mooi niet!

Mijn jarenlange training als spoorzoeker en bushmaster kwam vandaag goed van pas.
Terwijl in de stad een handvol dwazen carnaval imiteerden, 
speurde ik in de polder de horizon af.
Het kostte wat tijd, maar mijn adelaarsogen prikten door het struikgewas.
Een minimale beweging in een schaduw was voldoende.
Te pakken!

Dus ik bagger door de modder om bij ze te komen, 

kijken ze niet op of om. 

Helemaal niet verbaasd dat ik het 'verstoppertje' gewonnen had.

Nee, gewoon eerst de kat uit de boom kijken,

om dan snel een knuffel te komen halen. 

Daar, ja daar en daar ook, jaa daar!

Ispanak Firinda

Grieperig onderuit op de bank levert weinig blog-waardigs op.
Mijn uitzicht beperkt zich vooral tot de straat waar ik woon en het beeldscherm voor me.
Gelukkig biedt dat beeldscherm meer afwisseling dan het raam.
Al hoorde ik gisteravond, behoorlijk laat, wel wat afwijkends.

Omdat ik dicht bij het centrum van de stad woon, komt hier nogal wat uitgaanspubliek voorbij. Midden in de nacht lallen ze stomdronken de meest filosofische onderwerpen over straat. Gister hoorde ik ze ook lallen maar anders. In vrijwel accentloos Nederlands, op gedempte toon, zongen twee jongens of mannen een voor mij onbekend carnavalsnummer. Heel bijzonder om op een close-harmony-manier:
"Ja, ja, hie-ha-hoempa" te horen.

Op het scherm las ik dat het Turks restaurant hier op de hoek dicht gaat. Ruim veertig jaar na opening is het genoeg geweest. Geen opvolging gevonden. Nou was het eten niet heel bijzonder, maar de eigenaars wel uitzonderlijk vriendelijk. Altijd een glimlach, altijd hoffelijk. 
Ooit zat hij, man, eind in de zestig, uiterlijk van een klassieke gastarbeider, alleen voor een hele kleine televisie in het restaurant. Geluid op een bescheiden volume. Het was een warme zomeravond. Op straat was het opvallend stil. Ook in het restaurant was verder niemand. De festiviteiten waren weer eens volledig langs me heen gegaan. Ik bestelde de aubergineschotel om mee te nemen. En nee dank je, ik hoef geen soep van het huis, die is gemaakt met runderbouillon. "Maar is echt zonder vlees!". Nee, dank je.

Gebiologeerd zat de eigenaar, in zijn eentje, op een krukje, naar de voetbalwedstrijd te kijken. Het was een EK of WK en Nederland speelde. Hij had voor de gelegenheid een oranje voetbalshirt aan, duidelijk stammend uit de jaren zeventig, met bijbehorend oranje petje. Zo een waar Joop Zoetemelk ook mee reed. De wereld om hem heen was verdwenen. Binnensmonds mompelde hij aanmoedigingen. Armen gespannen voor zich. Hij nam nauwelijks ruimte in, maar was heel erg aanwezig. De verslaggever van de wedstrijd ontplofte bijna. De eigenaar knoeide wat van zijn thee op de tegels en depte het, zonder zijn ogen van het scherm te halen, met zijn zakdoek droog.
Ik wachtte op mijn Ispanak Firinda en keek naar hoe geslaagde integratie er uit zag. 

Bij gebrek aan restaurant- of carnavalsfoto, 

toch iets oranjes

Verstoppertje

Eindelijk zon.

En tijd.

Hop, 

in de auto, 

laarzen aan, 

ploegen door dikke drap.

Nog meer modder, 

maar geen knollen. 

Geen een.

Blijken ze verstoppertje te spelen

en ik ben hem.

Geen knol te zien

Zondag in de kerk

Tijdens het bouwen realiseerde ik me verschillende keren dat hier, onder dit dak, al zo veel gebeurd is. In een gebouw van 700 jaar oud is zoveel geschiedenis. Door de tijd heen hebben hier kerken, fabrieken en een ziekenhuis gezeten. Dikke muren, hoge ramen en een heeel smal trapje naar de eerste verdieping. We hebben vandaag een heel klein, maar mooi hoofdstukje aan het gebouw toegevoegd. 

Eric Vaarzon Morel kwam spelen en dat deed ie leuk. Virtuoos Flamenco-gitarist, begenadigd verteller en heel aardige vent. Mijn bijdrage was er passend licht bij maken. Een paar lampen aan zetten is niet zo moeilijk, maar ze moesten er wel eerst ook komen. Dus een hoop gesjouw, maar helemaal de moeite waard. Met een kleine honderd mensen in een werkelijk doodstille kerk. Geen versterking voor de gitaar nodig, iedereen hield gewoon zijn adem in. De hele oude galm kleurde het prachtig in.

Goeiendag

We begonnen uren eerder zodat de dansers nog konden repeteren, een doorloop doen en een paar uur op de vloer konden liggen in een korte broek, om dan te klagen dat het te koud was. Zolang de temperatuur niet net boven het kookpunt ligt, is het voor de meeste dansers 'dus te koud'. Wij waren al een paar uur bezig met licht en geluid voor te bereiden toen ze binnen kwamen druppelen. Oordopjes in, iets op hun telefoon aan het prutsen. Gaat midden op de vloer liggen, net onder waar ik een lamp aan het stellen ben en doet zijn ogen dicht.

