Test

En het gaat gewoon door. Vandaag niet alleen een dansje waar ik een handje bij mocht helpen, ook een opera. Nou ja, een mini opera in de kleine zaal. Met in plaats van een orkest, een slagwerker. wel een hele goeie. En in plaats van solisten en een koor, twee zangers. Samen speelden ze een fijn stuk muziektheater voor kinderen. Zoals gebruikelijk weet ik niets van wat er komen gaat. Ik lees de technische brief om te weten wat er aan werk gaat zijn, maar inhoudelijk over het stuk weet ik doorgaans niets. 

De voorstelling vandaag begon en al na een paar zinnen had ik een déjà vu. 

Terwijl ik dit echt nog nooit gezien had. Maar ik ken die tekst, en die jongen met zijn vader, een piano. Natuurlijk, jaren geleden werkte ik voor een gezelschap wat hetzelfde stuk bewerkt had. Muziek en vormgeving waren heel anders, maar de tekst toonde veel overeenkomsten. Wij hadden destijds een grote staande klok met het geluid van een op hol geslagen uurwerk. Nu was er een hydraulisch aangestuurde, flapperende, schreeuwende kip.

Na afloop mocht ik weer dezelfde volgspot op het dansje in de andere zaal zetten.

Voor we het wisten was ook dat weer klaar en zat de trailer weer vol. Maar gelukkig niet voordat er heel veel slechte grappen gemaakt waren en getest werd hoe hard je kan gooien met een bollen gebruikte balletvloertape. 

(Precies zo hard, dat iemand anders dat ook in jouw richting gaat testen)

koekoek

Zoem

"Als je zo veel foto's maakt heb je vast welk een voorraad om op extrabelegen te zetten als je niets nieuws hebt." Klopt, maar ik wil eigenlijk iedere dag een verse. Deze week schiet dat er bij in. Iedere dag werk, de meeste dagen op een manier dat er van fotograferen niets meer komt. Hadden we gister een poppenspeler te gast met een lekke band, vandaag was het een dansje waar ze me mee bezig hielden. Gelukkig hoefde ik niet mee te doen, met het dansen, maar hielp ik een handje met het licht en decor. Twee handjes eigenlijk.

Bij gebrek aan verse foto's vandaag eentje die ik maakte op de eerste dag dat ik mijn camera had. In de vrieskou naar de Goffertkinderboerderij om plaatjes te maken. Die dag publiceerde ik deze plaatjes. Ik kon opeens echt zoomen, een luxe die bij mijn telefooncamera ontbrak.

De laatste weken ben ik juist weer aan het spelen met een camera zonder zoom, althans de lens zoomt niet, ik mag dan zoomen met mijn voeten. Opnieuw vooraan beginnen, in dit geval leuk & leerzaam. 

Blijven oefenen en blijven leren. Ik heb er schik in.

Wie doet wat?

Was mijn werk gister een geluidstechnische beproeving, 
vandaag ging het soepel. Herman Koch was te gast en werd geïnterviewd.
De twee gesprekspartners hadden dit duidelijk al eerder gedaan.
Ruim anderhalf uur kwamen het schrijverschap, de boeken en de film aan de orde.

Blijkbaar (volgens Koch) heeft Stephen King, de Amerikaanse auteur, de gewoonte om nooit te beginnen met een plot te schrijven, maar tijdens het proces, te verzinnen hoe het verhaal verder gaat. King heeft het idee, dat als hij weet wie het gedaan heeft, de lezer het dan ook weet. Koch gebruikt dezelfde methode, pas aan het eind van het schrijfproces van Het Diner, werd voor hem duidelijk wie nou precies, wat gedaan had. 

Wat dat betreft kan ik me meten met die mannen, mijn schrijfsels worden dan misschien iets minder vertaald, of veel minder, oké helemaal nooit, maar ik heb aan het begin van een blog ook geen idee waar ik heen ga. Als zij er groot mee geworden zijn, waarom ik dan niet? (Misschien omdat zij boeken schrijven in plaats van frutsels op een blog dat niemand kent.)(En zij wel een verhaal te vertellen hebben.)(Ja ja, het is al duidelijk.)(En wél kunnen schrijven.)(Oké.)(Begin er ook niet over als je toch geen antwoord wil.)(Oké dan.)

