Zwarte snot

Terwijl die hier in Nijmegen nog moet beginnen, zit de zwaarste Vierdaagse van het jaar er al weer op. Het grootste dorpsfeest van Europa en het grootste motorcrossevenement ter wereld is afgelopen. Het was warm, zeg maar heet. En stoffig. Tientallen bezoekers kregen zo'n stoflongen dat ze spontaan Limburgs gingen praten. Bij verhuurbedrijven door het land zullen stagiaires nog maanden vloeken op de cross als ze alles aan het poetsen zijn. 

Pas mijn derde keer, maar het voelt al als thuiskomen. Omdat we radicaal verkeerd reden om bij de juiste backstage te komen zagen we weer hoe groot het festival is. Hoe op kruispunten verschillende festivalgebieden, tenten en opslagen gewezen worden. Hoeveel kilometer metalen rijplaten er liggen om te voorkomen dat vrachtwagens zich massaal vast rijden. Dat de opslag van spullen groter is dan de totale oppervlakte van veel andere festivals.  

Aangekomen bij de kroegenstraat stappen we uit en de hitte en de herrie dringen om voorrang. Dat was ik vergeten. Het geluid van twee concertpodia en drie feestkroegen waar overal het volume in het rood staat. En dan allemaal samen, tegelijk, door elkaar heen. Om het af te toppen komt er, nog veel harder, het geluid van de commentatoren van de crosswedstrijden over heen. Een tamelijk indrukwekkende geluidinstallatie hing in een hoogwerker boven de baan om het publiek te bereiken boven het geluid van de motoren uit. 
Oh, ja en dan de carbidknallen. Voor iedere race klonken er twee ontploffingen. Niet uit een melkbusje, maar uit gigantische giertanks. De grond trilt. De presentator vroeg het publiek "De vingers zeker tot het tweede kootje in de oren te steken". Goed advies.

Onze habitat werd gevormd door een zeer kleurrijk gezelschap, of op zijn minst de helft. De kroegenstraat bestaat voor driekwart uit metal- en rockpodia. En daarnaast Gaycafe De Kast. Ik hoef vast niet uit te leggen welke helft in het zwart gekleed gaat en wie dat dan ruimschoots compenseren. Het meest zinloos gezever liep naadloos over in persoonlijke gesprekken om na interruptie van deze of gene direct weer te ontsporen. Heerlijk. In dat enorme festival hadden we ons eigen kleine luidruchtige wereldje.

Af en toe ben ik even aan de andere kant van het hek geweest, genoeg om een aardige indruk te krijgen van het feest wat er gaande was, om weer terug te komen en wat flitsers neer te zetten om een serie foto's te maken. Bijzonder hoeveel eigen feestjes er naast elkaar plaats vinden en ieder daar zijn weg in vindt. 

Hier de portretten van dit weekend. (klik om te vergroten)

1

 2

 3

 4

 5

 6

 7

 8

 9

 10

 11

 12

 13

 14

 15

 16

 17

 18

 19

 20

 21

 22

 23

 24

 25

 26

 27

 28

 29

 30

 31

 32

 33

 34

 35

 36

 37

 38

 39

40

(wil je je foto opgestuurd krijgen, 
stuur me dan een mail op extrabelegenpost@gmail.com 
en vermeldt het nummer van de foto. 
(Het corresponderende nummer staat onder de foto))

Terug

Dat was al weer even geleden. 

Wel een paar pogingen gedaan, maar dan hadden ze zich verstopt.

Vandaag trof ik er toch een paar net voordat de zon uit ging. 

Ze moesten een beetje aan me wennen.

 Twee kleintjes er bij. 

Papa vond het moeilijk. 

Maar dat gaat goed komen. 

Nu weer meer tijd om er op uit te gaan. Met lange broek aan, dat wel. 

Want met al die zon groeit alles daar meteen een meter hoog. 

Ook de planten die het op mijn kuiten gemunt hebben. 

Dat zijn er best veel. Met z'n allen samen zijn ze wel mooi. 

Zeker met zo'n zonnetje. 

Tegengif

Hij moet er toch echt tussen zitten. Waarschijnlijk met krassen en hij zal vast ook overslaan. Dat neem ik voor lief. Sinds ik podcasts ontdekte draai ik zelden nog een cd in de auto. En zeker niet de bekraste mp3 verzamel cd's die al tijden in een mapje meerijden. Maar soms is het toch mijn redding. Ergens moest ie tussen zitten: At war with Satan van Venom. Tegengif, bijna letterlijk deze keer. Het nummer duurde net zo lang als de terugrit naar huis. gereinigd stapte ik weer uit.

