Wasmachine

De aliens zijn blijkbaar aangekomen. En in mijn wasmachine voor zichzelf begonnen.
In het voorbijgaan bleek mijn wasmachine blauw licht uit te stralen. Nou is dat met een modern apparaat niet zo raar, maar met een Miele uit de jaren stillekes wel. Daar zitten geen ledjes op, maar een ouderwets lampje. En die is rood in plaats van blauw. 

Een heel korte registratie van de gebeurtenissen

Een paar weken geleden kocht ik een paar ledjes die op een fietsventiel passen, en als het wiel dan draait, geven die ledjes licht. In praktijk kijk je wel zelf in een fel licht, maar ziet het er niet uit. Een lampje bleef achter op een huurfiets op Vlieland, de ander reisde weer mee naar Nijmegen. Blijkbaar was deze er ontevreden over dat ie werkeloos in huis lag en is zelf in de wasmachine gekropen, op zoek naar actie. Het is kermis in de stad, zal ie gedacht hebben. Groot gelijk.

Om aandacht te krijgen voor een nieuwe film werd dit geintje uitgehaald, argeloze koffieliefhebbers hadden wel een verhaal toen ze weer thuis kwamen.

Tien Geboden

Precies een maand geleden, zaten we in een alternatieve kerkdienst op Vlieland.
Peter Te Bos, zanger van Claw Boys Claw en grafisch ontwerper, 
droeg daar zijn versie van de Tien Geboden voor. 
Helaas kon ik ze na afloop van het festival nergens terug vinden. 
In de diverse recensies wel een paar, maar niet de hele lijst. 
Gister Meneer Te Bos maar een mailtje gestuurd. 
Krijg ik vandaag, vormgegeven en wel, de Tien Geboden in de mail (!). 
Met de toevoeging: "Voor aan je muur" 
Dat heb ik dus maar gedaan.

Vandaag kwamen ook en paar prints met de post.
Een grote witte kip hangt nu in de keuken, naast de vers ingelijste geboden. 
En daar hangt ie goed.

Meneer Te Bos is overigens niet de eerste de laatste 2000 jaar die zijn eigen versie van de tien geboden maakte. George Carlin maakte er deze vrolijke en hoopgevende variant op.

It's a wrap

Eind augustus maakten we opnames voor een stop-motion film.

Destijds was het nog geheim dat die vertoond zou worden 

bij de uitreiking van de Cultuur Stimuleringsprijs Stad Nijmegen. 

Marga Van Den Heuvel was de gelukkige. 

De film gaat dan ook over haar. 

Na de opnames is er nog uitgebreid gesleuteld aan de beelden 

en het eindresultaat kan je hier zien.

En dit reuzenrad, dat staat daar los van

Melk en suiker

Weinig beroepen treuriger dan kaartjesverkoper op een rustige avond. 

Strak in de make-up, haren vorige maand nog geblondeerd, panter-print truitje.

En dan geen klanten. De muziek pompt op oorlogssterkte door, de asbak vult zich gestaag met Belinda Menthol en Desireé van de Spinning Coaster heeft al twee keer koffie gebracht.

Terwijl het weer goed is, loopt het vanavond niet. Sommige dagen heb je dat.

Morgen hopelijk weer wat meer leven in de brouwerij. Het is ook wel nodig. Zeker nu.

Nog bijna drie uur, dan kan de keet dicht.

Een meisje laat haar suikerspin vallen, 

twee jongens duwen tegen elkaar aan.

De gemoederen lopen op.

Melk en suiker? 

Ja lekker.

Theo

"Het zal wel, de godganse week op de veegwagen.

Het is vrijdagmiddag, ik ben klaar."

-Maar Theo jongen, ge maakt die stoep hier toch nog wel af?

"Ik doe helemaal niks meer, ik breng de wagen weg, en ga naar huis.

Ze bekijken het maar met die kastanjes van ze, ieder jaar flikkert da hier naar beneje, 

en wie kan da opruimen? Inderdaad Theo. 

Nou, ze zoeken het maar uit. 

Met d'r kastanjes"

...