Allemaal leuk en aardig dat werk, maar fotograferen schiet er deze dagen wel wat bij in.
Daarom twee plaatjes van een boom die ik eerder deze week maakte. 
(niet de boom, maar de foto's)
Een boom met een huidprobleem, en vruchten die waarschijnlijk weinig prijzen winnen.

Microfoontechniek

Stond er gister nog een fijn bandje in mijn licht, 
vandaag was het een man die een lezing gaf.
Hij las regelmatig de tekst voor die je op zijn Powerpointpresentatie kon lezen.
Lekker lange opsommingen van feitjes. Rijen van data.
Voor de liefhebbers was het smullen geblazen.
Wel jammer voor het publiek met gehoorklachten, 
(toch snel meer dan de helft, gezien de gemiddelde leeftijd)
dat de microfoontechniek van de spreken te wensen over liet.

Microfoontechniek voor beginners: 
les 1: Als je praat, doe dat in de richting van de microfoon.
les 2: Zorg dat je mond ook dichtbij de microfoon is.
les 3: Als je opgewonden raakt en je stem verheft, 
          of lacht om je eigen grappen, hoeft dat niet heel dicht bij de microfoon.
les 4: Probeer als je hard door je neus ademt, dat niet op de microfoon te doen.
les 5: Het botsen van de microfoon met hand of mouw is voor de toehoorders onprettig.

Het was weer een avond om nooit meer te vergeten.

Hobby

Ooit maakte ik van mijn hobby mijn werk, 
nog steeds loop ik op mijn werk regelmatig te hobbyen.
Vandaag mocht ik weer eens een bandje schuiven.
Ik bedoel belichten. 
Het voorprogramma was duidelijk in zijn wensen:
vier blauwe lampen van achter zachtjes aan, 
en onder de zanger een kleine tl.
Wel origineel, dat wel.

Het hoofdprogramma, Low, had minder wensen, 
wel video, die prominent over band en wit achterdoek scheen.
Kon ik concurreren met een projector die constant scheen.
Maakt het wel extra spannend, 
geen idee wat de band gaat doen en ook niet waar de projectie heen gaat.
Al met al een goeie avond, mooi concert, publiek tevreden, band tevreden en ik ook.
Alleen geen foto kunnen maken, ik zat zo ver van het podium dat dat er bij in schoot.
Daarom maar een plaatje van de achterkant van de Bergse kerk.
Ok mooi!

Verdwaalde voertuigen

Terwijl ik midden in de polder,

een foto stond te maken van een half verdronken graafmachientje, 

kwam er een vliegtuig laag, traag en luid overvliegen.

Twee voertuigen die daar duidelijk niet op hun plek waren.

Gloeibomen

In Eindhoven is het weer tijd voor Glow.

Veel projecties, en ander oplichtends in de stad.

Onder andere deze bomen.

Een peertjesboom

De binnenkant er van

Een buisgloeilampenboom

Een een rose boompje

Carwash

Twee keer prijs.

Het gedoe met een tuinslang,
borstels en schoonmaakmiddel bleef me bespaard,
maar hield tijd over om wat foto's te maken.

Neuriet : "Working at the carwash blues"

Dus

Jaja, 

Jij denkt dus,
dat, 
je me zo maar kan afschepen, 
met een paar verwijzingen naar reclamefilmpjes, 
terwijl je zegt, nooit naar reclamefilmpjes te kijken?

Ja. Dat denk ik dus.