Na een halve dag tussen christenen doorgebracht te hebben kon ik wel wat ongenuanceerd Satanisme gebruiken. Gewoon even lekker hard de jaren 80 black metal in de auto. Na een avond zoetsappig gekweel heel fijn.

De Evangelische gemeente had een zaaltje gehuurd om hun propaganda met woord en muziek te kunnen verspreiden en ik was het bokje om ze technisch te ondersteunen. Aardige mensen hoor, ondanks hun waandenkbeelden, maar niet bepaald technisch of productioneel onderlegd. Waar mij een concert van een uur beloofd werd, bleek het onderbroken te worden door "getuigenissen" en "drama".  Het tweede was vrij letterlijk. Amateurtoneel waar de verleidingen die jonge mensen hier moesten doorstaan aan de kaak gesteld werden. Inclusief een jongen verkleed als de duivel en een andere als Johan Cruijff zelf. Of nee, ik bedoel die andere JC. Het hele feestje duurde daardoor tweeënhalf uur.

Muzikaal bleek het een muziekschoolbandje van een vader met twee van zijn kinderen die wat nummers uit de Top 2000 speelde maar dan de teksten hadden aangepast. Overal kwam The Lord, Believing en Faith uitgebreid aan de orde. Het rijmde wel, maar Gary Moore, Bette Midler en de mannen van The Moody Blues zouden zich in hun graf omdraaien. Na afloop vroegen ze me wat ik van de muziek vond. Ik zei dat ik als praktiserend atheist wat moeite had met de teksten, maar wel de ironie in zag van de preken tegen roken, drinken en andere zonden, en het feit dat bijna alle nummers die gespeeld werden ,destijds geschreven waren door fervente dronken drugsgebruikers.
Een gepaste stilte van hun kant volgde.
Als het aan mij ligt houden we die stilte nog even vast.

Down The Rabbit Hole dag 3

Het was warm genoeg dat ieder plekje schaduw benut werd

Met een boek er bij, want er is verder niets te doen...

Of met een hoedje op, want het is feest

Gelukkig waren er ook bandjes met een grote bek

Of hele grote ogen

En dan wandelt iedereen naar het hoofdpodium

Waar heeeeeel veel mensen Nick Cave gingen kijken

Kijk, daar staat ie!

Ja daar!

Down The Rabbit Hole dag 2

Vroeger hadden we een vliegengordijn...

Zij trok wat minder luidruchtigs aan..

 Terwijl anderen juist bijna alles uit trokken

Of juist eens wat anders aan trokken

Decor kan je altijd gebruiken op een manier waarvoor het nooit ontworpen was,

en dan maar wachten wie je gaat kietelen

Na alle veilige pop was het heel fijn om weer een gevaarlijk bandjes te zien.

Dat je vooraan in de fotopit niet zeker weet of het nou bier, 

zweet of bloed is wat er in je nek spat.

En waar aan de ene kant crowdsurfers 

en van de andere kant de band zelf je aanvalt.

Heerlijk

Vol erop

Vol er onder

 Om in een klap terug te zijn in een hele andere realiteit. 

David Byrne kwam met iets wat tussen musical, ballet en een concert in zat. 

Prachtig, smaakvol, origineel

Inclusief bijzondere uniformen. Check de oksels en de zakken

Hop, terug in het donker, terug in de gevarenzone.

Lage tonen zo hard dat scherpstellen niet mee viel.

De vloer golft zo hard op een neer door het publiek 

dat scherpstellen niet mee viel.

Zo weinig licht dat je nauwelijks ergens op kan scherpstellen.

Maar wel een heerlijk scherp bandje

Down The Rabbit Hole dag 1

Man met bas

Groot podium

Grote bek

Dikke schik

Raar mens

Volk, heel veel volk

Flikflooien en de wacht houden

Te lang voor op de foto

Zo past ie wel 

Jungle

Mooi dat er dag en nacht gewerkt wordt aan het verwijderen van regenwouden.
Niks dan ellende. Broeierig, heet, vies, vol met nare beesten.
In hoog tempo wordt die ellende verwijderd en komt er vruchtbare landbouwgrond voor in de plaats. Zo hoort het.