Stralend

Als we dit weer houden, 

mag het van mijn nog wel even herfst blijven

Guten morgen

(Deel twee van een onverwachte trip naar Berlijn)

Prima geslapen, bijtijds op en gedoucht, (weer geen douchegordijn, wel een stortdouche met veel heet water, fijn) ontbijtje (wat zonder kamer 18 Euro kost) Wát 18 Euro? Da's belachelijk! Dat klopt, dat is inderdaad belachelijk. Hatseflats, naar buiten toe, de komende uren hoef ik niets, dit voelt als een kans om wel iets mee te krijgen van mijn omgeving. Rugzak kan vast in de bus, scheelt een hoop gesleep.

Om er te komen moet ik zo´n 12 straten oversteken. Allemaal voorzien van stoplichten. In tegenstelling tot de meeste andere steden wachten voetgangers ook werkelijk voor rood licht. Laat ik eens gek doen, dan wacht ik ook. Aan de andere kant van de straat, waar geen enkele auto reed overigens, stond een oude man te wachten. Oud genoeg om... laat maar, grappen over oude Duitsers zijn te gemakkelijk. Minuten verstreken. Een jongen van een jaar of twaalf loopt langs de oude man en steekt over, door rood. Je ziet de nazi zich op staan te winden. Ordnung muss sein, waar moet het heen met de wereld? Eindelijk kleurt het stoplicht groen, we steken allebei over, in het voorbij gaan knikt hij en mompelt ´Guten morgen`. 
`Guten morgen`, knik ik terug.

Tas in de bus, metrokaart voor de dag, laat maar komen die stad! Eerste stop, Brandenburger Tor. Een overkill aan toeristen, types die toeristen vermaken en types die het zakkenrolgedeelte voor hun rekening nemen. Een paar foto's van de fontein in de zon gemaakt. Door naar het Holocaust Memorial.

Gister reden we hier al langzaam langs. Ik had het nog niet eerder in het echt gezien. Heel bijzondere plek. Aan de bovenkant golvende betonblokken, onder spelende tieners. Het was in de schaduw van de blokken koud en donker, loop je naar de rand, wordt het licht en de zon warm. Onder veel gegil en gedoe, boven stilte. Wat plaatjes gemaakt en gaan zitten aan de rand. Realiseerde me dat in deze stad zo veel gebeurd is. Alleen de afgelopen eeuw al. De impact die dat op heel Europa had en heeft is ernstig. Dopjes ingedaan en wat liedjes geluisterd, onder andere deze van Sam Baker. Op de een of andere manier paste die precies bij het moment. Dit is waarom ik midden in de nacht die bus door het land stuur. Hier doe ik het voor, in de zon, met deze muziek, hier.

Via park, Reichstag, Unter den Linden, 'tig monumenten en een stevige lunch, terug naar de bus. Er was nog werk aan de winkel. Eric naar de zaal gereden, backline gelost en door naar het vliegveld. Antoine, de originele chauffeur was mooi op tijd om de bus op te halen. Drieënhalf uur voor mijn vlucht vertrekt. Koffie en worteltjestaart? Ja hoor. Jammer dat op het hele vliegveld nergens een stopcontact te gebruiken was. Mijn laptop is al wat ouder, dus na een uur stopte noodgedwongen mijn geschrijf.

Gelukkig gaat mijn telefoonbatterij langer mee. Recentelijk kreeg ik van een vriendin de eerste versie van haar boek. Ik geef mezelf te weinig tijd om te lezen in het algemeen, en voor dit boek in het bijzonder. Stom. Nu een aantal hoofdstukken kunnen lezen over de geschiedenis van haar familie. Soepel geschreven boek met inkijkjes in de Limburgse cultuur van 70 jaar geleden.

Tegen de tijd dat het uitgegeven gaat worden zal ik er hier zeker weer melding van maken. Nu al een aanrader, ver voor de definitieve versie. En om op zo'n manier een kijkje in de keuken van de schrijfster te mogen nemen, voelt heel bijzonder.