1: Over vliegen
2: Over auto´s
3: Ook over auto´s

Hert

Schrijf ik net nog over de glamour van mijn bestaan, 
sta ik vandaag met een hert te koekeloeren.
Inderdaad te koekeloeren. Want dat kon die. 
Verder bijster weinig.
Nooit echt mijn favoriete lievelingsdieren geweest, maar zo dichtbij.
Dan valt het toch nog steeds tegen. 
In BBC documentaires willen ze nog wel eens heldhaftig uit de hoek komen,
in het echt stelt het niet zo veel voor.
Sorry, volgende keer beter.

Glamour

Natuurlijk begrijp ik de stiekeme afgunstige blikken op feestjes wel, 

de heimelijke opmerkingen, de jaloezie.

Hij wel en wij niet.

Hij werkt in de showbusiness en wij moeten gewoon naar kantoor.

Hij ontmoet de rich and famous en wij alleen Berend van financiën.

Sorry, het is nou eenmaal zo.

Ook vandaag weer. 

Eerst kon ik me er met een Jantje van Leiden afmaken omdat de bouw niets voorstelde.

Daarna mocht ik ook nog eens,

op de baas zijn kosten, 

copieus dineren.

Dat zal het wel even schrikken zijn voor jullie, 

maar ja,

had je maar beter je best moeten doen op school!

Hof

Waar een paar jaar geleden nog 
een verlepte parkeerplaats was, 
blijkt nu een nieuwbouwwijk te staan.
In het midden een hofje met gras,
-en hoe toepasselijk voor het seizoen- 
een hele hoop paddenstoelen.

.

Lila

Na de uitgebreide buien kwam de zon nog even door, 
bijna ter verontschuldiging.
Om eventjes de stad in een prachtige gloed te zetten.

Voor het station stonden honderden bloemetjes in het gras, 
erg paars te zijn. Of eigenlijk lila.
Al weet ik niet of lila nog bestaat als kleur, 
volgens mij heb ik het woord niet meer gehoord, 
sinds John Lennon is overleden.

Kouwe vis

Met een diepe zucht drukte hij zijn voeten in de rubber laarzen.Vanwege het gat in zijn linkersok voelde hij direct dat de laarzen nog vochtig waren. Kak, ook nog kouwe poten. Trui aan, ook al een gat er in, vorige week achter het hek van de kamelen blijven hangen. Vis halen. De deur van de koeling sluit echt niet goed meer, misschien kan iemand anders er naar kijken. Twee emmers vol kouwe vis mee. Muziek starten en naar buiten. Zoals Bill Hicks zei: "Plaster on a fake smile and plow through this shit one more time." Udo was die smile al lang geleden verloren, ongeveer toen zijn eerste vrouw bij hem weg ging, omdat ze zogenaamd niet meer tegen de vislucht kon. Heinrich had daar echt niets mee te maken. Deur open, miezer en weinig publiek, deze show ging niet lang duren. 

Twaalf onderdelen moeten afgewerkt worden, de zeehonden kennen de routine en worden onrustig als hij een onderdeel overslaat. Misschien zijn zij nog wel meer gewoontedieren dan hij. Daar gaat ie dan. De mand met ballen en ringen gaat in een keer het water in, ze vinden ze vanzelf. Vroeger verwelkomde hij het publiek en liet wat kinderen een bal of ring naar de dieren gooien, maar dat kost te veel tijd en gedoe. Liep er weer een kleuter weg met zo'n bal, teruggeven werd dan altijd een drama. Ballen terug op het droge, vis er in. Rondje zwemmen, springen, vis er in. Van de glijbaan, vis er in. 

Hoe lang draaide hij deze routine nou al, 12, 13 jaar? Aanvankelijk nog om de beurt met Heinrich, maar sinds die zijn heup brak op de gladde tegels mag die op kantoor blijven. Binnen, warm bij de kachel, in plaats van in de miezer, waar vaders sacherijnig staan te wachten of ze al naar huis mogen. Dat gevoel kent hij. Hoepel, springen, vis er in, nog eens, weer vis. De belofte dat er een nieuwe verzorger bij zou komen was al oud. Nog van voor de terugloop van de bezoekersaantallen. Nog van voor dat hij ook koffie, ijs en limonade moest verkopen. Sophia, die ook iedere maand zijn haar knipte, had dat jaren gedaan, 
maar nadat zij door haar rug ging werd ze niet vervangen en mocht hij dat er tijdelijk bij doen. 
Tijdelijk, was er gezegd. Met z'n vieren rechtop in het water, rondje draaien, vis er in. Bijna klaar. De twee grootsten nog laten spetteren aan de rand, bezoekers springen aan de kant voor het water, ondanks de miezer. Een peuter gaat huilen. Gelukkig zit het er bijna op. 