Vanochtend stond ik een klein uur in een regenwoud mezelf de tering te zweten.
En dan was het volgens de verzorger van de aardvarkens nog koel binnen. 
Ik dacht daar anders over en mijn rug ook. Bij buitenkomst ben ik even over een afdruiprekje gaan liggen. Thuis zette ik mijn beslagen bril af en zag ik pas wat ik gefotografeerd had.

Poot

Ongewassen bakkes na het ontbijt

Dezelfde, maar dan uitgezoomd

Best dichtbij en best wel indrukwekkend

 En eigenlijk heel schattig

Acclimatiseren

Ooit werkte ik in een circustent. Daar speelde twee maanden lang een musical en vijf dagen per week verzorgde ik de techniek. We bouwden er het decor, hingen licht en geluid op en gingen vol goede moed van start. Dat was even wennen. We kwamen uit het theater en de circustent stond in een dierentuin. Op zich geen probleem, maar de cultuurverschillen bleken nogal groot. Hier was geen leeftijdsgrens, dus baby's gingen gewoon mee naar binnen. Die schrokken zich vervolgens kapot van de hitte, het duister en het lawaai en lieten dat weten op de manier zoals baby's dat doen. 

De ouders hadden daar geen problemen mee en keken met de rest van hun kroost lekker verder. Zo nu en dan gingen er drie baby's tegelijk af en waren de acteurs nauwelijks meer te verstaan, dan zette ik het volume wat hoger. Roffelde de regen op het dak, ratelden de vuilcontainers langs de tent of kwam de horecavrachtwagen achteruit langs, dan zette ik het volume wat hoger. Liepen bezoekers halverwege weg, dan hoopte ik dat ze de deur achter zich dicht trokken, want anders bleef het zonlicht op het speelvlak vallen. Voor iedereen was het wennen.

Deze week verzorgde ik licht en geluid bij een voorstelling door aanstaande dansdocenten.
Daar moest ik ook acclimatiseren. Ik ben gewend dat voor aanvang de vloer vol ligt/staat/hangt met dansers of acteurs. Die moeten spacen/opwarmen/uitrusten/in de weg liggen/inzingen tot net voordat de zaal open gaat. Ik zat hier een half uur voor aanvang in de zaal om eventueel wat muziek aan te zetten, of wat lichtstanden te wisselen, maar er kwam niemand. Geen danser te zien. Pas toen het publiek zat kwam de eerste oplopen, zoals afgesproken. Na afloop zag ik niemand. Ik sloot de lichttafel af en ging maar naar huis.

Tijdens de voorstelling bleek dat het helemaal niet vreemd was als technici of andere studenten nog binnen kwamen, of over de balustrade boven het toneel kwamen hangen om mee te kijken. MAAR WE HEBBEN PUBLIEK, JULLIE STAAN IN BEELD! Niemand leek zich daar aan te storen. Ik maak een kolossale timings-blunder met het licht en niemand zegt er iets van. Wat? Maar? Huh? Ik draai vier voorstellingen op een rij strak tot in de puntjes. Niks. Ben ik een eiland? Weten jullie dat er licht is? Besta ik?
Blijkbaar wel, want een groepje dansers kwam vanmiddag een grote doos Merci brengen om me te bedanken voor de prettige samenwerking. Ik was vriendelijk en alles mocht van mij, dus kreeg ik chocolade. Huh? Uh, dank je wel! Da's leuk!

Aan het begin van de week kwam ik door de deur in het midden binnen. Om artistiek ondoorgrondelijke redenen was de tribune diagonaal in de theaterzaal gezet en was het speelvlak driehoekig. Terwijl ik met een bos kabels om mijn arm binnen kom, komt de hele club achteruit op mij af. De tweede cast, die op de tribune zit te kijken ligt dubbel, de meisjes om me heen ook, maar zijn te gedisciplineerd aan het werk om dat meteen te laten merken. Ik dans maar een stukje mee, met met handen naar beneden gevouwen, maar met die bos kabels er om. Her en der werd een lach niet meer onderdrukt. Gelukkig schreef de choreografie voor dat ze snel weer moesten verspreiden, kon ik weer veilig op mijn techniek eiland gaan zitten.

Rol

In het kader van "Waarom doen de hoge heren Den Haag hier nou weer eens niks aan, dat stelletje zakkenvullers heeft weer wat beters te doen": De plek van toiletpapierhouders naast de wc. "Maar daar gaat politiek Den Haag toch helemaal niet over", hoor ik u denken.
Nou wie gaat daar dan wél over? Vraag ik u.