Eenmaal in het vliegtuig klonk de mededeling 'boarding is complete'. Fijn, dan kunnen we. Stilte. Een onduidelijke mededeling. Even later werd duidelijk dat er teveel olie uit de hydrauliek van de rechter vleugel liep, om op te stijgen. Een oplossing werd gezocht. Even later werd er een ander toestel gezocht. Anderhalf uur na de geplande vertrektijd stapten we alsnog aan boord van het nieuwe toestel. Het uitzicht boven Berlijn bij nacht was spectaculair, Ik weet het, ik ben niet veel gewend, maar daar had ik graag de tijd gehad om plaatjes te maken. Wat een uitzicht.

Om voor de sperrzeit van Düsseldorf aan te komen gaf de piloot vol gas. Dat schoot op. 
De hele vlucht met de buurvrouw zitten praten. Een vrouw van eind zestig die volop vertelde. Over zeilen in de Caraïben, wonen in Washington in 1979, reizen door alle Amerikaanse staten, behalve Ohio. En alvleesklierkanker, de reden waarom ze vandaag in Berlijn was. Om een experimentele variant van chemo te ondergaan. Die gelukkig goed aansloeg. Met veel relativering en humor vertelde ze in goed Engels haar verhaal. Mooi mens om kennis mee te maken.

Broerlief stond al die tijd in Düsseldorf te wachten. Sorry!

In de soepele rit naar huis heb ik bijna non-stop dit verhaal verteld. Hij opperde nog dat hij vandaag dit log zou schrijven. Ik was al lang blij dat ie me naar huis bracht, dus het typewerk heb ik toch maar voor mijn rekening genomen. Iets voor middernacht weer thuis, 49 uur weggeweest en genoeg meegemaakt om weer van bij te komen. Af en toe breekt de financiële onzekerheid van m'n bestaan me op, maar de vrijheid om dit soort trips te kunnen maken, compenseert voor mij heel veel.

Op naar het volgende verhaal.

Daytripper

(Vandaag de eerste 24 uur,

morgen de tweede.)

Zoals ik schreef werd mijn zondagavond verstoord door de vraag of ik op wilde komen draven.

Tuurlijk. Even later stond ik de bus mee in te laden en handjes te schudden. Het duurde even voor de laatste fanclubleden los lieten en de heren nog wat gegeten hadden. Tegen half een reden we goed en wel weg.

Ik vertelde hen dat ik Breaking Bad aan het kijken was thuis, bleken zij ook te volgen. Meteen na vertrek klapten ze een laptop open, prikten er dopjes in en ze waren zoet. De zachte geur van tequilla kwam langsdrijven. Bleken zij de avond te hebben die ik eigenlijk gepland had. Aflevering 14 en 15 gingen er doorheen. Af en toe kwam er een luid SHIT of NO WAY achter uit de bus, verder was het stil. Tegen half drie werd het landschap heuvelachtiger en kwam een dun sikkeltje van een de maan door de wolken. Het waaide ondertussen serieus. Met twee handen aan het stuur op Hannover af. Met vele kilometers wegversmallingen in een grote bus is het een heel eind. Iets na half vier bij het hotel. Mét parkeerplek voor de deur. Halleluja! Ingecheckt. Als Formule 1 de goedkoopste rothotelkamers heeft, dan sliepen we nu in een Trabant. Oh, zo ziet een business-class kamer er uit. Daar kan ik wel aan wennen.

Na een korte nacht weer op. Hier geen douchegordijn trouwens. Het hotel stond tussen de beursgebouwen en er tegenover bleek een prima koffietent lekkere broodjes te hebben. In de zon tussen de megalomane nieuwbouw zitten ontbijten. Strak op tijd stond iedereen in de lobby klaar om door te rijden naar Berlijn. Mooi weer, geen files aan onze kant. Aan de andere kant lag een vrachtwagen op zijn kant en verzamelde ruim 15 km file achter zich. Achterin hadden ze ondertussen de laatste aflevering Breaking Bad opgehaald, die werd meteen bekeken. Aan de reacties te horen was ie de moeite waard.