Als ik vraag op een veiliger plek te gaan liggen, is de verveelde minachting in de reactie voelbaar.

Meer en meer dansers lijken geen enkele behoefte te hebben om bij binnenkomst een hand te geven of te groeten. Vreemd toch, omdat we al uren bezig zijn om hun werk mogelijk te maken. Ook de rest van de dag lijken ze in een parallel universum te zijn. Tot ze me nodig hebben. Omdat ze hun telefoon / sokken / waterfles / koptelefoon / waterfles / saladebakje / aansteker / sigaretten / waterfles kwijt zijn. In doorgaans erbarmelijk Engels, wordt op een klagelijke toon het gemis geuit. Mijn interesse om eens lekker mee te gaan zoeken is dan niet zo groot meer.

In de grote zaal stonden twee oude rotten. En lange en een korte man. Een stevige handdruk bij binnenkomst, een vriendelijk woord voor hun technici en een "Fijn om hier weer te zijn, het was al weer even geleden". Als duo stonden ze hier 49 (!) jaar geleden voor het eerst. Sindsdien met een zekere regelmaat. Voor de voorstelling dronken we samen koffie. Enthousiaste verhalen over de directeur die hier mid jaren tachtig vertrok. "Heb je die ook nog gekend?" Uh nee, toen werkte ik hier nog niet. Fijn volk, bescheiden en vriendelijk. De show was een tikje oubollig, maar van een zeldzame klasse. Een routine van een halve eeuw, volledig op elkaar ingespeeld, zo soepel. Een verademing om naar te kijken. Iets wat van het dansje in de kleine zaal niet direct gezegd kon worden. 

Daar kan je heel andere dingen over zeggen.

Maar dat heb ik vanavond al gedaan.

Een van de violen die al even mee gingen met de oude rotten

Andere koek

Sta ik gister nog heren met maskers op de foto te zetten, vandaag was het andere koek.
Voor een tijdschrift moesten er foto's komen van een gezin in Lelystad. Een behoorlijk serieus artikel over medische problemen voorzien van passende afbeeldingen. Toch net weer anders dan met laarzen aan, in de modder tussen de knollen in staan. 
En dat is precies wat ik zo leuk vind aan fotograferen. 
Iedere keer weer totaal anders. 
Nieuwe plekken, nieuwe mensen en nieuwe verhalen.
Fijn volk vandaag. Veel gelachen en een hoop geflitst. 

Contrast

Ja hoor, je mag een foto van de maken in de lift, je krijgt 30 seconden. 
Kijk, daar heb ik wat aan! 
Het gedeelte 'contact maken' en 'een prettige sfeer creëren', slaan we dus over. 
"Please take three steps forward". 
"Would you mind looking at the camera?".
"Thanks guys, that's it".

Wel efficiënt op deze manier, gezellig is anders. Nou staan The Residents ook niet bekend als een gezellige band. Met ruim 45 jaar ervaring en meer dan 60 platen draaien ze al wel even mee. Muzikaal zijn ze een beetje familie van The Legendary Pink Dots. Ook een club waar kwantiteit in uitgaves belangrijker is dan de kwaliteit er van. Al zullen er vast verstokte fans van beide bands zijn die daar heel anders over denken. 

Ruim voor het einde van de show verhuisde ik naar Merleyn, en met mij verrassend veel bekenden overigens, om daar een leuke band te gaan kijken. Stuff speelde. Jonge Vlamingen die op het Valkhof Festival vorig jaar al indruk maakten. Vandaag waren ze nog beter. Hun mix van dikke funk, freejazz, rock en hiphop was hard en strak. Met veel plezier gingen ze te keer. De grenzen op aan het zoeken tussen abstracte jazz en zeer dansbare beats. Misschien ben ik gewoon te jong voor The Residents. 
Voor Stuff ben ik zeker nog niet te oud.

Valse hoop

Jubelend was ie, de recensie vorige week. Tijdens mijn ontbijt las ik de recensie van een nieuwe theatervoorstelling. Het betreffende productiehuis levert regelmatig prettig theater af en de regisseur was een oude bekende. Het verhaal was zo positief dat ik bijna op ging zoeken waar ik het kon gaan kijken. Wat bleek. Hoefde ik helemaal niet voor op reis, ze kwamen hier heen. Bleek ik gewoon aan het werk te zijn. 

In de krant werd het decor minder uitgebreid besproken dan terecht zou zijn. Er was immers een flinke vrachtwagen voor nodig om het mee te nemen. Het was een verhoogde vloer, te groot voor ons theater. Bestrooid met spul. 
Spul, wat in een vlaag van verstandsverduistering, door een van de betrokken creatieven was verzonnen. "Ja, laten we over de vloer vijfhonderd kilo gemalen rubber flikkeren. Met gekleurd poeder er door. Dan kunnen ze er lekker mee smijten en er doorheen schoppen". Daarboven hangen we een grote sneeuwmachine met heel veel vloeipapieren nepsneeuw.

Creatieven die nog nooit een vrachtwagen geladen hebben, een toneelvloer geveegd hebben, of de extra rekening van de schoonmaak hebben moeten betalen, kunnen die fout maken. De fout om zo'n dwaling niet meteen af te doen als een vergissing.
Het afbreken en schoonmaken naderhand, duurde bijna de dubbele tijd die de voorstelling zelf in beslag nam. 
Maar je kan het altijd nog beroerder treffen. 
In de grote zaal hadden ze een musical. 

 Rubbergranulaat