Opvallend vaak zitten toiletrolhouders op een plek gemonteerd waar je zittend op de pot, helemaal niet lekker bij kan. Ideaal is doorgaans recht voor de pot, maar zelden tref je 'm daar. Gek genoeg hangt ie nogal eens ter hoogte van de achterkant van de pot aan de zijwand. Dat pakt toch niet makkelijk? Of gaat men zijwaarts zitten bij het vegen? Je hoeft niet eens heel veel last van je rug te hebben om hier tegenaan te lopen.

Dat het altijd erger kon zag ik gisteren op een gehandicaptentoilet. Je hebt weinig fantasie nodig om voor te stellen wat voor situaties dat op moet leveren.

(En dan zit de rol ook nog eens verkeerd om in de houder, 

met het uiteinde aan de onderkant in plaats van aan de voorkant. 

Dat dáár eens een goeie wet voor komt.)

Midzomernacht

Ja inderdaad, dat klopt niet.
En ja, dat is expres en mijn eigen keus.
En ja, dat bevalt goed.
En ja, het is wel raar. 
En een beetje jammer ook.

Twintig keer ging ik naar Oerol. Een jaar moest ik verstek laten gaan vanwege een werkgever met hersenverkramping. Ik zette er veel voor aan de kant en liet een hoop aan me voorbij gaan. Iedere keer zat ik tijdens midzomernacht op Terschelling.

Vorig jaar besloot ik dat het de laatste was. Sinds mijn eerste Oerol hoor ik mensen zeveren over dat het vroeger beter, mooier, rustiger, whatever was. Dat bleef ik horen. Al die tijd vroeg ik waarom ze dan toch nog gingen als de beste tijd achter ze lag. Dan kwam er wat melancholisch of alcoholisch uit en gingen we over op een ander onderwerp. Die stap sla ik graag over.

In mijn ogen is het een festival geworden waar je als 55 jarige vrouw uit Sneek een hele leuke midweek kan hebben met je vriendinnenclub. Gezellig samen kamperen of logeren in een stervensdure hippe b&b. Verse muntthee drinken en na de tweede rosé roepen dat je toch echt wel een club gekke meiden bent. Dan trek je je Gaastra jas weer aan en stap je op een tandem omdat dat bij de verhuur zo'n leuk plan leek. Na wat gehannes zit je er met z'n tweeën op en kun je, terwijl je de volle breedte van de straat/fietspad/uitrit/kruising blokkeert, gaan dimdammen over welke kant je eigenlijk op moet. Hartstikke leuk, vooral doen.

Een van de charmantste kanten van Oerol vond ik dat er overal drank in glas geserveerd werd. Geen plastic zooi, iedereen zet zijn lege glas wel op een tafel of de bar. Het kweekt onderling vertrouwen. Daardoor zag je ook vaak volle tassen onder snelbinders van geparkeerde fietsen. Da's van iemand anders, daar blijf je van af. Het is Oerol, dat moet kunnen. En dat kan.

Sinds twee jaar staan er security-types bij de ingang van de twee festivalterreinen, die in mijn tas willen kijken om te zien of ik drank bij me heb. Want misschien wil ik die wel daar opdrinken en worden er inkomsten mis gelopen. Dat schaadt vertrouwen, iets met gasten en de waard. Ik wil helemaal niet uitleggen dat ik eerst op Westerkeijn koffie kom drinken, om dan het halve eiland over te fietsen, daar een voorstelling ga kijken en in geval van een  mooie zonsondergang over drie uur, in het duin daar wat wil drinken. Daar hebben ze niks mee te maken. En nee, ik wil geen kluisje om die fles in op te bergen. 

Ik wil ademen en genieten. En mooie voorstellingen zien en kleurrijke types ontmoeten. In de rij bevlogen discussies aangaan over de kwaliteit van de voorstelling van gisteren. Tips horen over wat er écht gaaf is. Gekke dingen zien en horen. verbaasd worden door acts die ik nergens anders zie. Fietsen tussen witte wieven en duinpluis. Gevangen worden in een bloedstollend mooi stuk theater in een schuurtje. Dan kan vast ergens zonder security en Gaastra. Ergens waar wel buiten de lijntjes gekleurd wordt en ik toch mijn tas onder de snelbinders kan laten.

Heeft er iemand tips?