Tomtom gidste ons soepel naar Berlijn en stuurde ons daarna in een keer langs álle toeristische hoogtepunten. Die konden we rustig bekijken want het verkeer stond muurvast. Na een uur sightseeing vonden we het hotel. Zij haalden hun spullen achteruit en Eric de tourmanager zou binnen vragen waar ik kon parkeren en dat mij komen zeggen. Na een paar minuten getoeter achter me, ik blokkeerde de rijbaan volledig, zag ik Ome agent op me af komen lopen. Ik doe het raam open en mijn zonnebril af en zeg: ”I'm sorry”, “But not here” antwoordde hij direct.

Typisch tijd om weer een aus zu rotten.

Bij een eerder avontuur met een bandje was de bus parkeren in het midden van de stad ook niet mijn hobby. Berlijn doet niet onder voor andere grote steden. Smalle straten met werkzaamheden, eenrichtingsverkeer met tegenliggers en overal voetgangers en fietsers die als lemmingen voor de bus opduiken. Een personenauto kwijt raken in dit doolhof is al best knap, maar een dubbel verlengde Sprinter ongeveer onmogelijk. Telefoon, natuurlijk, rijden en bellen tegelijk is nog leuker. Eric de manager die roept dat ie iemand voor me aan de lijn heeft die uit gaat leggen waar ik kan parkeren. Mooi. Bus aan de kant, krijg ik een hotelmedewerker aan de lijn die in een heel bijzonder accent vertelt dat op de Alexanderplatz plek zat is. Mooi, dank je. Daar aangekomen blijkt er inderdaad een ondergrondse parkeergarage. Jammer. Hé, een gratis busparkeerplek. Navraag leerde dat de chauffeurs verschillende ideeën hadden of het voertuig waar ik mee was als bus zou tellen. Twee vonden van wel, een niet. En foutgeparkeerde wagens werden kostenpflichtig abgeschlebt.

De jongen van de autoverhuur wist raad. Om de hoek was een parkeerplaats. Inderdaad, met plek en automaat. Voor een euro per uur stond ie daar prachtig, voor een dichtgetimmerd, volgespoten, half uitgebrand kantoorpand. Tot negen uur vanavond had ik genoeg kleingeld, straks wisselen en vanavond bijvullen. Het hotel bleek zich verstopt de hebben. Gelukkig kwam ik op straat Ed (de zanger waar dit hele feestje om draaide) tegen, die vertelde me 200 meter verderop een deur vol graffiti te zoeken. Dat bleek makkelijk. Inderdaad helemaal ondergekalkt. Dat zag er heel anders uit dan het Raddison Blu van vannacht. Binnen bleek het hipper dan hip. Een led verlichte, door loungebeats overstemde hotelnicht heette mij van harte welkom en vertelde omstandig over het privacybeleid van het hotel. Hier geen 'niet storen'-bordje aan de deur, maar juist een 'please disturb me'-kaart. Prima. De kamer paste in het concept, een grote ruimte met achter het verhoogde hoofdeinde met ingebouwde blacklight(!) het ligbad. Een enorme Apple computer deed dienst als tv en internetverbinding. Heel hip ook was er geen stoel of bureau, maar iets wat door de ontwerper ongetwijfeld zit-elementen genoemd zijn.

Prima, er was snelle wifi, ik kon aan de slag. Best vreemd wel, om 18 uur van huis te zijn en dan de terugweg te gaan regelen. Met de trein zou ik te vroeg moeten vertrekken om ze nog naar de concertzaal te rijden. Dus vliegen. Kon ik op het vliegveld de originele chauffeur, die naar hier kwam, de bus geven en zelf naar huis vliegen. Het koste me twee uur om uit te vinden hoe, wat en waar. Inclusief een rondje bellen om te zien of iemand me in Düsseldorf wilde ophalen. Andere vliegvelden waren niet beschikbaar of betaalbaar. Eric liet ondertussen weten niet mee te gaan eten. Geen probleem, ga ik er zelf op uit. We bleken in een fijne buurt te logeren, veel eettentjes, bijzondere winkeltjes en een kleurrijk publiek. In een donkerbruin café met stevige reggae uit de speakers at ik een heerlijk bordje pittige pasta. Om me heen hoorde ik Zweeds, Spaans, Gronings en Frans. Een flinke avondwandeling voerde me via de bus om de automaat bij te tanken weer naar het hotel. Eindelijk tijd om Breaking Bad verder te kijken.