Niet gek ook dat kinderen gaan huilen hier, met deze muziek uit de plastic luidsprekers. Synthetische soft-porno-pop uit de jaren tachtig. Nog persoonlijk door de vorige directeur uitgezocht. Die is gelukkig niet vaak meer komen kijken, met z'n scheve bakkes. Op de rand, kop omhoog, bek open, even de tanden controleren, aai over de kop, vis er in. Ja jullie ook nog, ook een aai, laatste vis er in. Emmer leeg, morgen om twaalf uur weer. Nu droge schoenen aan en een bakkie met een peuk. Tien minuten zitten, dan moet de ijscokar een rondje. In de miezer, alsof iemand dan ijs wil.

Boinggngngngng

Uit een klein aanhangertje kwam veel spul. Zwaar spul. 

Geen idee hoe of wat. Bij de meeste producties waar ik aan het werk ben, 

begin ik met vrij weinig informatie. 

Go with the flow. Aanpakken en maar zien. 

Dit bleek een verzameling gongen, bellen en schalen te zijn.

Allemaal zelf gemaakt, de eigenaar en bespeler gaf ook les in het maken.

Een kleintje kostte al snel zo'n 40 uur werk, hameren en poetsen.

Een grote veel meer tijd. Eindeloos op metaal kloppen om het genoeg te rekken.

Niet te betalen, maar loodzwaar en met een groot geluid.

Jammer dat tijdens het concert de rest van de band zeer luid klonk, 

luid genoeg om de gongen te overstemmen.

Ze zagen er in ieder geval wel goed uit.

Vol rook

Op mijn zoektocht naar "Hoe maak ik een fatsoenlijke foto", 
stuitte ik vandaag op de Nederlandse band Splendid. 
Een podium vol muzikanten en vol rook, 
hield mij weer een uurtje van straat af.
Af en toe deden ze er zelfs een dansje bij.

Kuikens in oktober

In het park zijn hele mooie grote zwanenkuikens...

...waar je vooral niet te dicht bij in de buurt mag komen.

Deze lantaarn geeft geen licht, enkel schaduw

Een korte stadswandeling

  Een verlaten plu in de zon, da's dubbelop overbodig.

Blijkbaar spelen ze hier hotelletje, of is het alleen maar spreekwoordelijk?

Het mooie weer liep door in het bankgebouw.

Gelukkig stond ik aan de goeie kant van de gevel.

Omgepleurd

Geruis, een scheurend geluid, gegil en een droge bonk.
Genoeg aanleiding om naar buiten te kijken. 
Bleek de kastanje aan de overkant van de straat om te liggen. In de kerktuin en op straat. 
Een meisje werd er onder vandaan geholpen, zo te zien niet ernstig beschadigd.
De boom wel, die is af. Sonde, zo'n oude stadsreus. 
Waarschijnlijk net zo oud als de straat, zo'n 125 jaar. 

Geveld door de storm. Een aantal jaar geleden werd een broer van hem ook omgezaagd, 
dat was nogal een aderlating voor het straatgezicht. En nu deze.
Een telefoontje naar de gemeente was genoeg om binnen een half uur mannen met kettingzagen en een kraan hier te hebben. 
Ze vertrokken met genoeg hout om de kachel de hele winter te laten branden.

Een schoone dag

Het is een schoone dag geweest. 
Je kan ook mazzel hebben. 
Dit was zo'n dag, of eigenlijk gister.
De ochtendgymnastiek bestond uit een podium afbreken en een tribune bouwen. 
Stoeltjes er in, lampje er op en klaar. 

