Zwarte snot

Terwijl die hier in Nijmegen nog moet beginnen, zit de zwaarste Vierdaagse van het jaar er al weer op. Het grootste dorpsfeest van Europa en het grootste motorcrossevenement ter wereld is afgelopen. Het was warm, zeg maar heet. En stoffig. Tientallen bezoekers kregen zo'n stoflongen dat ze spontaan Limburgs gingen praten. Bij verhuurbedrijven door het land zullen stagiaires nog maanden vloeken op de cross als ze alles aan het poetsen zijn. 

Pas mijn derde keer, maar het voelt al als thuiskomen. Omdat we radicaal verkeerd reden om bij de juiste backstage te komen zagen we weer hoe groot het festival is. Hoe op kruispunten verschillende festivalgebieden, tenten en opslagen gewezen worden. Hoeveel kilometer metalen rijplaten er liggen om te voorkomen dat vrachtwagens zich massaal vast rijden. Dat de opslag van spullen groter is dan de totale oppervlakte van veel andere festivals.  

Aangekomen bij de kroegenstraat stappen we uit en de hitte en de herrie dringen om voorrang. Dat was ik vergeten. Het geluid van twee concertpodia en drie feestkroegen waar overal het volume in het rood staat. En dan allemaal samen, tegelijk, door elkaar heen. Om het af te toppen komt er, nog veel harder, het geluid van de commentatoren van de crosswedstrijden over heen. Een tamelijk indrukwekkende geluidinstallatie hing in een hoogwerker boven de baan om het publiek te bereiken boven het geluid van de motoren uit. 
Oh, ja en dan de carbidknallen. Voor iedere race klonken er twee ontploffingen. Niet uit een melkbusje, maar uit gigantische giertanks. De grond trilt. De presentator vroeg het publiek "De vingers zeker tot het tweede kootje in de oren te steken". Goed advies.

Onze habitat werd gevormd door een zeer kleurrijk gezelschap, of op zijn minst de helft. De kroegenstraat bestaat voor driekwart uit metal- en rockpodia. En daarnaast Gaycafe De Kast. Ik hoef vast niet uit te leggen welke helft in het zwart gekleed gaat en wie dat dan ruimschoots compenseren. Het meest zinloos gezever liep naadloos over in persoonlijke gesprekken om na interruptie van deze of gene direct weer te ontsporen. Heerlijk. In dat enorme festival hadden we ons eigen kleine luidruchtige wereldje.

Af en toe ben ik even aan de andere kant van het hek geweest, genoeg om een aardige indruk te krijgen van het feest wat er gaande was, om weer terug te komen en wat flitsers neer te zetten om een serie foto's te maken. Bijzonder hoeveel eigen feestjes er naast elkaar plaats vinden en ieder daar zijn weg in vindt. 

Hier de portretten van dit weekend. (klik om te vergroten)

1

 2

 3

 4

 5

 6

 7

 8

 9

 10

 11

 12

 13

 14

 15

 16

 17

 18

 19

 20

 21

 22

 23

 24

 25

 26

 27

 28

 29

 30

 31

 32

 33

 34

 35

 36

 37

 38

 39

40

(wil je je foto opgestuurd krijgen, 
stuur me dan een mail op extrabelegenpost@gmail.com 
en vermeldt het nummer van de foto. 
(Het corresponderende nummer staat onder de foto))

Terug

Dat was al weer even geleden. 

Wel een paar pogingen gedaan, maar dan hadden ze zich verstopt.

Vandaag trof ik er toch een paar net voordat de zon uit ging. 

Ze moesten een beetje aan me wennen.

 Twee kleintjes er bij. 

Papa vond het moeilijk. 

Maar dat gaat goed komen. 

Nu weer meer tijd om er op uit te gaan. Met lange broek aan, dat wel. 

Want met al die zon groeit alles daar meteen een meter hoog. 

Ook de planten die het op mijn kuiten gemunt hebben. 

Dat zijn er best veel. Met z'n allen samen zijn ze wel mooi. 

Zeker met zo'n zonnetje. 

Tegengif

Hij moet er toch echt tussen zitten. Waarschijnlijk met krassen en hij zal vast ook overslaan. Dat neem ik voor lief. Sinds ik podcasts ontdekte draai ik zelden nog een cd in de auto. En zeker niet de bekraste mp3 verzamel cd's die al tijden in een mapje meerijden. Maar soms is het toch mijn redding. Ergens moest ie tussen zitten: At war with Satan van Venom. Tegengif, bijna letterlijk deze keer. Het nummer duurde net zo lang als de terugrit naar huis. gereinigd stapte ik weer uit.

Na een halve dag tussen christenen doorgebracht te hebben kon ik wel wat ongenuanceerd Satanisme gebruiken. Gewoon even lekker hard de jaren 80 black metal in de auto. Na een avond zoetsappig gekweel heel fijn.

De Evangelische gemeente had een zaaltje gehuurd om hun propaganda met woord en muziek te kunnen verspreiden en ik was het bokje om ze technisch te ondersteunen. Aardige mensen hoor, ondanks hun waandenkbeelden, maar niet bepaald technisch of productioneel onderlegd. Waar mij een concert van een uur beloofd werd, bleek het onderbroken te worden door "getuigenissen" en "drama".  Het tweede was vrij letterlijk. Amateurtoneel waar de verleidingen die jonge mensen hier moesten doorstaan aan de kaak gesteld werden. Inclusief een jongen verkleed als de duivel en een andere als Johan Cruijff zelf. Of nee, ik bedoel die andere JC. Het hele feestje duurde daardoor tweeënhalf uur.

Muzikaal bleek het een muziekschoolbandje van een vader met twee van zijn kinderen die wat nummers uit de Top 2000 speelde maar dan de teksten hadden aangepast. Overal kwam The Lord, Believing en Faith uitgebreid aan de orde. Het rijmde wel, maar Gary Moore, Bette Midler en de mannen van The Moody Blues zouden zich in hun graf omdraaien. Na afloop vroegen ze me wat ik van de muziek vond. Ik zei dat ik als praktiserend atheist wat moeite had met de teksten, maar wel de ironie in zag van de preken tegen roken, drinken en andere zonden, en het feit dat bijna alle nummers die gespeeld werden ,destijds geschreven waren door fervente dronken drugsgebruikers.
Een gepaste stilte van hun kant volgde.
Als het aan mij ligt houden we die stilte nog even vast.

Down The Rabbit Hole dag 3

Het was warm genoeg dat ieder plekje schaduw benut werd

Met een boek er bij, want er is verder niets te doen...

Of met een hoedje op, want het is feest

Gelukkig waren er ook bandjes met een grote bek

Of hele grote ogen

En dan wandelt iedereen naar het hoofdpodium

Waar heeeeeel veel mensen Nick Cave gingen kijken

Kijk, daar staat ie!

Ja daar!