Om de hoek bij het hotel waren de muren versierd

Funkturm

In die bol zit een roterend restaurant.
Jaren geleden ontdekten we dat je briefjes kan achterlaten 
die door andere restaurantbezoekers gelezen kunnen worden.
Voor je het weet heb je dan een spelletje.

Vandaag was ik er niet binnen, liep enkel voorbij,
nadat de bus, naast de Alexanderplatz een stalling voor de nacht gevonden had.
Misschien moet ik daar maar een hobby van maken, 
bussen parkeren in grote steden. 
De helft van de Europese hoofdsteden kan ik ondertussen afstrepen.

All roads lead to Ausfahrt

Zondagavond, 
plat op de bank, 
Breaking Bad aan, de laatste afleveringen aan het kijken. 
(vanavond is de laatste in Amerika, dus morgen hier) (spannend!)

Telefoon: Of ik vanavond de band die nu in de schouwburg speelt, naar Hannover wil rijden, 
morgen door naar Berlijn en woensdag weer naar huis. 

Uhhh?

Joh, waarom niet, het klinkt zo idioot, dat ik er voor in ben. 
Nu dus snel mijn tas pakken, over een half uur vertrekken we. 
Ben ik eens benieuwd.

Ik ook, ik wil ook, ja hier!

Allemaal projectie

Weinig tekst vandaag, wel mooi filmpje.

Niet zelf gemaakt, maar wel de moeite waard.

Ernstig de moeite waard.

Mijn ogen en hersens hadden af en toe moeite te geloven 

dat het slechts projectie op een plat vlak was.

Kijk zelf maar.

(Als dit nu al kan, dan wordt het later nog veel leuker)

(Deze foto heeft er niets mee te maken)

Schaft

Onderwerpen tijdens de schaft verschillen nogal per werkplek. En da's maar goed ook.

Zelfs de term schaft verschilt per werkplek. Pauze, lunch, tussenuur, rusttijd en middagmaaltijd wisselen elkaar af. Gek eigenlijk dat bij vacatures nooit een kopje "Schafttekst" staat. Zodat je weet wat de globale onderwerpen zijn. Moet je bepaalde series volgen, of juist niet. Is sport of het kijken naar sport een item, of zijn het weer, de files en het nieuws van belang? Bij de keuze voor een werkplek toch relevante informatie. Dagelijks gezever over RKC of Sex in the city aanhoren is niet voor iedereen gezond.

Tijdens de schaft vertelde een acteur vanmiddag over een reis die hij gemaakt had deze zomer. De oma van zijn vriendin was overleden en had wat geld nagelaten. Van dat geld zijn ze gezamenlijk de reis gaan maken die zij vroeger vanuit Rusland naar hier gemaakt heeft.

Een kleurrijke tocht in een bizar land.

Die oma moest in 1948 bevallen, dat ging niet goed, de nodige complicaties traden op en er moest direct hulp komen. Haar man werkte in een kamp waar Duitse krijgsgevangenen vastzaten. Daar haalde hij een oud SS-arts uit zijn cel. Die hielp op zijn beurt de joodse baby geboren worden en redde het leven van de verse moeder door snel en correct te handelen.

Je kan tussen de boterhammen door, het maar ergens over hebben.

Oh, verkeer in Polen, bezuinigingen in de cultuur, medische vooruitgang en dierentuinen kwamen ook nog even ter sprake. Over dat laatste kon ik mee praten. Sterker nog, ik had er zelfs nog verse plaatjes bij. 

Back to the zoo

Het was toch al snel drie dagen dat ik niet in een dierentuin was.
Ja, dan gaan de alarmbellen af.
Doe je niks aan.
Gelukkig was er een quick fix, met z'n tweeën naar Arnhem.
De hele dag mooi weer, wandelen, kop koffie, foto's maken.
Je kan het beroerder treffen.