Dan door naar de dierentuin in Kleef, waar enkele vrienden hun kinderen uit lieten. 
Zonnetje erbij, broodje eten, kameel aaien, het goeie leven. 
's Avonds naar de wilde dieren. The Dillinger Escape Plan speelde in Roosje.
Notoire herriemakers. Muziek die ik thuis zelden opzet, want , om met Zappa te spreken, een erg hoge statistical density. Live daarentegen is het een van van mijn favoriete lievelingsbandjes.

Ongehoord veel energie, gooien, springen, klimmen en krijsen. Zowel fysiek als muzikaal.
Ze deden ook precies dat waar het publiek voor gekomen was.  Bij het vijfde nummer hing de gitarist al op zijn kop tussen de lampen in het grid. Als extraatje hadden ze video en licht meegenomen. Twee schermpjes video was een leuke aanvulling, maar de 24 led-bakken met ernstig hoge opbrengst zorgden voor een ander beeld dan normaal. Verblind worden kreeg een nieuwe invulling. 
De lichtman kende overigens de nummers tot in detail, en tikte iedere break mee. 

Met de concerten die ik vorige week fotografeerde had ik een paar keer moeite met het gebrek aan licht, hier was het andersom. Als alles knippert, en recht in je gezicht staat is het plaatjes maken een beetje op de gok.  Gelukkig pakten een paar gokjes nog aardig uit.
Na afloop met oude bekenden in de kroeg de zaak uitgebreid geëvalueerd.
Het was inderdaad een schoone dag.

Net nog

Net nog. 

Net nog wel. 

Dan ging de zon om 10 uur onder. 

Reed ik op 9 uur de Ooij in om plaatjes te maken. 

Nu moet je om zes uur klaar zijn. 

Maar evengoed was het weer prachtig.

Kom je bekenden tegen, sta je in de zon te zwammen. 

Lijkt het toch net zomer.

 

Mag ik dat zeggen?

Quote van de dag: 
"Als je twee keer 'Mart Smeets' achter elkaar kan zeggen,
 zonder te lachen, 
dan krijg je een biertje van me". 

Nee, ik was niet in het bos met mooi weer, 

wel de hele dag in een kelder om een voorstelling te bouwen 

en weer te breken.

Is dit nog wel jazz?

Ian Underwood deed auditie bij Frank Zappa:

Frank Zappa says, "What can you do that's fantastic?" 

 I said, "I can play alto saxophone and piano." 

He said, "All right, whip it out."

Om vervolgens een ernstige freejazz saxofoonsolo te geven.

Iedereen op het podium vanavond leek op die manier aangenomen.

Alle negen bespelen ze hun instrument virtuoos. Alsof het niet erg genoeg is pakt de contrabassist na een paar nummers een trompet om er een prachtig gevoelig stuk op te spelen. Tuurlijk joh. Hij is niet de enige die op de muziekschool geen keuze kon maken. De Kern van de band bestaat uit twee broers en een zus. Zij zingt, speelt tuba, toetsen, fluit en percussie. De jongste broer speelt alles, zo lijkt het. Vooraan op het podium plukt ie schijnbaar achteloos het ene na het andere instrument uit z'n standaard. Gitaar, toetsen, lapsteel, diverse saxen en klarinetten passeren de revue. Bijna eng. 

Om het zaakje bij elkaar te houden speelt zijn oudere broer drums. En hoe. Brede vent, armen als boomwortels, grote smile, tikt af en valt het drumstelletje aan. Echt, aanvallen. Ik had een paar keer medelijden met de trommels. Onnavolgbaar, virtuoos en zeker nog twaalf andere superlatieven zijn van toepassing op de man. Jaga Jazzist speelde in Tivoli en haalde opnieuw een niveau van complexe muziek maken, wat sinds Zappa niet vaak vertoond is. 

Fijn om weer te mogen meemaken.

Spelen kunnen ze, maar naar de kapper gaan, ho maar.