(Bij de ingang zat een vrouw in een rolstoel te wachten tot haar man de kaartjes had gekocht, 
hij komt terug en zij reageert wat afwezig. "Oh sorry, ik zat naar dat schattige meisje te kijken".
Ze wijst een meisje van een jaar of vier aan. 
Precies op dat moment vond het schattige meisje het genoeg en krijste: 
"IKVINDHETSTOMHIER".
"Zullen we maar?", vraagt de man vriendelijk aan zijn vrouw. "Ja hoor", we zullen.)

De mini-tijgers besloten hun ouders te gaan klieren, 

dus papa ging er maar even bovenop liggen

De zwaartekracht telt niet voor iedereen

Wie? Wat? Huh?

Na net een schaap te hebben gegeten, 

had de python even een after dinner dip

Lent Noord op dinsdagmiddag

Rijdend over de 325 de stad uit, viel me al een paar keer een flinke plas water op. 
Aan de noordkant van Lent, net naast nieuwbouw ligt een plas. 
Nog niet eerder daar geweest, dus maar eens gaan kijken.

De plas bleek afgezet met hekken, prikkeldraad en Verboden Toegang bordjes. 
Een groot geel bord met de mededeling dat het levensgevaarlijk drijfzand betrof, maakte het niet aantrekkelijker. De reep land tussen de bouwketen en de plas is erg in trek als hondenuitlaatplek. Op het eerste gezicht een onooglijk braakliggend terrein, 
op het tweede gezicht ook heel mooi. Veel verschillende planten en bijbehorende beesten.

Zonder het risico stront onder je zool te krijgen, 
kan je hier -exclusief op extrabelegen- 
meekijken naar een heel klein stukje Lent Noord op dinsdagmiddag.

Zal de vleugel van de bovenste libelle net, 

tijdens wilde vlucht die ze samen maakten kapot zijn gegaan?

Duister

Klein beginnen.
En dicht bij huis. 
Voorzichtig aan.

Een paar Russische jongens maakte een trip door Europa en hielden dit fotoblog bij.
Foto's om jaloers op te worden, en hoogtevrees van te krijgen.
Zelf blijf ik voorlopig dichter bij de grond.
Het idee om 's nachts de stad te fotograferen leek wel haalbaar.
In ieder geval tot de miezer me naar huis stuurde.

Poging 1:

Twee kerken en een koopgoot

Lik

Eerder schreef ik al dat in de dierentuin in Kleef de dieren door de bezoekers gevoerd mogen worden. De meeste bezoekers kopen hier een doosje brokken voor bij de ingang. 
Niet alle bezoekers kiezen voor de makkelijke weg, maar gaan zelf aan de slag.
Een vrolijke man haalde en heel brood uit zijn tas, en ging dat aan de kamelen voeren.
Om het wat persoonlijker te maken stak hij iedere keer een snee in zijn mond, om die dan door een kameel eruit te laten pakken. 
Als cadeautje kreeg hij na een paar boterhammen een flinke lik in zijn gezicht.

Vrienden voor het leven, of in ieder geval tot het brood op is

Gelukkig had hij een zakdoek bij de hand

Beest?

Zit daar nou een beest?

Kolf

Waarom zou je, diep in het bos, een maiskolf in een grote paddenstoel drukken?
Het klinkt misschien als een absurde vraag, maar het kan verkeren.
In de bossen bij Plasmolen kwamen we dat tegen.
Een opvallend grote paddenstoel, of zwam, tegen een een boom aan groeiend, 
was doorboord met een maiskolf.

Twee slakken vroegen zich ogenschijnlijk niets af over het hoe en waarom, 
maar knaagden (slurpten?) gestaag de mais naar binnen.
Ongetwijfeld een zeldzame aanvulling op hun dieet.
Misschien neem ik volgende keer ook maar eens wat groente mee naar het bos, 
een flinke stronk broccoli of twee prei.
Leuk voor de slakken. 
Andere wandelaars kunnen zich er op hun beurt dan weer over verbazen.

Plakkers

Lopend over de Snelbinder,  
(de fietsbrug die aan de spoorbrug hangt) 
viel me het aantal stickers wat op de brug zit op. 
Op railing, verkeersborden en lantaarnpalen zit het vol. 

Sommige nieuw, andere duidelijk al wat ouder.

Aan het spoor staan een paar kasten met hele mooie stickers:

Voor Scrabble-liefhebbers woorden om te onthouden lijkt me.

En natuurlijk...

Met colbert en witte shawl

"I came this close to singing a happy song."

Bijna viel ie uit zijn rol. Zou ie zich vergissen.

Zou ie bijna ook goed gitaar gaan spelen, 

en zingen mét volume en bereik.

Maar dat gebeurde niet hoor.

Hij bleef gewoon zijn eigen zwaarmoedige deuntjes murmelen.

Vorige keer nog in spijkerbroek en lang blond vies haar.

Nu grijs, gekapt, met colbert en witte shawl.

Uhh? Hij zou bijna soepel in een cabrio kunnen glijden.

In Eindhoven zagen we in een volgepakt restaurant 

een beetje een vreemde show van Sam Baker. 

Alsof ie verliefd was op de zangeres, en zij op hem.

Met een indrukwekkend goeie pianist ernaast,

kwam de nieuwe plaat helemaal voorbij.

Dit keer geen grote drama's.

Gewoon mooie liedjes en luidruchtig barpersoneel

Want we waren in wel Eindhoven.

Winderig weiland

Uiteindelijk was het drie keer twintig minuten spelen. Eitje.
Om onnavolgbare logistieke redenen reed ik vandaag via Delden, 
wat naast Hengelo ligt, naar Lelystad.
En de terugweg inderdaad ook weer over Delden naar Nijmegen.
Tijd zat om zowel naar Vroege Vogels als Studio Idzerda te luisteren.
In Lelystad speelden we op een winderig weiland naast de lokale schouwburg.
Tussen de marktkraampjes waar bezoekers 
lokale lekkernijen als Bami Goreng en pizza konden proeven.

Om het net wat uitdagender te maken hadden we genoeg wind om:
A-De zangeres bijna van de steiger te blazen.
B-De pianist te laten zien hoe goed hij met een hand kon spelen, 
terwijl de andere zijn bladmuziek in toom hield.
Als extraatje voor mij was er een stroomvoorziening die een beetje lekte.
Zoveel dat het aanraken van de geluidstafel een spannende ervaring was.
Het publiek at een worst, wij pakten weer in. 
En we reden nog lang en gelukkig.

Klein publiek voor een grote jurk

Stampen

Joh, als je komt, wil je je camera meenemen, 
want Opa wil nieuwe foto's van zijn kleinkinderen.
-Tuurlijk.
Omdat de buien net weg waren en in het park de zon nog even piekte voor ie onder ging, 
gingen wij daar ook heen. Voor het eten de klus klaren.
Met z'n vieren, ieder apart, en samen. Net echt.
Er werd vriendelijk gelachen en nét de andere kant op gekeken.
Die zijn het leukst.

Volgens mij heeft Opa weer iets om in te lijsten.

En poseren is al snel saai, heel hard in een plas stampen daarentegen...

Nat

Het is me te nat vandaag, 
net te nat om even de stad in te lopen, 
of de Ooij.
Nat genoeg om de btw aangifte te doen, 
de tandarts te verzetten en 8 andere dingen op mijn lijstje.
Eigenlijk wel praktisch weer dus.
Ik slinger de espresso machine nog eens aan.
Bakkie?

Toetje

(Dat was lekker, eigen bank, bed en douche)
Tas uitgepakt, wasje gedraaid, zelf gekookt,
ik ben weer thuis.

Als een nagerecht kwak ik er nog een paar portretten achteraan.
Bezoekers van onze Windwensen.
Van niemand ken ik de naam,
een aantal sprak ik kort.
Allemaal vriendelijke gezichten.

En, echt als laatste, nog een panorama vanaf de top van de duin